บทที่1032 ร่วมมือด้วยการแต่งงาน

ชายชรากลับใช้มือตบๆหมายักษ์ทั้งสองตัว "กลับไปในกรงก่อน ไม่งั้นอาจจะตายได้!"

หมายักษ์เหมือนฟังภาษาคนรู้เรื่อง ยื่นมือให้ชายชราครั้งนึง ก่อนที่จะกลับเข้าไปในกรงอย่างเชื่อฟัง

ถัดจากนั้นชายชราจึงพูดว่า "มีเพียงยอดฝีมือระดับหนึ่งชั้นกลางเท่านั้นถึงจะสามารถทำให้ค่ายมายาด้านนอกทำงานได้"

ไป๋ยี่เฟยเข้าใจขึ้นมาได้ภายในพริบตา ในขณะเดียวกันเขาก็ได้ระมัดระวังตัวขึ้นมาด้วยเช่นกัน เพราะไม่ใช่ใครก็ได้ที่สามารถใจเย็นขนาดนี้ได้เมื่อเผชิญหน้ากับยอดฝีมือระดับหนึ่งชั้นกลาง

นี่จึงแสดงให้เห็นว่าฝ่ายตรงข้ามไม่เกรงกลัวศักยภาพความสามารถของเขาเลยด้วยซ้ำ อีกอย่างไป๋ยี่เฟยกลับดูไม่ออกว่าศักยภาพความสามารถของฝ่ายตรงข้ามอยู่ในระดับไหนกันงั้นหรอ

ไป๋ยี่เฟยแค่ถามว่า "หวังเจียจุ้นหละครับ?"

ชายชราอมยิ้มพลางตอบกลับ "คุณไป๋ คุณชายพักอาศัยอยู่ที่นี่จริงๆครับ แต่คืนนี้เขาไม่ได้อยู่ที่นี่"

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกตะลึงในใจ "คุณรู้จักผม?"

ชายชราอมยิ้มอีกครั้ง "คุณไป๋อย่าเพิ่งเข้าใจผิด ผมแค่คาดเดาเท่านั้น"

"คาดเดา?"

ชายชรายิ้มพลางตอบกลับ "ศักยภาพความสามารถระดับหนึ่งชั้นกลางไม่ถือว่าพิเศษอะไร แต่ถ้าอยู่ในเมืองเทียนเป่ยก็ถือว่าเป็นสิ่งที่หาพบได้ยากเช่นกัน เท่าที่ผมทราบมาเหมือนกับว่าจะมีแค่คุณไป๋คนเดียวเท่านั้นที่มีศักยภาพความสามารถระดับนี้"

เมื่อได้ยินคำพูดของชายชรา ไป๋ยี่เฟยมีความรู้สึกเหมือนถูกคนอื่นรู้ความลับทุกอย่างของตัวเองยังไงอย่างงั้น

และตอนนี้ข้อมูลที่เกี่ยวกับตระกูลไป๋ยี่เฟยยังรู้ไม่มาก แต่ฝ่ายตรงข้ามกลับเข้าใจทุกอย่างที่เกี่ยวกับตัวเองแล้ว

แต่ว่าตอนนี้ต้องนำเรื่องพวกนี้ไปไว้ข้างๆก่อนชั่วคราว ช่วยชีวิตหลงหลิงหลิงสำคัญกว่า

ไป๋ยี่เฟยถามอีกว่า "ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน"

ชายชรากลับส่ายหน้าแล้วพูดว่า "คุณไป๋ครับ การเป็นเพื่อนกันดีกว่าการเป็นศัตรูต่อกันนะครับ อีกอย่างเป็นแค่งานแต่งงานเดียวเท่านั้น และเรื่องทุกอย่างได้ผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว…..เรื่องที่ควรจะเกิดขึ้นได้เกิดขึ้นหมดแล้ว"

ไป๋ยี่เฟยโกรธเกรี้ยวขึ้นมาภายในพริบตาเมื่อได้ยินแบบนี้ "งานแต่งบ้าอะไรล่ะ!"

เขาเข้าไปกระชากปกเสื้อของชายชรา "แกจะพูดรึเปล่า?"

ช่วงชีวิตที่ผ่านมาของหลงหลิงหลิงน่าสงสารมาก

พ่อแม่ของเธอมีความคิดที่ให้ความสำคัญกับผู้ชายมากกว่าผู้หญิงที่รุนแรงมาก ในสายตาของพ่อแม่มีแค่น้องชายเธอเท่านั้น ทำอะไรก็คิดเผื่อแค่น้องชายเธอ ตอนนั้นจะให้เธอแต่งงานกับลูกคนรวยเพียงเพราะอนาคตของน้องชายเธอ

หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว เขาจึงมีความคิดที่อยากจะเปลี่ยนแปลงชีวิตของหลงหลิงหลิง

และหลังจากนั้นหลงหลิงหลิงก็เชื่อใจและพึ่งพาตัวเองมาโดยตลอด ตอนที่มเรื่องกับหลิ่วจาวเฟิงเธอเกือบจะเสียสละชีวิตของตัวเธอเอง เพียงเพราะอยากทำให้ไป๋ยี่เฟยพลิกผันกลับมาชนะได้

