บทที่757 ไม่ค่อยอยากคุย

หลิวเสี่ยวอิงหัวเราะออกมาแห้งๆก่อนจะพูด "คุณอย่าคิดมากไปเลยค่ะ ทำตามหัวใจของตัวเองก็พอ"

"คือว่าฉันยังต้องไปจัดยาค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ"

หลังจากพูดจบหลิวเสี่ยวอิงก็รีบเดินกลับไปที่ห้องเรือทันที เรื่องของปัญหาหัวใจหลิวเสี่ยวอิงไม่อยากพูดถึงมากนัก หลี่เสว่มองตามเธอที่เดินออกไปทันใดนั้นก็คิดว่า ถ้าหากเปลี่ยนเป็นเธอ เธอจะทำอย่างไรกัน?จะคิดยังไงนะ?

ตอนนี้โจวฉวี่เอ๋อก็เดินออกมาจากห้องเรือพอเห็นหลี่เสว่ก็ยิ้มพลางพูด "ทำไมมาอยู่ที่นี่คนเดียวล่ะ?ไม่ไปอยู่เป็นเพื่อนสามีของเธอล่ะ?"

หลี่เสว่หลุดออกมาจากภวังค์ของตัวเอง เห็นโจวฉวี่เอ๋อหน้าแดงเดินเข้ามาก็ชะงักไปครู่หนึ่

ก่อนจะได้สติกลับมาแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มพลางพูด"ดูเธอจะกระวนกระวายใจนะ"

"ไปที่อื่นเลย!" โจวฉวี่เอ๋อถลึงตาใส่หลี่เสว่

ทั้งหน้าของหลี่เสว่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

จากนั้นทั้งสองคนก็คุยไปหัวเราะไปอย่างมีความสุข ฉากแห่งความสุขนี้ตกอยู่ในสายตาของเหลียงยู่ที่อยู่ชั้นหนึ่ง

เหลียงยู่ยืนอยู่ที่ชั้นหนึ่งคนเดียว เดี๋ยวมองท้องทะเล เดี๋ยวก็หันมามองหลี่เสว่และโจวฉวี่เอ๋อ

ทันใดนั้น เธอก็นึกย้อมกลับไปถึงตอนที่เธอและโจวฉวี่เอ๋อถูกจับตัวไปด้วยกันในคืนนั้น

พวกเธอต่างก็ทุกข์ระทมเหมือนกัน

แต่ว่าพอมาตอนนี้ โจวฉวี่เอ๋อไม่ได้เศร้าอีกต่อไปและไม่ต้องทนทุกข์

แต่เหลียงยู่กลับเป็นทุกข์ยิ่งกว่าเดิม

ราวกับว่าโลกทั้งใบนี้เหลือเพียงเธอคนเดียว ไม่มีใครสนใจไม่มีให้เป็นห่วงเธอเลย

เธอรู้สึกหนาวเหน็บมากๆไม่ใช่ที่ร่างกาย แต่เป็นที่หัวใจของเธอ

ทันใดนั้นเธอก็มีความคิดอะไรบางอย่าง

กระโดดลงไปในท้องทะเลนี้

เพราะถึงยังไงก็ไม่มีใครเป็นห่วงเป็นใยเธออยู่แล้ว คาดว่าถ้าเธอโดดลงไปก็คงไม่มีใครสังเกต

ดังนั้นเหลียงยู่จึงก้าวไปข้างหน้าทีละก้าวๆจนถึงริมระเบียง

เธอจับราวไว้แน่น ความคิดในจิตใจคอยบอกให้เธอกระโดดลงไปซะ

ในตอนนี้มือของเธอก็ถูกจับเอาไว้

เหลียงยู่ตัวสั่นอย่างตกใจ และรีบหันหน้ากลับไปมอง

ขณะเดียวกันเสียงที่เธอคุ้นเคยก็ดังขึ้น "ยัยคนโง่ เธอจะทำอะไรน่ะ?"

เหลียงยู่มองใบหน้าที่คุ้นเคยก็ตกใจช็อกทันที

......

สามวันต่อมา ในที่สุดพวกเขาก็กลับมาถึงเมืองหลวง

พอเรือสำราญเทียบท่า คนทั้งหมดก็พากันลงจากเรือไป๋ยี่เฟยนับจำนวนคน แต่กลับไม่พบเหลียงยู่

ดังนั้นเขาจึงรีบเดินไปหาเฉินอ้าวเจียว "ศิษย์พี่ ทำไมศิษย์น้องยังไม่ลงมาอีกล่ะ?"

พอได้ยินดังนั้นเฉินอ้าวเจียวก็ตกใจรีบวิ่งขึ้นเรือไปตามหา

ยี่สิบนาทีต่อมา เฉินอ้าวเจียวก็กลับมาส่ายหน้าด้วยสีหน้าหนักใจ "หาบนเรือทั่วทุกที่แล้วหาไม่เจอเลย"

ไป๋ยี่เฟยกังวลใจมากเอ่ยถามทุกคนว่ามีใครเห็นเหลียงยู่บ้างมั้ย

แต่ทว่าทุกคนต่างตอบเป็นเสียงเดียวกับว่าไม่เห็นเลย

จื่ออีได้ยินดังนั้นก็รู้สึกกังวลใจหลังจากนั้นก็คิด "บางทีเธออาจจะลงจากเรือไปคนเดียวก่อนหน้านี้แล้วก็ได้นะ"

ไป๋ยี่เฟยได้ยินดังนั้นก็ได้สติขึ้นมาทันที ตัวเองนั้นละเลยเหลียงยู่ตอนอยู่บนเรือนี้

และเหลียงยู่ก็สนิทคุ้นเคยกับเขาแค่เพียงคนเดียว กับคนอื่นๆก็ไม่ค่อยสนิท แม้กระทั้งเฉินอ้าวเจียวที่เป็นศิษย์พี่

และเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ เหลียงยู่เป็นคนที่ได้รับผลกระทบมากที่สุด

ภายในใจไป๋ยี่เฟยรู้สึกผิดมาก

ตอนนั้นเองหลินขวางก็มาถึง

ไป๋ยี่เฟยมองหลินขวางที่อยู่ริมฝั่ง ดวงตาทั้งสองข้างก็คอยมองคนที่เดินลงมาจากเรือ

เห็นดังนั้น ไป๋ยี่เฟยก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา จากนั้นก็พูดกับเฉินอ้าวเจียว "ไปกันเถอะ"

บาดแผลบนร่างกายของไป๋ยี่เฟยสาหัสมาก ไม่สามารถเดินได้ ดังนั้นตอนนี้ไป๋ยี่เฟยจึงนั่งอยู่บนรถเข็นวีลแชร์

เฉินอ้าวเจียวเป็นคนเข็นรถวีลแชร์เดินลงมาจากเรือ จนมาถึงข้างกายหลินขวาง

พอมาถึงบนฝั่งก็พบว่ามีตำรวจจำนวนมากมาด้วย