บทที่904 ต้องการให้คุณตาย

ไป๋ยี่เฟยเห็นแล้วก็ยิ่งรู้สึกแปลกใจมากขึ้น ในใจจึงไม่สงบเป็นอย่างมาก “เสี่ยวอิง พวกเรามาพูดคุยกันดีๆ เถอะ”

“แต่ ฉันหิวแล้ว” หลิวเสี่ยวอิงพูด

ไป๋ยี่เฟยเห็นเช่นนี้ก็ได้แต่พูดว่า “งั้นฉันไปซื้อของกินก่อน”

หลังพูดจบไป๋ยี่เฟยก็เดินออกมาจากสถานีเก็บเศษเหล็ก

ถนนเส้นนี้อยู่ในบริเวณชานเมือง สองข้างทางไม่มีร้านรวงเท่าไหร่นัก เขาจำได้ว่าถนนเส้นข้างๆ ดูเหมือนจะมีร้านขายขนมโดยเฉพาะอยู่ร้านหนึ่ง

เพียงแต่เขาเพิ่งจะเดินทะลุถนนเส้นนี้ไปก็ต้องหยุดเดินกะทันหัน จากนั้นก็เอ่ยขึ้นเสียงเรียบว่า “ไม่ต้องตามแล้ว ออกมาเถอะ”

ตอนที่เขาออกมาจากตระกูลเจิ้ง ก็รู้สึกได้ว่ามีคนกำลังตามเขาอยู่ แต่เพื่อไม่เปิดโปงตัวเองเขาจึงแสร้งทำเป็นไม่รู้ตัว

แต่ตอนนี้สถานที่แห่งนี้เปลี่ยวร้าง ทั้งรอบๆ ก็ยังปลอดคน จึงไม่ต้องพะว้าพะวังมากขนาดนั้นอีก

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายเป็นยอดฝีมือระดับที่สองชั้นต่ำ ในหลันเต่ามียอดฝีมือระดับที่สองไม่มากนัก แต่เขตที่สองดูเหมือนจะยังอีกหลายคน

จากนั้นก็มีผู้หญิงรูปร่างเซ็กซี่คนหนึ่งเดินออกมาจากหัวโค้งถนนน

หญิงสาวจ้องมองสำรวจไป๋ยี่เฟยขึ้นลงแวบหนึ่ง ก่อนจะกล่าวเสียงเย็นว่า “ไม่ใช่คนธรรมดาอย่างที่คิดจริงๆ”

หญิงสาวมีรูปร่างที่เซ็กซี่มาก แต่หน้าตากลับธรรมดายิ่ง เธอสวมชุดหนังที่ขับเน้นรูปร่างให้เด่นชัดมากยิ่งขึ้น

แต่เธอมองระดับที่แท้จริงของไป๋ยี่เฟยไม่ออกโดยสิ้นเชิง อีกทั้งหญิงสาวรู้ว่ายอดฝีมือระดับที่สองของเขตที่สองล้วนอยู่ในตระกูลเจิ้งทั้งสิ้น เพราะฉะนั้นไป๋ยี่เฟยจะต้องไม่ใช่ยอดฝีมือที่เหนือกว่าระดับที่สองอย่างแน่นอน

ดังนั้นเธอจึงมองว่าไป๋ยี่เฟยอาจจะเป็นแค่ผู้ฝึกยุทธระดับที่สามหรือสี่คนหนึ่งเท่านั้น

ไป๋ยี่เฟยหมุนกายมองเธอพลางถามเรียบๆ ว่า “เธอเป็นคนของใคร?”

หญิงสาวได้ยินเช่นนี้ สีหน้าก็พลันเย็นชาขึ้น “แกนับเป็นตัวอะไร? ถึงกับกล้ามาถามฉันแบบนี้?”

ไป๋ยี่เฟยเห็นเช่นนี้ ก็อดพูดยิ้มๆ ออกมาไม่ได้ “อย่างนั้นฉันจะเปลี่ยนคำพูดแล้วกัน ไม่ทราบว่าใครเป็นคนส่งคุณมา?”

