บทที่1033 อาจารย์ตั้งค่าย

จางหัวปินสามารถตรวจสอบจากภาพกล้องวงจรปิดได้ทุกเส้นทางบนท้องถนน ถึงแม้ตระกูลหวังจะหลีกเลี่ยงกล้องวงจรปิด

แต่ว่าพวกเขาจับตัวหลงหลิงหลิงไป ยังไงก็ต้องมีร่องรอยเบาะสายอยู่บ้างไม่มากก็น้อย ซึ่งเขาสามารถนำหลักฐานเล็กๆน้อยๆพวกนั้นมาวิเคราะห์อีกทีได้

และแล้วหลังจากที่ไป๋ยี่เฟยหันหลังกลับไป สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่ประตูคฤหาสน์ แต่เป็นกำแพงที่สูงจนทะลุก้อนเมฆ ตัวกำแพงไม่มีประตูอยู่เลยด้วยซ้ำ

ไป๋ยี่เฟยผงะไปอย่างกะทันหัน

และชายชราที่ยืนอยู่ด้านหลังไป๋ยี่เฟยก็ได้เอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า "คุณไป๋ ถึงแม้ดาบเล่มนั้นของคุณจะแปลกและเป็นเอกลักษณ์มาก แต่ถ้าคุณจะจัดการเฒ่าแก่อย่างฉัน มันยังรุนแรงไม่มากพอ"

"มีเรื่องบางอย่างที่ได้เกิดขึ้นแล้ว และไม่มีทางที่จะหวนกลับคืนไปแก้ไขได้อีกเช่นกันและเจ้าบ้านตระกูลของเราก็อยากทำงานร่วมกันกับคุณให้สำเร็จ ถึงแม้จะไม่ได้อยู่ในความสัมพันธ์ของเพื่อนร่วมงานกัน แต่อย่างน้อยก็ไม่อยากมีปัญหาที่รุนแรงกับคุณ"

"ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ผมลืมบอกกับคุณ ผมคืออาจารย์ตั้งค่าย"

ไป๋ยี่เฟยหันหน้ากลับไปเขาจำได้ว่าซาเฟยหยางเคยบอกกับเขาว่า บนโลกใบนี้นอกจากจะมีผู้ฝึกฝนวรยุทธแล้ว ยังมีอาจารย์ตั้งค่ายอาจารย์ฮวงจุ้ยและอาจารย์เวทมนต์

แต่ว่าผู้เชี่ยวชาญและยอดฝีมือแบบหลังๆมีน้อยมาก ถึงแม้ระดับศิลปะการต่อสู้ของพวกเขาจะอยู่ไม่สูง แต่ความสามารถในการต่อสู้ไม่ได้อ่อนไปกว่ากันแต่อย่างใดเลย เพราะพวกเขาสามารถใช้ความสามารถเฉพาะกายมาต่อสู้ได้

ก็เหมือนกับเมื่อกี้นี้การโจมตีของไป๋ยี่เฟยที่ชายชราสามารถรับไว้ได้นั้น คาดว่าเขาต้องใช้พลังเวทย์บางอย่างแน่นอน

แต่ตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลาที่ไป๋ยี่เฟยจะไปสงสัยเรื่องพวกนี้ เขาพูดอย่างลุกลนว่า "ปล่อยฉันออกไป!"

สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาคือกำแพงที่ทั้งสูงทั้งหนา พอได้ทำการใช้หมัดชกใส่ทีนึง แต่กำแพงนี้กลับไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆเกิดขึ้นเลย

"คุณไป๋อยู่ที่ต่อดีกว่านะครับ หลังจากที่ฟ้าสางผมจะปล่อยคุณออกไปเอง" ชายชรายิ้มพลางพูด "คุณไป๋ไม่ต้องเปลืองแรงแล้ว คุณไม่เข้าใจเกี่ยวกับคาถาเวทย์ คุณออกไปไม่ได้หรอก"

"ถึงแม้คุณจะเข้าใจจริง แต่ผมเชื่อว่าจากศักยภาพความสามารถของคุณในตอนนี้ แม้จะให้เวลาคุณทั้งชาติภพนี้คุณก็ออกไปไม่ได้หรอก"

ไป๋ยี่เฟยที่ได้ยินคำพูดพวกนี้แล้วรู้สึกโกรธมาก เขาจ้องเขม่นไปทางชายชรา

ชายชราอมยิ้ม "คุณไม่ได้เป็นห่วงครับ ผมรับประกันได้เลยว่าหลังจากที่ฟ้าสางผมจะปล่อยคุณออกไปเอง"

ไป๋ยี่เฟยถอนหายใจเมื่อได้ยินแบบนี้ก่อนจะพูด "ได้ สาเหตุที่หวังเจียจุ้นต้องตาหลงหลิงหลิงก็เป็นเพราะตอนนี้เธอเป็นผู้ช่วยผมไม่ใช่หรอ?"

