บทที่ 903 ฉันหิวแล้ว

และพอชายหนุ่มคนนั้นได้ยินเช่นนี้ ก็จับคอเสื้อของไป๋ยี่เฟยเอาไว้ทันที พร้อมกับตะโกนเสียงดังว่า “ไอ้แก่ ไหนแกลองพูดอีกครั้งสิ?”

“พี่!” เจิ้งหยู่ยานรีบพุ่งเข้ามาทันที กอดแขนชายหนุ่มไว้

ชายหนุ่มโกรธจนแทบทนไม่ไหว “หยู่ยาน เธอถึงกับปกป้องไอ้แก่นี่เชียวเหรอ!”

หลังพูดเสร็จก็ชี้ไป๋ยี่เฟยพลางด่าทอเสียงดัง “ไอ้แก่อย่างแก รังแกหยู่ยานของเราไปแล้วใช่ไหม? วันนี้ฉันจะจัดการแกอย่างสาสมเลย หยู่ยานของเราใช่ให้แกมารังแกได้เหรอ?”

เจิ้งหยู่ยานกอดแขนชายหนุ่มไว้ ร้องขึ้นมาอย่างร้อนใจว่า “พี่ พี่ใจเย็นหน่อย ไม่ใช่อย่างนั้น”

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้าแล้วพูดว่า “ใช่แล้ว อย่าบอกว่ารังแกหรือไม่รังแกดีกว่า เพราะเราสองคนเข้ากันได้ดี รักกันด้วยใจจริง”

“รักแม่แกสิ!” ชายหนุ่มผลักเจิ้งหยู่ยานออกด้วยความโกรธ คว้ามีดเล่มหนึ่งมาจากในมือบอดี้การ์ดที่อยู่ด้านข้าง ทำท่าจะแทงไป๋ยี่เฟย

ในเวลานี้เอง เจิ้งซงก็เปิดประตูเดินออกมา “หยุดเดี๋ยวนี้นะ! มาทำอะไรกันอยู่ตรงนี้?”

“พ่อบุญธรรม” หลังชายหนุ่มเห็นเจิ้งซง ก็รีบโยนมีดไปให้บอดี้การ์ดที่อยู่ด้านข้างทันที ก่อนจะก้มศีรษะเรียกออกมา ดูท่าทางหวาดกลัวเจิ้งซงอย่างมาก

มารดาเจิ้งหยู่ยานรีบถามเจิ้งซงว่า “นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่คะ?”

เจิ้งเซิงเพียงแค่กวาดตามองพวกเขาอย่างเรียบเฉยแวบหนึ่ง “ต่อไปสวีลั่งก็คือลูกเขยของตระกูลเจิ้งเรา ครอบครัวเดียวกันอย่าทำเหมือนเป็นศัตรูกันสิ”

“อะไรนะ?” มารดาเจิ้งหยู่ยานกับชายหนุ่มต่างชะงักไป

เจิ้งซงโบกมือ “เอาล่ะ ไม่มีเรื่องอะไรก็รีบไปเถอะ เดี๋ยวคนอื่นจะหัวเราะเยาะเอาได้”

หลังมารดาเจิ้งหยู่ยานได้สติกลับมา ก็ถลึงตาใส่เจิ้งหยู่ยานแวบหนึ่ง จากนั้นก็หมุนตัวเดินจากไป

ส่วนชายหนุ่มพอเดินผ่านข้างตัวไป๋ยี่เฟย ก็ขู่เสียงต่ำว่า “หากแกกล้าแตะต้องเธอ แกได้เห็นดีแน่!”

หลังพูดจบก็เดินจากไปอย่างเต็มไปด้วยความเดือดดาล

ไป๋ยี่เฟยมองแวบหนึ่ง จากนั้นก็ถามต่อหน้าเจิ้งซงว่า “เขาเป็นใคร? ดูท่าทางเขาจะชอบคุณมาก?”

“คุณ......” เวลาที่เจิ้งหยู่ยานคิดจะอธิบายก็จะถูกไป๋ยี่เฟยขัดจังหวะไปเสียทุกครั้ง ตอนนี้จึงทั้งโกรธทั้งร้อนใจ แถมเจิ้งซงดันมาอยู่ตรงหน้าอีก เธอจึงไม่กล้าพูดอะไรออกมา สุดท้ายเธอก็เลยโกรธจนหมุนตัวเดินจากไป

เหลือเพียงเจิ้งซงที่ยังอยู่หน้าประตู เขาเอ่ยกับไป๋ยี่เฟยว่า “เขาเป็นลูกบุญธรรมของฉัน ชื่อว่าเจิ้งหมิง”

