บทที่1030 กลางวันยังคงมืดมน

หลี่เสว่พิงอยู่ในอ้อมกอดไป๋ยี่เฟย มือเล็กไล้วนอยู่บนหน้าอกไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกจั๊กจี้จากการที่มือเล็กนั้นนำพามา ทำให้มีอารมณ์อีกแล้ว

แต่ในเวลานี้เอง จู่ๆ มือถือของหลี่เสว่ก็ดังขึ้น

ไป๋ยี่เฟยราวกับถูกน้ำเย็นอ่างหนึ่งสาดพริบตาก็เย็นลงมา

หลี่เสว่ยื่นแขนขาวผ่องออกไปหยิบมือถือ พอเห็นว่าใครโทรมาก็แปลกใจมาก “เสี่ยวอิง?”

ไป๋ยี่เฟยในใจรู้สึกสงสัย

หลี่เสว่รับสาย โดยเปิดลำโพงไว้ “เสี่ยวอิง?”

“เสว่เอ๋อ ไป๋ยี่เฟยอยู่บ้านไหม?”

เสียงหลิวเสี่ยวอิงเบามาก แทบจะใช้เสียงลมในการพูด

“อยู่” หลี่เสว่มองไป๋ยี่เฟย

หลิวเสี่ยวอิงเอ่ยขึ้นด้วยความร้อนใจเป็นอย่างมาก “รีบบอกเขาเร็ว หลิงหลิงถูกคนจับตัวไปแล้ว! ฉันถูกพ่อแม่ฉันจับตาดูอยู่ ออกไปไหนไม่ได้ เธอรีบให้เขาคิดหาวิธีช่วยหลิงหลิงเร็ว”

ไป๋ยี่เฟยถามทันทีว่า “ถูกจับไปนานแค่ไหนแล้ว?”

“เกือบจะสี่ชั่วโมงแล้ว......”

สีหน้าไป๋ยี่เฟยพลันเปลี่ยนไปใหญ่หลวง

......

ไป๋ยี่เฟยแม้แต่หน้าลูกตัวเองยังไม่ได้พบ ก็ต้องสวมเสื้อผ้ารีบไปโรงพยาบาลโว่หลงเสียแล้ว

มาถึงห้องใต้ดินของโรงพยาบาล ซูต้าหลิวก็รีบวิ่งออกมาจากห้องของเขาทันที “ประธานไป๋......”

ไป๋ยี่เฟยพูดด้วยสีหน้าท่าทางเย็นเยียบว่า “เปิดประตู!”

ซูต้าหลิวไม่กล้าชักช้า รีบเปิดประตูทันที

บอดี้การ์ดคนนั้นกำลังนอนนิ่งอยู่บนโซฟา หลังเห็นไป๋ยี่เฟย ก็หยัดกายขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ไป๋ยี่เฟยกลับใช้ขาข้างหนึ่งถีบไปที่ท้องของเขาด้วยสีหน้าเย็นชา

“พลั่ก!”

บอดี้การ์ดถูกลูกถีบนี้ล้มจนกลับไปนั่งบนโซฟาอีกครั้ง

จากนั้นไป๋ยี่เฟยก็ใช้เท้าข้างหนึ่งเหยียบไปบนอกของบอดี้การ์ด ถามเสียงเย็นว่า “หวังเจียจุ้นตอนนี้อยู่ที่ไหน? รีบพูด ไม่พูดฉันจะฆ่าแกซะเดี๋ยวนี้!”

บอดี้การ์ดคนนั้นถลึงตาใส่ไป๋ยี่เฟย โดยไม่ยอมพูดอะไรสักคำ

ไป๋ยี่เฟยเห็นเขาไม่เชื่อฟัง ก็จับนิ้วมือเขาไว้หนึ่งนิ้วแล้วหักไปข้างหลัง

“อ๊าก!”

พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของบอดี้การ์ด นิ้วเขาก็ถูกหักไปด้วยเช่นกัน

ไป๋ยี่เฟยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบว่า “แกควรจะเชื่อฟังแต่โดยดีจะดีกว่า ฉันกำลังถามแกอยู่ หากแกไม่พูดฉันก็จะหักนิ้วแกให้หมด หากไม่พูดอีกฉันก็จะตีซี่โครงแกให้หัก”

“ร่างกายคนมีกระดูกมากมายขนาดนั้น ฉันก็จะหักมันทีละท่อนๆ!”

บอดี้การ์ดได้ยินเช่นนี้ สีหน้าก็ซีดเผือด

ตอนนี้ไป๋ยี่เฟยร้อนใจมาก ตอนนั้นเขาควรจะคิดได้ บอดี้การ์ดคนหนึ่งตั้งใจวิ่งมาฆ่าตนโดยเฉพาะ บอดี้การ์ดอีกคนจะไปไหนได้ล่ะ?

จะต้องถูกหวังเจียจุ้นใช้ให้ไปจับหลงหลิงหลิงแน่

หวังเจียจุ้นวางแผนกระทำมิดีมิร้ายต่อหลงหลิงหลิง ซึ่งก็ผ่านไปเกือบจะสี่ชั่วโมงแล้ว สี่ชั่วโมง เพียงพอจะเกิดเรื่องขึ้นได้มากมาย

หลงหลิงหลิงเป็นคนกลุ่มแรกสุดที่ติดตามตนเอง เธอมีใจภักดีต่อตนมาตลอด อีกทั้งงานเหล่านั้นที่เธอทำยังไม่เท่าเทียมกับเงินเดือนที่เขาให้เธอด้วยซ้ำ

ยิ่งไปกว่านั้น คนเราล้วนมีความรู้สึก หลงหลิงหลิงไม่ได้เป็นเพียงลูกน้องทั่วไปของเขา ตอนนี้เธอเกิดเรื่อง ไป๋ยี่เฟยย่อมจะร้อนใจมากเป็นธรรมดา

......

เวลาตีหนึ่งครึ่ง ไป๋ยี่เฟยรีบรุดมายังเขตคฤหาสน์ฝู้เจียงของเมืองเทียนเป่ย

หลังบอดี้การ์ดยอมแพ้ก็บอกที่อยู่แก่เขา

ไป๋ยี่เฟยมาคนเดียว เพราะอย่างไรความสามารถของเขาในตอนนี้ก็สูงกว่าลูกน้องตัวเองมากมายนัก อีกทั้งตระกูลหวังตระกูลนั้นที่ซินชิวเคยบอก หากเป็นพวกเขาจริง คนเหล่านั้นมาก็ไม่มีประโยชน์

หลังไป๋ยี่เฟยลงจากรถก็เดินมาหยุดตรงนอกเขตคฤหาสน์อย่างเงียบๆ จากนั้นก็ปีนเข้าไป มาหยุดตรงนอกคฤหาสน์หลังหนึ่งในบรรดาคฤหาสน์อีกหลายหลัง หลังมองสำรวจสภาพการณ์โดยรอบเล็กน้อยแล้ว ก็ปีนกำแพงเข้าไปยังลานของคฤหาสน์