บทที่910 ทรยศ

แต่เขายังคงช้าไปหนึ่งก้าว

จีเอร์กุมลำคอของเขาไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง กล่าวเสียงดังว่า “กูอยากไปก็ไป อยากมาก็มา สัตว์เลื้อยคลานตัวเล็กๆ อย่างพวกมึงถือดีอะไรมาสั่งกู?”

“หยุดมือ!” เจิ้งซงเห็นจีเอร์จะลงมือ ก็ตะโกนเสียงดังอย่างร้อนใจ

แต่จีเอร์ไม่สนใจ

“กร๊อบ!”

พอจีเอร์คลายมือ บอดี้การ์ดคนนั้นก็คออ่อนพับลงไปบนพื้น ตายทันที

พอเห็นฉากนี้ สีหน้าทุกคนเปลี่ยนไปอีกครั้ง ยังมีคนอีกจำนวนมากเผยแววตื่นตระหนกออกมา

คนของฝ่ายตรงข้ามส่วนใหญ่แบ่งเป็นยอดฝีมือระดับที่สองและระดับที่สาม ยังมียอดฝีมือระดับที่หนึ่งอีกสามคน อีกฝ่ายฝีมือแข็งแกร่งเกินไป ทางฝั่งเจิ้งซงไร้พลังต่อกรโดยสิ้นเชิง

จีเอร์มองเจิ้งซงแวบหนึ่งด้วยความลำพองใจเป็นอย่างยิ่ง กลิ่นอายบนตัวก็ไม่ได้แสร้งทำออกมาเช่นกัน

ในเวลานี้เอง จู่ๆ เจิ้งหมิงก็มาปรากฏตัวอยู่ข้างกายเจิ้งซง กล่าวโน้มน้าวด้วยท่าทางหวังดีว่า “พ่อบุญธรรม คุณว่าสถานการณ์ในวันนี้เรื่องคงจบไม่สวยแน่ สู้เรา......ตอบรับเงื่อนไขเขาไปก่อนไม่ดีกว่าหรือ?”

เงื่อนไขที่เขาพูดมา ก็คือการให้เจิ้งหยู่ยานแต่งให้กับจีเอร์ที่อัปลักษณ์หาใดเปรียบผู้นี้

สีหน้าเจิ้งซงพลันขรึมลงทันที ก่อนจะตะคอกเสียงดังว่า “ไอ้สารเลว! ไสหัวไปให้ฉันเดี๋ยวนี้!”

เจิ้งซงด่าเจิ้งหมิงต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ สีหน้าเจิ้งหมิงจึงไม่สู้ดีนัก แต่เขายังคงกล่าวว่า “พ่อบุญธรรม หากไม่ตอบรับพวกเขาล่ะก็ อย่างนั้นพวกเรา......”

“ไป๊!” เจิ้งซงไม่รอให้เขาพูดจบ ก็ตะคอกเขาอีกครั้ง

เจิ้งหมิงตกใจจนก้มหน้าถอยหลังไปหนึ่งก้าว แต่ในดวงตาเขามีแววเข่นฆ่าสายหนึ่งวาบผ่าน

เจิ้งซงไม่ได้สนใจเจิ้งหมิง แต่จ้องไปที่จีเอร์แทนพลางถามว่า “ในที่สุดพวกแกก็ทนไม่ไหวต้องการลงมือกับตระกูลเจิ้งแล้วใช่ไหม?”

ต่อมาจีเอร์ก็เย้ยหยันว่า “นี่ยังไม่ใช่เพราะตัวพวกแกเองมองข้ามความหวังดีของผู้อื่นหรอกหรือ?”

“หากแกฉลาดหน่อย ยกลูกสาวแกให้แต่งงานกับฉันเสียแต่โดยดี ต่อไปแกก็จะเป็นพ่อตาของฉัน แถมยังได้ดูแลทั้งหลันเต่า ผลลัพธ์เช่นนี้ ไม่ใช่ทุกคนต่างก็ชอบหรอกหรือ?”

เจิ้งซงยิ้มเย็นพลางกล่าวว่า “หากฉันไม่ยอมล่ะ?”

“ไม่ถึงขั้นลงมือกับพวกแกหรอก” จีเอร์พูดยิ้มๆ “เพราะอย่างไรบารมีของตระกูลเจิ้งในเมืองนี้ก็สูงมาก พวกเรายังไมคิดจะทำให้ผู้คนโกรธชั่วคราว”

“แต่ว่านะ......ผู้สืบทอดคนต่อไปของตระกูลเจิ้ง พวกเรากลับสามารถพิจารณาดูใหม่อีกครั้งได้”

พอได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

ทุกคนล้วนไม่ใช่คนโง่ จีเอร์คิดจะสอดมือเข้ายุ่งเรื่องของตระกูลเจิ้ง

เจิ้งซงเห็นเช่นนี้ กลับกล่าวเสียงเย็นว่า “แกคิดหรือว่าแกสามารถควบคุมผู้สืบทอดของตระกูลเจิ้งเราได้?”

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ” จู่ๆ จีเอร์ก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย

เจิ้งซงขมวดคิ้ว รู้สึกมีลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง

วินาทีต่อมา ลางสังหรณ์นี้ก็ถูกต้อง

“ฉึก!”

มีดเล็กสลักเสลางดงามด้ามหนึ่งก็เสียบเข้าที่ด้านหลังของเจิ้งซง

เจิ้งซงเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง

นายหญิงเจิ้งเองก็ตระหนกวาบ รีบใช้ฝ่ามือตบไปที่เจิ้งหมิงอย่างรวดเร็ว

ใช่แล้ว คนที่ลงมือคือลูกบุญธรรมของเจิ้งซง เจิ้งหมิง

เจิ้งหมิงพลันหลบไปด้านหลัง เจิ้งซงชี้เจิ้งหมิงพลางตะคอกเสียงดัง “แกมันไอ้ชาติชั่ว!”

“ใครก็ได้ ฆ่ามันให้ฉันที!”

ทว่าหลังจากที่เขาพูดจบ คิดไม่ถึงว่าจะไม่มีใครขยับตัว

นอกจากนี้ ยังมีบอดี้การ์ดบางส่วนหันมีดใส่เจิ้งซงกับนายหญิงเจิ้งอีกด้วย

เจิ้งหยู่ยานร้องเสียงดัง วิ่งเข้าไปประคองเจิ้งซง “คุณพ่อ เป็นยังไงบ้างคะ?”

เวลาเพียงชั่วพริบตา ครอบครัวเจิ้งซงก็กลายเป็นหัวเดียวกระเทียมลีบ

เวลานี้เจิ้งซงเพิ่งตระหนักได้ว่า นี่คือแผนชั่วของพวกเขาที่จัดวางไว้อย่างดีมานานแล้ว

ลูกน้องหลายร้อยคนของตระกูลเจิ้ง มากกว่าครึ่งล้วนแปรพักตร์ไปหมดแล้ว คนเหล่านั้นที่เหลืออยู่หลังมองดูสถานการณ์ เพื่อให้รอดชีวิต ย่อมจะไม่กล้าออกหน้า