บทที่ 788 เป็นเรื่องที่ไร้เดียงสามาก

แต่ตอนที่พวกเขากำลังจะปล่อยมือ เย่ฮวนก็พูดด้วยใบหน้าที่จริงจังว่า “ผมขอเอาด้วยคนหนึ่ง”

มือของเย่ฮวนกระชับเล็กน้อย และไป๋ยี่เฟยและหลินขวางก็จับมือกันอย่างแน่น

เย่ฮวนกล่าวว่า “ใครแม่งไม่เคยทำเรื่องโง่ๆ ในวัยหนุ่มกัน? ดังนั้น เวลาที่ควรทำเรื่องโง่ๆ ก็ทำสักหน่อยกันเถอะ”

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ผู้คนจะติดเชื้อจากอารมณ์แวดล้อมได้ง่ายมาก และเมื่อเกิดอารมณ์หุนหันพลันแล่นขึ้นมา ก็ะทำสิ่งที่รู้สึกไร้เดียงสาเมื่อคิดถึงในตอนหลัง

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกประทับใจกับสิ่งนี้มาก

เพราะมีคนทำสิ่งที่ไร้เดียงสาเช่นนี้เป็นเพื่อนเขา

แต่สิ่งที่พวกเขาจะต้องทำในขั้นตอนต่อไปนั้น ขัดกับความไร้เดียงสาอย่างสิ้นเชิง

หลังจากปล่อยมือกัน ไป๋ยี่เฟยก็พูดอย่างจริงจังว่า “คนคนนั้นได้รับการช่วยเหลือออกมาแล้ว เราสามารถพุ่งตรงเข้าไปในตระกูลหง และกำจัดมันทิ้งโดยตรง”

“พี่จาง ให้คนไปตรวจสอบสักหน่อย เราจะกำจัดฐานที่มั่นของตระกูลหงที่อยู่ในเขตที่สี่ให้หมดสิ้น ในสุดท้าย เราก็จะไปที่รังเก่าของตระกูลหง เพื่อโค่นหงฟ่านลงมา”

“อีกอย่างก็คือ นักพรตเต๋าก็มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย ตอนนี้นักพรตเต๋าอยู่ในเขตที่สี่ ความแข็งแกร่งของคนที่อยู่ภายใต้เขาไม่สามารถประเมินค่าต่ำได้ ดังนั้นเราจึงต้องแยกกำลังคนออกจากกัน............”

หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยเตรียมการเสร็จสิ้น ทุกคนก็ค่อยๆ เดินออกจากโกดัง และเตรียมตัวแยกกัน

ในตอนที่ไป๋ยี่เฟยเริ่มก้าวเท้าเดินจากไป เสื้อผ้าของเขาก็ถูกคนดึงไว้

ไป๋ยี่เฟยมองย้อนกลับไป และพบว่าเป็นลู่เหมียวเหมียว เธอระมัดระวังและก็เก็บมือของเธออีกครั้ง มองที่ไป๋ยี่เฟยอย่างอ่อนแอและกล่าวว่า “สามารถ.........สามารถพาฉันไปด้วยคนได้ไหม? ”

ไป๋ยี่เฟยขมวดคิ้วเล็กน้อยและตอบว่า “ไม่ได้ สิ่งที่ผมจะไปทำไม่สะดวกที่จะพาคุณไปด้วย อีกอย่าง มันน่ากลัวเกินไป คุณ.......”

แต่ลู่เหมียวเหมียวกลับส่ายหัวและพูดว่า “ฉันไม่สามารถล้างแค้นให้พ่อแม่ของฉันได้ แต่ฉันอยากเห็นชะตากรรมของศัตรูเหล่านี้ด้วยตาของฉันเอง”

ไป๋ยี่เฟยมองดูดวงตาของลู่เหมียวเหมียว ความกลัวในดวงตาของเธอหายไป และมีสัมผัสของความมุ่งมั่นและตั้งใจ

ดังนั้นไป๋ยี่เฟยจึงเงียบไปเลย

ในท้ายที่สุดเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธลู่เหมียวเหมียว และยังกล่าวว่า “เอาล่ะ ผมจะให้คุณแก้แค้นด้วยมือของตัวเอง”

...........

อย่างไรก็ตามหงฟ่านและนักพรตเต๋าซึ่งอยู่ห่างไกลจากตระกูลหงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในโกดังเลย

ในห้องนั่งเล่น นักพรตเต๋านั่งไขว่ห้างบนโซฟานุ่มๆ หลับตาแล้วถามหงฟ่านอย่างแผ่วเบาว่า “มีข่าวอะไรไหม?”