หญิงสาวคิดไม่ถึงว่าไป๋ยี่เฟยยังจะพูดเช่นนี้ได้อีก สีหน้าจึงมีแววเคร่งเครียดสายหนึ่งวาบผ่าน จากนั้นก็แค่นเสียงเย็นชาว่า “ฉันคิดว่าแกควรจะห่วงว่าฉันจะมาฆ่าแกมากกว่าหรือเปล่า”

ไป๋ยี่เฟยกลับกล่าวขึ้นอย่างเรียบเฉยว่า “เอาล่ะ ฉันรู้แล้ว งั้นเธอคงจะเป็นคนที่เจิ้งหมิงส่งมาสินะ”

หญิงสาวชะงักไปทันที จากนั้นสีหน้าก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ “คนอย่างแกหลงตัวเองเกินไปหน่อยหรือเปล่า? แกนึกว่าแกเป็นใคร? แล้วก็ยังมี แกไม่ควรห่วงสถานการณ์ในตอนนี้หน่อยหรือ?”

ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างไม่ยี่หระเลยสักนิดว่า “สถานการณ์ของฉันในตอนนี้ก็คือ ฉันต้องไปซื้อขนมมากิน ดูท่าทางเธอคงจะหิวแล้วเหมือนกันใช่ไหม ทำไมไม่ให้ฉันเลี้ยงขนมเธอล่ะ?”

“แก......” หญิงสาวโกรธแล้ว “อย่ามาทำเป็นแกล้งโง่กับฉัน!”

หลังพูดจบก็ยื่นมือมาตั้งท่าจะตบ

แต่มือของเธอกลับหยุดอยู่กลางอากาศ

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้จับข้อมือของเธอ แต่เป็นบีบที่ลำคอของเธอแทน

หญิงสาวมองการเคลื่อนไหวของไป๋ยี่เฟยไม่ชัดเจนโดยสิ้นเชิง จึงถูกไป๋ยี่เฟยกุมชะตาชีวิตเอาไว้ได้

หญิงสาวตกตะลึง

ไป๋ยี่เฟยมองเธอก่อนจะถามเสียงเรียบว่า “ใครโง่กันแน่?”

หญิงสาวกัดฟันกรอด ในใจไม่ยินยอมเป็นอย่างยิ่ง จากนั้นก็ขยับมืออีกข้างหนึ่งเล็กน้อย

พร้อมกับเกิดเสียงเบามากดังขึ้นสองสามเสียง

“ฟิ้วๆๆ ......”

เข็มเงินสองสามเล่มพุ่งออกมา

คนทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก ต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับที่สองก็ยากจะหลบพ้น

แต่ไป๋ยี่เฟยกลับโบกมือเบาๆ ทีหนึ่ง เข็มเหล่านั้นก็เปลี่ยนทิศทางยิงลงไปที่พื้นแทน

หญิงสาวมองการเคลื่อนไหวนี้ของไป๋ยี่เฟยด้วยดวงตาเบิกกว้าง

“แก......แกเป็นระดับที่สองชั้นสูง?”

เวลานี้ในที่สุดเธอก็เผยสีหน้าอันหวาดกลัวออกมา ไม่ใช่หยิ่งยโสเหมือนก่อนหน้านี้อีก

ไป๋ยี่เฟยมองเธอพลางหัวเราะเสียงเย็นชา จากนั้นก็ปล่อยมือก่อนจะพูดว่า “ในเมื่อรู้แล้ว งั้นก็อย่าคิดหนีเชียว ไม่อย่างนั้นเธอตายแน่”

พอหญิงสาวได้ยินเช่นนี้ก็ตัวสั่นระริก

ไป๋ยี่เฟยเป็นยอดฝีมือระดับที่สองชั้นสูง เธอจะกล้าหนีได้ยังไง?

หญิงสาวพูดอย่างลนลานว่า “ขอ......ขอโทษ ฉัน......ฉัน......”

ไป๋ยี่เฟยกลับไม่ได้สนใจเธอ แต่เดินไปที่ร้านขนมแทน