"งั้นฉันจะบอกกับคุณตอนนี้เลยว่า ฉันได้ทำการไล่หลงหลิงหลิงออกแล้ว ถึงแม้หวังเจียจุ้นและหลงหลิงหลิงจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว ในทางกลับกันพวกคุณจะมีศัตรูเพิ่มอีกคนนึง"

"อยากเป็นศัตรูที่เอาเป็นเอาตายต่อกันหรือต่างคนต่างอยู่ คุณเลือกเองเถอะ"

ไป๋ยี่เฟยเดาจุดประสงค์ของตระกูลหวังได้แล้ว ตระกูลหวังทำให้ตระกูลเย่ล้มละลายไปแล้ว จึงไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองรอดไปได้แน่นอน

พวกเขาก็แค่อยากฝืนบังคับให้มีความสัมพันธ์กับหลงหลิงหลิง ฝืนบังคับให้พวกเขามีความสัมพันธ์ต่อไป๋ยี่เฟย ไป๋ยี่เฟยจึงจะปฏิเสธเรื่องบางอย่างไม่ได้

สุดท้าย พวกเขาสามารถใช้ความสัมพันธ์ของหลงหลิงหลิง ค่อยๆกำจัดเฟยเสว่กรุ๊ป

แต่ทว่าถ้าพวกเขาอยากทำเรื่องพวกนี้ให้สำเร็จ ก่อนอื่นหลงหลิงหลิงต้องได้รับความสำคัญจากไป๋ยี่เฟยก่อน ไม่งั้นเรื่องทั้งหมดจะล้มเหลวทันที

เพราะฉะนั้นแล้วไป๋ยี่เฟยถึงได้บอกว่าได้ทำการไล่หลงหลิงหลิงออกแล้ว

แต่ชายชราแค่อมยิ้ม ก่อนจะพูดว่า "คุณไป๋ครับ คุณไม่ใช่คนแบบนั้น"

ไป๋ยี่เฟยย้อนถาม "ทำไมถึงไม่ใช่?"

ชายชรายิ้มพลางส่ายหน้าไปมา และรอยยิ้มนี้ยังเป็นไปด้วยความลึกลับอะไรบางอย่างอีกด้วย เขาบอกว่า "คุณไป๋ครับ มีเรื่องบางอย่างมันไม่ได้ง่ายอย่างที่คุณคิด อีกอย่างไม่ใช่ว่าคุณชายตระกูลเราดึงดันที่จะเอาหลงหลิงหลิง แต่เป็นเพราะเจ้าบ้านตระกูลของเราได้กำหนดไว้แล้วว่าต้องเป็นหลงหลิงหลิงคนเดียวเท่านั้น"

"แต่ว่าคุณชายเคยคิดเรื่องที่คุณบอกในเมื่อกี้นี้จริงๆ แต่เขายังไม่ได้เข้าใจในสิ่งที่เจ้าบ้านตระกูลหมายถึงทั้งหมด"

"คุณชายจำเป็นต้องมีความสัมพันธ์อะไรบางอย่างกับหลงหลิงหลิงเท่านั้น นอกจากการได้ทำงานร่วมกันกับพวกคุณแล้ว แต่ยังทำเพื่อให้ตระกูลหวังของเราทำลายข้อห้ามด้วย"

"เรื่องนี้มีแค่หลงหลิงหลิงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถทำได้"

ไป๋ยี่เฟยขมวดคิ้ว

อะไรคือการทำลายข้อห้าม?

คำพูดของชายชราทำเขามึนงงไปทั้งหมด ในขณะเดียวกันก็ทำให้ไป๋ยี่เฟยสัมผัสได้ถึงความลึกลับของตระกูลหวังอีกด้วย

การทำลายข้อห้ามมีแค่หลงหลิงหลิงคนเดียวเท่านั้นถึงจะสามารถทำได้งั้นหรอ แล้วหลงหลิงหลิงมีอะไรที่พิเศษกว่าคนอื่นหรือ?

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่ายังไงไป๋ยี่เฟยก็ไม่อยากเห็นเรื่องพวกนี้เกิดขึ้นจริง

ไป๋ยี่เฟยพูดเสียงต่ำ "ถึงแม้ฉันจะยังไม่ค่อยเข้าใจต่อสิ่งที่คุณพูดอย่างสมบูรณ์ แต่ฉันต้องห้ามไม่ให้มันเกิดขึ้น"

สีหน้าอารมณ์ของชายชราเรียบนิ่งเหมือนเคย "แต่คุณไม่สามารถออกไปจากสนามนี้ได้ด้วยซ้ำ จะเข้าไปห้ามยังไง?"

“ไม่ใช่ว่าฉันหลงตัวเองหรอกนะ นักวรยุทธอย่างพวกคุณไม่เข้าใจค่ายมายาของฉันหรอก แม้ว่าท่านอาจารย์จื่ออีของคุณมาที่นี่ก็ไม่สามารถออกไปได้”

"ถึงแม้ทักษะเหล่านี้จะดูไม่โดดเด่น ผู้ฝึกฝนวิทยายุทธอย่างพวกคุณก็ไม่แตะตาเช่นกันแต่ไม่ว่าจะเป็นอาจารย์ตั้งค่ายอาจารย์ฮวงจุ้ยหรืออาจารย์เวทมนต์ ก็สามารถฆ่าพวกคุณได้อย่างง่ายดาย"

"เพราะฉะนั้นแล้วอย่าเสียแรงเปล่าเลย คุณออกไปไม่ได้หรอกครับ!"