“เขาชอบหยู่ยานจริงๆ แต่คุณเองก็อย่าสนใจเกินไปนัก เพราะอย่างไรหลังเรื่องนี้ผ่านไป คุณกับหยู่ยานก็ไม่เกี่ยวข้องกันแล้ว และฉันก็ไม่มีทางยกหยู่ยานให้แต่งงานกับเขาเช่นเดียวกัน”

ไป๋ยี่เฟยยักไหล่อย่างไม่ยี่หร่ะพลางพูดว่า “อันที่จริงผมก็แค่อยากจะรู้ว่าเขาเป็นใครเท่านั้นเอง ส่วนเรื่องอื่นๆ ไม่จำเป็นต้องอธิบายกับผมหรอก”

หลังพูดจบเขาก็เดินจากไปเช่นกัน

หลังยี่เฟยลงมาหยุดที่ชั้นหนึ่งก็มองเห็นเจิ้งหยู่ยานรออยู่หน้าประตู

หลังเจิ้งหยู่ยานมองเห็นเขาก็เดินเข้ามาหา พูดอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อยว่า “ขอโทษด้วย คุณมาช่วยฉันแท้ๆ แต่ฉันยังจะไปต่อว่าคุณอีก”

“ไม่เป็นไร” ไป๋ยี่เฟยกล่าวขึ้นอย่างไม่สนใจ จากนั้นก็เดินออกมาข้างนอก

เจิ้งหยู่ยานเดินตามมาพลางถามว่า “แล้วทำไมคุณต้องขัดจังหวะตอนที่ฉันจะอธิบายให้แม่ฉันฟังด้วยล่ะ?”

ไป๋ยี่เฟยกล่าวขึ้นเรียบๆ ว่า “อยู่ร่วมกับพ่อคุณพักหนึ่ง ก็พบว่าพ่อคุณไม่ธรรมดา ดังนั้นเรื่องแบบนี้อย่าให้คนรู้มากจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นจะถูกพ่อคุณมองพิรุธออกได้ง่ายๆ”

“หากพ่อคุณรู้เข้า ผมเกรงว่าความตายคงจะอยู่ไม่ไกลนัก”

พอเจิ้งหยู่ยานได้ยินเช่นนี้ก็พลันเข้าใจขึ้นมา

อย่างไรเจิ้งซงก็เป็นบิดาของตน ต่อให้รู้ว่าเธอโกหก อย่างมากก็แค่สั่งสอนเธอชุดหนึ่ง แต่หากรู้ว่าไป๋ยี่เฟยร่วมมือกับเธอโกหกเขาล่ะก็ เขาจะต้องฆ่าไป๋ยี่เฟยอย่างแน่นอน

เจิ้งหยู่ยานยิ่งรู้สึกผิดมากกว่าเดิม “อาลั่ง ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ฉันไม่คิดให้รอบคอบเอง”

ทั้งสองคนพูดไปพลาง เดินออกมาจากบ้านใหญ่ไปพลาง

เพียงแต่เพิ่งจะเดินออกมา สายตาก็ปะทะเข้ากับเจิ้งหมิงที่อยู่หน้าประตู

เจิ้งหมิงยืนอยู่หน้าประตูราวกับกำลังรอคอยพวกเขาอยู่ หลังจากมองเห็นพวกเขา เจิ้งหมิงก็โบกมือ จากนั้นก็มีบอดี้การ์ดหลายคนวิ่งเข้ามา ในมือของแต่ละคนยังกอดถุงใบหนึ่งไว้ด้วย

สุดท้ายพวกเขาก็โยนถุงลงตรงหน้าไป๋ยี่เฟย

เจิ้งหมิงมองไป๋ยี่เฟยแวบหนึ่งอย่างเต็มไปด้วยความเหยียดหยามก่อนจะพูดว่า “เอาเงินพวกนี้ แล้วไปจากหยู่ยาน ไปจากตระกูลเจิ้งซะ!”

ไป๋ยี่เฟยทำหน้าตางุนงงมองเจิ้งหมิง

เจิ้งหยู่ยานก็เปลี่ยนเป็นหน้างอง้ำขึ้นมา “พี่คะ พี่ทำอะไร?”

“หยู่ยาน หรือว่าเธอมองไม่ออกใช่ไหม? เขามาก็เพราะเงินของพวกเรา!” เจิ้งหมิงอธิบายกับเจิ้งหยู่ยานด้วยความร้อนใจ “คนอย่างเขาก็แค่อยากจะหลอกเธอ พอเข้ามาตระกูลเจิ้งแล้วก็จะได้เงินมากขึ้น!”

“หยู่ยาน มันเป็นแค่ไอ้แก่คนหนึ่ง เธอไปถูกใจมันได้ยังไง”