หงฟ่านนั่งอยู่อีกฟากหนึ่งของโซฟา ตอบด้วยความเคารพเมื่อได้ยินคำถามว่า “ท่านประธาน ยังไม่มีข่าวคราวเลย”

“แต่คุณไม่ต้องกังวลไป ตราบใดที่เขายังอยู่ในพื้นที่เขตสี่ อีกไม่นานก็จะต้องจับตัวเขาได้”

นักพรตเต๋าลืมตาขึ้นเล็กน้อย และมองหงฟ่านอย่างจางๆ “ประมาทไม่ได้ เขาไม่ง่ายที่จะรับมืออย่างที่คุณคิด”

หงฟ่านหัวเราะเบาๆ และเป็นเสียงหัวเราะภูมิใจมากที่จะบอกว่า “ประธานผู้ใหญ่คุณก็วางใจเถอะ ตั้งแต่ก่อตั้งหลันเต่าขึ้นมา ตะกูลหงของเราก็หยั่งรากอยู่ในเขตที่สี่ มีลูกน้องรวมเกือบห้าร้อยคน ยังรวมถึงยอดฝีมือระดับที่สามอีกสิบกว่าคนด้วย”

“ยิ่งไปกว่านั้น ลูกชายสองคนของผมก็ยังคงเป็นผู้ยอดฝีมือระดับที่สอง ด้วยอำนาจของตระกูลหงในปัจจุบัน มันง่ายมาก ที่จะฆ่าเขา!”

นักพรตเต๋าเหลือบมองหงฟ่านอย่างเย็นชา ร่องรอยการเสียดสีแวบวาบในดวงตาของเขา

ในน้ำเสียงต่อมาของเขามีความดูถูกเหยียดหยามแฝงอยู่เล็กน้อย “ถ้าคนของไป๋ยี่เฟยมาถึงที่นี่ทั้งหมด ด้วยพลังเพียงเล็กน้อยของคุณนี้ ใครจะฆ่าใครยังไม่แน่เลยจริงๆ”

“เขาเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?” หงฟ่านผงะไปครู่หนึ่ง ราวกับว่าเขาไม่อยากเชื่อเลย

นักพรตเต๋าเพียงหัวเราะอย่างเย็นชา และไม่ตอบ

เมื่อหงฟ่านเห็นเช่นนี้ เขาก็หัวเราะอย่างลังเล และก็กล่าวว่า “ถึงเขาจะเก่งแค่ไหนก็เถอะ ที่นี่คือหลันเต่า เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะพาคนของเขามาที่นี่ทั้งหมด”

“ยิ่งกว่านั้น เท่าที่ผมรู้มา เขาเป็นคนเดียวที่อยู่บนหลันเต่า มันไม่ง่ายมาก ที่จะฆ่าเขาเหรอ?”

ง่ายงั้นเหรอ?

นักพรตเต๋าตะคอกเบาๆ แล้วพูดว่า “แต่ก่อนผมก็เคยคิดอย่างนั้นเหมือนกัน”

ใบหน้าของหงฟ่านแข็งทื่อ และเขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง

ความหมายของนักพรตเต๋าต้องการจะบอกเขายังไม่สามารถทำได้ แต่เขากลับบอกว่ามันง่าย ก็คือกำลังหมายความว่านักพรตเต๋าเปล่าประโยชน์ไม่ใช่หรือ?

แต่นักพรตเต๋าไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้ เขาเพียงแค่เหลือบมองหงฟ่านอย่างเฉยเมย “ถ้าหากเรื่องนี้ทำสำเร็จได้ ทางสหพันธ์ธุรกิจจะเพิ่มเสบียง 30% ให้กับตระกูลหง”

หลันเต่าแยกออกจากโลกภายนอก บางสิ่งสามารถพึ่งตนเองได้ แต่บางสิ่ง จะต้องได้รับผ่านการทำธุรกรรมจากภายนอกเท่านั้น

แต่ผู้มีอำนาจในแต่ละเขตเช่นนี้ ล้วนถูกแจกจ่ายเสบียงผ่านสหพันธ์ธุรกิจ และพวกเขามีช่องทางที่แน่นอน ดังนั้นตระกูลเหล่านี้ถึงสามารถตั้งหลักมั่นคงได้

หงฟ่านยิ้มทันที และตอบด้วยความเคารพว่า “ขอบคุณคุณท่านประธาน!”