บทที่1026 ต้นทุนในการอวดดี

หลงหลิงหลิงไม่สบายใจเป็นอย่างมาก หวังเจียจุ้นเห็นเธอเป็นสิ่งของ จึงอดเยาะหยันไม่ได้ว่า “คุณคิดว่าคุณเป็นใคร? เอาตัวเองเป็นใหญ่เกินไปหน่อยมั้ง!”

หวังเจียจุ้นยิ้มบางๆ กล่าวว่า “แต่ทุกคนที่มาแย่งของกับฉัน ล้วนไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว!”

หลงหลิงหลิงทำสีหน้าไม่น่าดูขึ้นมา

คำพูดนี้ของเขาชัดเจนว่าเป็นการข่มขู่

ซึ่งหลงหลิงหลิงยังไม่อาจเข้าใจได้ “คุณชายหวัง ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ผู้หญิงที่สวยกว่าฉันมีมากมาย ถึงขนาดที่ว่าผู้หญิงที่ทั้งสวยทั้งมีภูมิหลังก็มีมากเช่นกัน ทำไมถึงจะต้องเป็นฉันให้ได้ด้วย?”

หวังเจียจุ้นส่ายหน้าเล็กน้อย ยิ้มกล่าวอีกว่า “ใช่ที่ผู้หญิงหน้าตาสวยมีมากมาย ใช่ที่ผู้หญิงที่ทั้งสวยทั้งมีภูมิหลังก็มีมากมายเช่นกัน แต่ผู้หญิงที่ทั้งสวยทั้งเก่งแถมยังมีคุณค่ากลับมีไม่มาก”

หลงหลิงหลิงขมวดคิ้ว

หวังเจียจุ้นยิ้มอธิบายว่า “คุณควรรู้ไว้ ตระกูลเย่แห่งสี่ตระกูลใหญ่ของเมืองหลวง พวกเขาทำธุรกิจอยู่ที่มณฑลเป่ยไห่แต่ถูกตระกูลหวังของเราทำลายเสียย่อยยับ”

“ซึ่งเป้าหมายต่อไปของผม ก็คือเฟยเสว่กรุ๊ป”

“ผมคิดว่าไม่ต้องให้ผมพูดมาก คุณก็น่าจะรู้ว่าจุดจบของเฟยเสว่กรุ๊ปย่อมจะเหมือนกับเย่ซื่อกรุ๊ป”

“ดังนั้นนะ หลิงหลิง หากคุณแต่งให้ผมก็คือคนของผม อนาคตเฟยเสว่กรุ๊ปล้ม คุณก็ไม่ต้องกังวลว่าจะตกงานแล้วไม่ใช่หรือ?”

“ไม่เพียงแค่นี้ หลังคุณแต่งให้ผมแล้ว พวกเรายังสามารถร่วมมือกัน นำเจ้านายของคุณ ที่ชื่อไป๋ยี่เฟยอะไรนั่นมาทำลายให้ย่อยยับ”

“แบบนี้มันดีมากเลยไม่ใช่เหรอ?”

หลงหลิงหลิงมองหวังเจียจุ้นด้วยความตกตะลึงเต็มใบหน้า

ที่เธอคิดไม่ถึงคือความทะเยอทะยานของตระกูลหวังถึงกับใหญ่โตขนาดนี้ ทำกับเย่ซื่อกรุ๊ปไปแล้ว ยังต้องการจะกดเฟยเสว่กรุ๊ปให้ตกต่ำอีก

ถึงขนาดที่ว่าพูดออกมาต่อหน้าเธอโดยตรง

หลังหลงหลิงหลิงได้สติคืนมายังคงเอ่ยขึ้นอย่างโมโหว่า “พวกเรากับเย่ซื่อกรุ๊ปไม่เหมือนกัน คุณมั่นใจในตัวเองเกินไปหน่อยหรือเปล่า?”

