บทที่ 911 พูดคำไหนคำนั้น

จีเอร์เหลือบมองเจิ้งซงด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า เอื้อมมือไปจับไหล่ของเจิ้งซง แล้วบีบออกแรง

“เสียงแตกหัก!”

“อ๊ะ!”

ไหล่ของเจิ้งซงถูกบีบจนแตกหักโดยตรง

เจิ้งซงเป็นคนธรรมดาที่ไม่มีฝีมือทางด้านการต่อสู้เลย และถูกจีเอร์บีบแบบนี้ก็คงทนไม่ไหวอย่างแน่นอน

จีเอร์เยาะเย้ยว่า “คุณดูสิผมก็ให้โอกาสคุณไปแล้ว แต่คุณคว้ามันไว้ไม่ได้เอง”

“อย่างไรก็ตาม เห็นแก่ที่คุณเป็นพ่อตาของผม ผมยังจะสามารถให้โอกาสแก่คุณได้เป็นครั้งสุดท้าย ถ้าคุณพยักหน้าตกลงในตอนนี้ ผมก็สามารถรับประกันได้ว่า คุณจะยังคงมีอำนาจอยู่ในเขตสองเหมือนเดิม ในอนาคต”

ใบหน้าที่เจ็บปวดของเจิ้งซงบิดเบี้ยว แต่เขาก็กัดฟัน ไม่พูด และก็ไม่พยักหน้า

หลังจากดูแล้วเจิ้งหยู่ยานก็ดูกังวลมาก และวิ่งเข้าไปตบมือของจีเอร์ และร้องไห้และตะโกนว่า “คุณรีบปล่อยมือเร็วเข้า! ปล่อยมือเถอะ!”

จีเอร์หันไปมองเจิ้งหยู่ยาน และแสดงรอยยิ้มที่ชั่วร้ายออกมาเล็กน้อย จากนั้นก็บีบคางของเจิ้งหยู่ยานด้วยมืออีกข้าง บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นมองตัวเอง

เจิ้งหยู่ยานหน้าตาดีมาก ผิวของเธอก็ขาวและอ่อนนุ่ม แค่มองดูแล้วก็ทำให้คนอดไม่ได้ที่อยากจะกัดกิน

“หน้าสวยมากจริงๆ เลย!”

“มองดูแล้วผิวเนียนนุ่มมาก มันขยี้ใจจริงๆเลย ฮ่าฮ่า........ ในคืนนี้ มึงก็คือผู้หญิงของกูแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า.........”

“ปล่อยเธอซะ!” เจิ้งซงตะโกนด้วยเสียงดัง

เจิ้งซงยกมือเขาขึ้นมา อยากจะผลักจีเอร์ออกไป แต่จีเอร์รีบคว้ามือของเจิ้งซงไว้อย่างรวดเร็ว แม้กระทั่งปล่อยตัวเจิ้งหยู่ยาน และตบเข้าที่ใบหน้าของเขา

“คุณพ่อตา ผมกำลังคุยกับภรรยาของผมอยู่ คุณมายุ่งอะไรด้วย?”

ทันทีที่คำพูดจบลง เจิ้งหมิงที่อยู่ข้างๆ ก็รีบวิ่งเข้ามา และยังตะโกนว่า “ไอ้แก่เอ๊ย อยู่ดีไม่ว่าดีจริงๆ เลย!”

“คุณชายจีเอร์เห็นชอบหยู่ยาน มันเป็นพรของตระกูลเจิ้งพวกคุณ มึงแม่งยังกล้าที่จะไม่เห็นด้วยงั้นหรือ?”

หลังจากที่พุ่งเข้ามา เจิ้งหมิงก็หยิบมีดออกมาแล้วพูดกับจีเอร์ว่า “คุณชายจีเอร์ ปล่อยให้ผมฆ่าเขาซะเถอะ อย่าเสียเวลาเลย”

อันที่จริงเขาอดรอไม่ได้ที่จะฆ่าเจิ้งซงในขณะนี้ เพราะเขากลัวว่าจู่ๆ เจิ้งซงก็พยักหน้าเห็นด้วยขึ้นมา ถ้าหากเป็นเช่นนั้น เขาก็จะไม่เหลืออะไรอีกเลย

เจิ้งซงจ้องไปที่เจิ้งหมิงและตะโกนด่าว่า “ไอ้ลูกทรพี อกตัญญูไม่รู้คุณ มึง......... มึงอยากจะฆ่าก็ฆ่าเลย แต่ถึงข้าจะกลายเป็นผีข้าก็ไม่ยอมปล่อยคุณไปอย่างแน่นอน!”

จีเอร์มองไปที่เจิ้งซงที่ดื้อรั้นเช่นนี้ ส่ายหัวและถอนหายใจและพูดว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น งั้นผมก็บังคับคุณไม่ได้อีกแล้ว ถ้านายอยากจะเป็นผี ก็ไปเป็นผีเถอะ”

หลังจากพูดจบจีเอร์ก็เหลือบมองไปที่เจิ้งหมิง

เจิ้งหมิงรู้สึกดีใจมาก และถือมีดแล้วก็จะเข้าไปแทงเจิ้งซง

“อย่านะ!”

“หยุดนะ ไอ้สัตว์นรก!”

“พ่อ!”

เจิ้งหยู่ยานตะโกนอย่างกังวล

แต่ในเวลานี้ กระจกบนอาคารก็แตกเป็นเสี่ยงๆ

“เสียงกระจกร่วงกระจาย!”

เมื่อได้ยินเสียง ทุกคนก็เงยหน้าขึ้นไปมอง

จากนั้นพวกเขาก็เห็นเงาร่างของคนจำนวนมาก และกระโดดลงมาจากหน้าต่างที่กระจกแตกเหมือนเผิงตัวใหญ่ที่สยายปีก

เมื่อมองใกล้ๆ ก็เผยให้เห็นว่าพวกเขาไม่ได้กระโดดลงมาเอง แต่ถูกโยนทิ้งออกมาจากข้างใน

“บูมบูมบูม!”

หกเจ็ดคนติดต่อกันถูกโยนลงมาจากด้านบน ล้มลงและกระแทกกับพื้น เลือดกระเซ็นไปทั่วทุกที่

ทุกคนต่างก็ตกตะลึงไปเลย

ไม่ว่ายังไงคนพวกนี้ก็เป็นผู้ยอดฝีมือระดับที่สาม และพวกเขากลับถูกโยนลงมาจากข้างบนโดยตรง

เจิ้งหมิงเป็นคนที่ประหลาดใจมากที่สุด เพราะคนพวกนี้เป็นคนสนิทของเขาทั้งหมด

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ทันใดนั้น ก็มีเสียงกระจกแตกดังขึ้นมาอีกเสียง

“เสียงกระจกร่วงกระจาย!”

มีคนถูกทุบตีจนบินลอยออกมา แล้วล้มลงกับพื้นอีกครั้ง