บทที่ 777 หยุดมันไว้

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้า“ไม่เปล่าประโยชน์แน่นอน”

“ฉันเข้าใจ คุณจะกลายเป็นปีศาจใช่ไหม？”ลู่หยางทำตัวเหมือนรู้ชัดเจน ยิ้มอย่างเย็นชา

ในมุมมองของลู่หยาง ไป๋ยี่เฟยในวันนั้นเป็นปีศาจจริงๆ

ไป๋ยี่เฟยถอนหายใจอย่างจำใจเมื่อได้ยินคำพูดนี้“ถ้าเป็นไปได้ ฉันก็หวังว่าตัวเองจะแปรสภาพเป็นแบบนั้น”

เมื่อลู่หยางได้ยิน เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างเย็นชา：“ถ้าไม่แปรสภาพ คุณกับฉันแตกต่างกันตรงไหน？”

ในช่วงเวลาของการประมูล ตอนนั้นไป๋ยี่เฟยต้องการพุ่งเข้าไป ลู่หยางหยุดเขาได้อย่างง่ายดาย ไป๋ยี่เฟยดิ้นยังไงก็ไม่หลุด

แต่ไป๋ยี่เฟยในตอนนี้ กับไป๋ยี่เฟยในตอนนั้นมันไม่เหมือนกัน

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้อธิบายอะไรกับเขา แค่พูดเบาๆว่า：“คุณยังไม่บรรลุนิติภาวะ ไม่สามารถใช้มีดยาวได้”

ลู่หยางเติบโตมาในสภาพแวดล้อมแบบนี้ และแน่นอนว่าเขาไม่เข้าใจเหตุผลดังกล่าว

อย่างไรก็ตาม หลังจากนั้นไม่นานลู่หยางก็เข้าใจ ไม่ใช่เข้าใจว่าทำไมตัวเองไม่สามารถใช้มีดยาวได้ แต่เขาเข้าใจว่าทำไมไป๋ยี่เฟยใช้มีดยาวแล้วไม่เปล่าประโยชน์

......

เทคนิคการใช้มีดยาวของไป๋ยี่เฟยไม่ได้ดีเท่าของซาเฟยหยาง แต่หลังจากเขาฝึกมาสองเดือน มันก็มีประสิทธิภาพมากขึ้น

ลู่หยางมองสองมือของไป๋ยี่เฟย เขาถือมีดยาวข้างละหนึ่งเล่ม เขาพุ่งไปยังประตูของตระกูลหง

หน้าประตูมีบอดี้การ์ดสิบกว่าคน เมื่อเห็นไป๋ยี่เฟยถือมีดยาวแล้วพุ่งเข้ามา มีคนไปแจ้งคนข้างในทันที ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็หยิบอาวุธของตัวเองออกมา

เมื่อถึงหน้าประตู ไป๋ยี่เฟยพูดกับลู่หยางโดยไม่หันศีรษะว่า：“คุณยืนอยู่ที่นี่ ห้ามขยับไปไหน”

จากนั้นเขาก็พุ่งไปหาพวกบอดี้การ์ด

หัวหน้าบอดี้การ์ดกำลังจะถามเขาว่ามาทำอะไร พึ่งจะเอ่ยปาก ไป๋ยี่เฟยก็พุ่งมาอยู่หน้าเขา บอดี้การ์ดรีบตะโกน：“แกหยุดเดียวนี้ พวกแกรีบหยุดมันไว้！”

หยุดไม่ไหวแน่ๆ

ไป๋ยี่เฟยยกมีดยาวแล้วฟันลงไป หัวหน้าบอดี้การ์ดตกใจจนเบิกตากว้างและโดนฟันจนเสียชีวิต

จากนั้น ไป๋ยี่เฟยถือมีดยาวพุ่งเข้าไปต่อสู้กับพวกบอดี้การ์ด เขาเร็วมากจนทุกคนมองเขาไม่ชัดเจน เห็นเพียงแสงจากเงาดาบ และเลือดที่สาดกระเซ็น

“เคร้ง！”

“ผลัวะ！”

“อ้า！”

เสียงมีดยาวกระทบกัน เสียงมีดยาวฟันเข้าเนื้อ และเสียงกรีดร้องของบอดี้การ์ดปะปนกัน

บอดี้การ์ดของตระกูลหงล้มลงกับพื้นทีละคน

มีคนตะโกนใส่วิทยุสื่อสารว่า：“ขอกำลังเสริม ขอกำลังเสริม！”

ลู่หยางที่อยู่ไม่ไกลจากประตู เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น เขาอึ้งไปเลย

“เถ้าแก่ไป๋เก่งมากๆ！”

เขารู้สึกตกใจและดีใจพร้อมกัน

ผ่านไปไม่กี่นาที มีคนล้มลงเจ็ดถึงแปดคน บอดี้การ์ดที่เหลืออยูไม่กี่คนรีบถอยหลัง ไม่กล้าที่จะก้าวไปข้างหน้าแม้แต่ก้าวเดียว

ไป๋ยี่เฟยเดินไปข้างหน้าอย่างสบายๆเหมือนกับซาเฟยหยาง แกว่งมีดยาวในมือไปมา ถ้ามีคนพุ่งมาข้างหน้า มีดยาวก็จะฟันไปที่คอของคนๆนั้น เหมือนพวกเขาพุ่งเข้ามาหาความตาย

เมื่อเห็นว่าไป๋ยี่เฟยใกล้จะเข้ามาไปในประตู จู่ๆประตูก็เปิดออกทันที

ทันใดนั้น มีคนสี่สิบถึงห้าสิบคนวิ่งออกมาจากด้านใน แล้วโอบล้อมไป๋ยี่เฟยไว้

แม้ว่าจะมียอดฝีมือจำนวนมากอยู่บนหลันเต่า แต่หลันเต่าแบ่งออกเป็นหลายเขต ยอดฝีมือก็กระจายอยู่หลายเขตเหมือนกัน ทำให้แต่ละเขตมียอดฝีมือน้อยมาก

ในเขตที่สี่ มียอดฝีมือระดับที่สองไม่เกินสองคน มียอดฝีมือระดับที่สามไม่เกินห้าคน

แม้ว่าตระกูลหงมียอดฝีมือไม่มาก แต่กลับมีคนเยอะ

พลังของมนุษย์นั้นมีขีดจำกัด ไม่ว่าคุณจะแข็งแกร่งแค่ไหน เมื่อต้องต่อสู้กับคนจำนวนมหาศาล คุณจะเหนื่อยจนสู้ไม่ไหว และเมื่อถึงเวลานั้น คุณจะไม่สามารถต้านทานได้อีก

เมื่อกี้ไป๋ยี่เฟยโค่นล้มไปเจ็ดถึงแปดคน จู่ๆตอนนี้ก็มีคนพุ่งออกมาอีกหลายสิบคน เมื่อไป๋ยี่เฟยเห็นจำนวนคนที่พุ่งออกมา จิตใจของเขาก็หนักอึ้ง

ด้วยฝีมือของเขาในตอนนี้ เผชิญหน้ากับคนจำนวนมากขนาดนี้ เขาคงจะรับมือไม่ไหว

ไป๋ยี่เฟยอดคิดไม่ได้ เขาต้องเข้าสู่ภาวะแปรสภาพเหรอ？

ในเวลานี้