หวังเจียจุ้นใบหน้ายังคงเจือรอยยิ้มเล็กน้อย “ไม่เป็นไร คุณยังไม่รู้จักผมดี และไม่รู้จักตระกูลเราดี”

“ในสายตาของพวกคุณ เกรงว่าคงรู้จักแต่สี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวง กลับไม่เคยได้ยินตระกูลหวังของพวกเรา”

“ในความเป็นจริงบางสิ่งล้วนลอยอยู่บนผิวน้ำ พวกคุณเพียงกลัวสิ่งเหล่านั้นที่ดำรงอยู่บนผิวน้ำของคุณ แต่ความจริงแล้ว สิ่งที่ซ่อนอยู่ในที่ลับต่างหากถึงจะทำให้คนหวาดกลัวที่สุด”

“อีกทั้งของอย่างวงศ์ตระกูลนี้ ที่เห็นไม่ใช่ตอนนี้เขาแข็งแกร่งมากแค่ไหน แต่เป็นรายละเอียดที่ซ่อนอยู่ของวงศ์ตระกูลต่างหาก”

หวังเจียจุ้นพูดคำเหล่านี้ไม่สนใจโดยสิ้นเชิงว่า ไป๋ยี่เฟยกับยีหยุนจะได้ยินหรือไม่

แต่ในความเป็นจริง หลังไป๋ยี่เฟยฟังจบกลับตกใจอย่างมาก

ก็เหมือนกับมหาสมุทร สิ่งที่อยู่บนผิวทะเลเพียงพอจะทำให้คนหวาดกลัวแล้ว แต่ในความเป็นจริง สิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ก้นทะเลต่างหากจึงจะทำให้คนหวาดกลัวมากที่สุด

เช่นนี้พูดได้ว่า หวังเจียจุ้นมีความเป็นไปได้ว่ามาจากตระกูลที่ปลีกตัวจากโลกภายนอกโดยหลบซ่อนอยู่ในที่ลับ

แต่เขาก็สงสัยขึ้นมาอีกว่า ในเมื่อซ่อนอยู่ในที่ลับมาตลอด แล้วทำไมตอนนี้ถึงเลือกจะลอยขึ้นมาบนผิวน้ำ?

หรือว่าเกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้น ทำให้พวกเขารู้สึกว่าควรปรากฏตัวได้แล้ว?

หลงหลิงหลิงกลับไม่ได้คิดมากขนาดนั้น เพียงรู้สึกว่าหวังเจียจุ้นอวดดีมาก จึงกล่าวเสียงเย็นว่า “ฉันไม่มีทางหักหลังเจ้านาย!”

หลังพูดจบเธอก็ยืนขึ้น เตรียมจะจากไป

เวลานี้ บอดี้การ์ดของคุณชายหวังก็เดินหน้าขึ้นมา ยื่นมือขวางหลงหลิงหลิงไว้

หลงหลิงหลิงสีหน้าพลันเปลี่ยนไป พูดเสียงโกรธว่า “หมายความว่ายังไง?”

หวังเจียจุ้นยิ้มบางๆ พูดว่า “ผมบอกแล้วไง บนโลกนี้ขอเพียงเป็นสิ่งที่ผมถูกใจ ก็ไม่มีใครกล้าแย่งกับผม”

“ยังมีอีกคือ ไม่มีใครกล้าปฏิเสธผมเช่นกัน”

หลงหลิงหลิงได้ยินเช่นนี้ในใจก็กระวนกระวายขึ้นมา “คุณคิดจะทำอะไรกันแน่?”

ในที่สุดหวังเจียจุ้นก็วางแก้วไวน์ลง แล้วใช้ผ้าเช็ดปากผืนหนึ่งเช็ดที่มุมปาก จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ เดินมายังหลงหลิงหลิง พูดด้วยน้ำเสียงไม่แยแสเป็นอย่างยิ่งว่า “ในเมื่อคุณไม่ตอบรับความรู้สึกผม อย่างนั้นก็มีเพียง......”

“ใช้กำลังบังคับแล้ว”

“คุณ!” หลงหลิงหลิงพลันเบิกตากว้าง ขณะเดียวกันใบหน้าก็ถูกทำให้อับอายจนขึ้นสี

หวังเจียจุ้นยืนอยู่ตรงหน้าหลงหลิงหลิง ยื่นสองนิ้วออกมาต้องการจะลูบคางของหลงหลิงหลิง หลิงหลิงคิดจะหลบโดยสัญชาตญาณ แต่ตอนที่นิ้วของหวังเจียจุ้นแตะถูกคางของเธอนั้น เธอกลับพบว่าเธอขยับไม่ได้โดยสิ้นเชิง

ในดวงตาของหลงหลิงหลิงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “คุณจะทำอะไร? พี่ชายฉันยังอยู่ที่นี่นะ!”

พอหวังเจียจุ้นได้ยินคำว่าพี่ชาย ในที่สุดก็ทอดสายตามามองที่ไป๋ยี่เฟยได้เสียที