เพราะฉะนั้นตอนนี้เขายากที่จะยอมรับได้ว่าเธอถูกคนอื่นหลอกลวง

อันที่จริงเขาก็รู้ดีอยู่เหมือนกันว่าตอนนี้เวลาได้ผ่านพ้นไปหลายชั่วโมงแล้ว และเป็นดั่งที่ชายชราพูดจริงๆด้วย เรื่องที่ควรจะเกิดได้เกิดขึ้นไปตั้งนานแล้ว แต่สิ่งที่ตัวเองเข้าใจไม่เหมือนกับสิ่งที่พูดออกมาจากปากคนอื่น

เพราะฉะนั้นเขาจึงควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้แล้ว

"คุณไป๋ใจเย็นๆก่อน" ชายชราพูดไปด้วยพลางใช้มือตัวเองไปจับที่ข้อมือของเขา

ไป๋ยี่เฟยตกตะลึงอย่างกะทันหัน เขารู้สึกว่าตัวเองเหมือนสิ่งของชิ้นนึงที่อยู่ในมือของชายชรา จากนั้นค่อยออกแรงผลักเล็กน้อย และร่างกายของเขาก็เซถอยหลังกลับไปหลายก้าว

รอหลังจากที่เขาทรงตัวได้อย่างมั่นคงแล้ว ไป๋ยี่เฟยมองไปทางชายชราด้วยสายตาที่หวาดผวา

ชายชรากลับพูดด้วยสีหน้าอารมณ์ที่เรียบนิ่งว่า "คุณไป๋ ตระกูลหวังของเราไม่อยากมีเรื่องกับคุณไป๋แต่อย่างใด ก็แค่อยากทำงานร่วมกันกับคุณไป๋เท่านั้นเองครับ"

"เพราะความสัมพันธ์ในแบบทำงานร่วมกันจะทำให้คนสบายใจได้มากกว่า และวิธีการทำงานร่วมกันที่ดีที่สุดก็คือการแต่งงานกัน"

"จะว่าไป การที่คุณชายของเราต้องตาคุณหญิงหลงก็ว่าเป็นบุญบารมีที่สั่งสมมาหลายภพชาติ เธอจะซาบซึ้งดีใจยังไม่ทันเลย คุณไป๋อย่าเข้ามายุ่งจะดีกว่านะครับ"

แม้ไป๋ยี่เฟยจะรู้สึกตะลึงต่อศักยภาพความสามารถของฝ่ายตรงข้ามอยู่เล็กน้อย แต่คำพูดของชายชรากลับดูเหมือนว่าเขากำลังดูถูกเหยียดหยามหลงหลิงหลิง ซึ่งนี่เป็นสิ่งที่เขาทนไม่ได้

และเขาก็ไม่ได้สนใจความแตกต่างของศักยภาพระหว่างฝ่ายตรงข้ามและตัวเอง พุ่งเข้าไปใช้ศอกแทง "งานแต่งงานห่าอะไร! หลงหลิงหลิงไม่ชอบคุณชายหวังอะไรนั่นด้วยซ้ำ ขอแค่เธอไม่ยอมให้ตายยังไงฉันก็ไม่เห็นด้วย!"

เมื่อเผชิญหน้ากับไป๋ยี่เฟยที่พุ่งเข้ามา ชายชราแค่ใช้นิ้วจิ้มไปที่ข้อศอกของเขาอย่างแผ่วเบา จากนั้นร่างกายของไป๋ยี่เฟยก็เซถอยหลังกลับไปไกลเจ็ดแปดเมตร

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกว่าเหมือนตัวเองโจมตีโดนสำลีก้อนนึง ไม่มีแรงและไม่มีความรู้สึก

ชายชราพูดกับไป๋ยี่เฟยด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งว่า "คุณไป๋มีสิทธิ์อะไรมาไม่เห็นด้วย? คุณไป๋เป็นอะไรกับหลงหลิงหลิง? ก็เป็นแค่เจ้านายกับลูกน้องเท่านั้น มีสิทธิ์มายุ่งเกี่ยวเรื่องงานแต่งงานของลูกน้องด้วยหรอ?"

"ยิ่งไปกว่านั้น ถึงแม้คุณชายของตระกูลเราจะเทียบกับคุณไป๋ไม่ได้ แต่มีอยู่จุดหนึ่งที่ไม่ว่ายังไงคุณไป๋ก็เทียบกับคุณชายของเราไม่ได้"

"คุณชายของตระกูลเรารักเดียวใจเดียวหลงหลิงหลิงอย่างสุดใจ และจนกระทั่งถึงปัจจุบันนี้เขาก็ยังไม่ได้แต่งงาน ส่วนคุณไป๋นั้นไม่เพียงแต่จะมีภรรยาและมีลูกแล้ว แต่ยังมีผู้หญิงอีกหนึ่งคนอีก"