บทที่ 787 มองดูเขาอย่างดูถูก

คนของตระกูลหงที่พุงเข้าไป คนที่อยู่ข้างหน้าก็ล้มลงทีละคน คนที่อยู่ข้างหลังก็พุ่งเข้าไปอีกทีละคน และก็ล้มลงทีละคน ในช่วงเวลาสั้นๆ ศพก็แผ่กระจายไปทั่วพื้นอยู่รอบๆ ของผู้คนในชุดดำ

หงฉีโยนลู่เหมียวเหมียวทิ้งเพื่อหยุดซาเฟยหยาง เขาก็เป็นผู้ยอดฝีมือระดับที่สอง ดังนั้นการเคลื่อนไหวของเขาจึงเร็วมาก เขาหยิบมีดแมเชเทจากลูกน้องคนหนึ่ง แล้วสับมันลงไปในคนขององค์กรขวางซาคนหนึ่ง

สมาชิกส่วนใหญ่ขององค์กรขวางซาอยู่ในระดับที่สามและที่สี่ ซึ่งอ่อนอยู่ในสายตาของหงฉีผู้เป็นยอดฝีมือระดับที่สองอย่างมาก

นั่นคือสิ่งที่หงฉีคิด

อย่างไรก็ตาม โชคของเขานั้นไม่ดีมาก ในองค์กรขวางซามีจำนวนคนมากมาย แต่เขากลับเลือกเฉินอ้าวเจียว

เฉินอ้าวเจียวก็เป็นระดับที่สองเหมือนกัน และยังเป็นระดับที่สองชั้นกลาง เป็นผู้ยอดฝีมือที่สามารถท้าทายผู้ยอดฝีมือระดับที่สองได้

ดังนั้น เมื่อหงฉีฟันไปที่เฉินอ้าวเจียว เฉินอ้าวเจียวกลับใช้มีดเพื่อกั้นมันไว้

“แด๊ด!”

หลังจากเสียงที่คมชัด มีดของหลฉีก็หักลงพื้นโดยตรง

เมื่อมองไปที่มีดที่หักไปของตัวเอง หงฉีก็ตกตะลึงไปโดยตรง

ในวินาที่ต่อมา เฉินอ้าวเจียวก็ชกต่อยเข้ามา และต่อยเข้าที่หน้าอกของหงฉี หงฉีถอยหลังไปทันที

ในเวลานี้ ซาเฟยหยางก็รีบวิ่งเข้ามา

ความแข็งแกร่งของเฉินอ้าวเจียวนั้นไม่เล็ก หงฉีไม่สามารถทำให้การล่าถอยของตัวเขามีเสถียรภาพได้เลย หลังจากเห็นซาเฟยหยาง ก็ชกต่อยเขา เพื่อใช้ความแข็งแกร่งของเธอทำให้ตัวเองมั่นคง

ซาเฟยหยางตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขาเอียงตัวไปข้างหนึ่งเล็กน้อย และเหยียดเท้าข้างหนึ่งออกไป แล้วเหยียบเข้าที่เข่าของหงฉี

“บูม!”

เนื่องจากเขายืนไม่มั่นคง หงฉีจึงกระโดดไปข้างหน้า และคุกเข่าลง

บังเอิญมาก เขาก็คุกเข่าลงต่อหน้าไป๋ยี่เฟยเลย

ไป๋ยี่เฟยยืนอยู่ที่นั่น มองลงมาที่เขาอย่างดูถูก

หงฉีเงยหน้าขึ้น และมองไป๋ยี่เฟยด้วยความประหลาดใจ

ไป๋ยี่เฟยเย้ยหยัน “ผมไม่ใช่คุณ คุกเข่าร้องขอความเมตตา และก็จะไม่ไว้ชีวิตคุณหรอก!”

เมื่อหงฉีได้ยินคำพูดนี้ก็รู้สึกตกใจมาก ตอนที่เขากำลังจะยืนขึ้นเพื่อต่อต้าน มีดสั้นสองด้ามก็บินเข้ามา และเจาะเข้าไปในน่องของเขาโดยตรง

“อ๊ะ!”

ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้เขาไม่สามารถยืนขึ้นได้เลย โดยยังคงนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น

หงฉีนอนอยู่บนพื้นด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยว

และมีเลือดไหลออกมาจากน่องของเขา และค่อยๆ ไหลลงสู่พื้น

เฉินอ้าวเจียวเดินเข้ามา หลังจากกำจัดคนที่อยู่ใต้มือเธอ เห็นได้ชัดว่า เธอเป็นคนขว้างมีดสั้นเข้ามาในตอนเมื่อกี้นี้เอง

ในเวลาเดียวกัน ใช้เวลาไม่นานเลย คนเหล่านี้ของตระกูลหงก็ถูกฆ่าโดยลูกน้องของขวางซาเย่ฮวนและคนของหลินขวางจนเหลือเพียงสิบกว่าคนเท่านั้น และคนเหล่านี้ก็ขี้ขลาดมาก และหมอบลงกับพื้นทีละคน จับหัวของพวกเขาด้วย

ภายในโกดังก็เงียบลงในทันที มันราวกับว่ายังคงมีชีวิตชีวามากในวินาทีแรก และก็เงียบลงอย่างกะทันหันในวินาทีถัดมา

หลังจากนั้นไม่นาน มีเพียงเสียงอันเจ็บปวดของหงฉีเท่านั้นที่ดังมาจากในโกดัง

ไป๋ยี่เฟยมองหงฉีอย่างเฉยเมย

ตอนที่เขาเห็นทั้งตระกูลของลู่หย่วนถูกตระกูลหงฆ่าตาย ไป๋ยี่เฟยก็เคยนึกถึงฉากแบบนี้มาก่อน เขาคิดว่าเมื่อตัวเขาอยู่ในฉากนี้ เขาก็จะมีความสุขมาก และรู้สึกหายโกรธมาก

อย่างไรก็ตาม เขาคิดผิดไป

เขาไม่ได้มีความสุขเลยสักนิด และรู้สึกท้อแท้เล็กน้อยอยู่ในใจ

เพราะยังไงเขาก็ไม่ใช่คนที่ฆ่าคนอย่างไม่เลือกปฏิบัติ ในครั้งนี้การฆ่าคนจำนวนมากขนาดนี้ ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจเลย

เย่ฮวนมองไปที่ไป๋ยี่เฟย และถามว่า “จะให้คนของผมแยกชิ้นส่วนร่างเขาไหม?”

ไป๋ยี่เฟยส่ายหัวอย่างช้าๆ และพูดกับไป๋หู่อย่างแผ่วเบาว่า “ฆ่ามันซะ”

เย่ฮวนมองไปที่ไป๋ยี่เฟยด้วยความสงสัย

ไป๋ยี่เฟยพูดเบาๆ ว่า “เขาทำชั่วมามากมาย และฆ่าคนจำนวนมากมาย เขาสมควรตายจริงๆ แต่ผมไม่ใช่เขา และไม่มีงานอดิเรกที่ชอบทรมานผู้อื่น ดังนั้น ฆ่ามันให้ตายโดยตรงเถอะ”

ไป๋หู่พยักหน้า และเดินมาที่หงฉี ใบหน้าของหงฉีตกใจเมื่อเห็นไป๋หู่

“ไม่........”