บทที่1034 หยุดยั้ง

หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยหลับตาลงแล้ว เขาก็มองทะลุทุกอย่างได้ทันที

วินาทีที่เขาใช้มือบีบคอของชายชรา ไป๋ยี่เฟยถึงจะค่อยๆลืมดวงตาที่แดงเถือกนั้นของเขาขึ้นมา

ภายในแววตาของชายชราเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "เป็นไปได้ยังไง? ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้?"

ไป๋ยี่เฟยพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น "แผนการเจ้าเล่ห์ทั้งหมดทั้งมวลเมื่ออยู่ต่อหน้าความสามารถที่แท้จริงแล้ว ล้วนเก่งได้แค่เปลือกภายนอก แต่ความเป็นจริงแล้วมันไก่อ่อนจนอ่อนกว่านี้ไม่ได้แล้ว!"

หลังจากที่พูดจบ ไป๋ยี่เฟยยื่นมือออกไปคว้าโทรศัพท์ของชายชราไว้ โทรศัพท์ยังคงอยู่ในสถานะการโทรอยู่

"หวังเจียจุ้น แกฟังคำพูดของฉันให้ดีๆ!" ไป๋ยี่เฟยพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น "ถ้าแกกล้าแตะต้องแม้แต่ปลายเล็บของหลงหลิงหลิง ฉันจะฆ่าตาแก่นี่เดี๋ยวนี้เลย!"

"อีกอย่างฉันจะทำให้แกตายอย่างไร้ที่ฝังศพอีกด้วย!"

หลังจากที่พูดจบ สิ่งที่ทางปลายสายส่งกลับมาคือความเงียบเหงา ก่อนที่จะมีเสียงตบที่ดังใสดังขึ้นมา

"เพี๊ยะ!"

เป็นเสียงของฝ่ามือกระทบกับใบหน้า

จากนั้นก็มีเสียงร้องไห้ของผู้หญิงดังขึ้น "ฮื่อๆ….."

เมื่อไป๋ยี่เฟยได้ยินเสียงนี้แล้วร่างกายเขาก็สั่นไปทั้งตัว ก่อนที่ดวงตาจะกลับมาแดงเถือกอีกครั้ง

ปลายสายมีเสียงของหวังเจียจุ้นดังขึ้นมา "ฉันแม่งไม่สนใจหรอกนะว่าแกคือใคร ทางที่ดีตอนนี้แกรีบปล่อยตัวอาหยางจะดีกว่า ไม่งั้นฉันจะเล่นงานอินี่ต่อหน้าแกเอง!"

"ฉันจะบอกอะไรแกให้ว่าบนโลกใบนี้ยังไม่มีใครที่กล้าข่มขู่ฉัน!"

ถัดจากนั้น ปลายสายมีเสียงฉีกขาดของเสื้อผ้าดังมา ก่อนที่จะมีเสียงของหลงหลิงหลิงตามมา "อย่านะ! หยุด! แกปล่อยฉันนะ!"

เสียงพวกนี้ทำให้ไฟโกรธของไป๋ยี่เฟยพุ่งปรี๊ดขึ้นถึงจุดสูงสุด ดวงตายิ่งแดงเถือกขึ้น

อาหยางเห็นสภาพนี้ของไป๋ยี่เฟยแล้วก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้ "คุณไป๋ ถึงแม้คุณจะฆ่าผมไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก ผมก็เป็นแค่หมาตัวนึงในตระกูลหวังเท่านั้นเอง"

"แต่ความสำคัญที่เกิดขึ้นระหว่างคุณชายและหลงหลิงหลิงกลับสามารถส่งผลต่อการเป็นอยู่ของตระกูลหวังของเราได้เลย คุณข่มขู่คุณชายไม่ได้ด้วยซ้ำ"

"ฉึก!"

"อ๊า!"

ทันทีที่อาหยางเพิ่งพูดจบ ไป๋ยี่เฟยจึงใช้เท้าถีบไปที่ข้อเข่าของอาหยางจนพิการ

ไป๋ยี่เฟยพูดด้วยน้ำเสียงที่เลือดเย็น "ถึงจะเป็นหมา แต่ก็แบ่งแยกอยู่ว่าสำคัญหรือไม่สำคัญ!"

"หวังเจียจุ้น ถ้าเกิดแกไม่สนใจความเป็นความตายของหมาหัวเน่าตัวนี้ล่ะก็ งั้นฉันก็จะเอาให้กระดูกทั้งร่างกายของมันแตกหักทุกซี่ จากนั้นค่อยสับแล้วเอาไปให้หมายักษ์สองตัวนั้นแดก!"

"แกกล้าหรือ?" หวังเจียจุ้นตะคอกอย่างโกรธเกรี้ยว

เมื่อดูจากแบบนี้แล้วข้อสันนิษฐานของไป๋ยี่เฟยเป็นเรื่องจริงจริงๆด้วย ถึงแม้ตาแก่นี่จะเป็นหมาตัวหนึ่งในตระกูลหวัง แต่นั่นก็เป็นหมาตัวหนึ่งที่สำคัญมากๆ อย่างน้อยถ้าขาดมันไป ต้องทำให้ตระกูลหวังเจ็บปวดแน่นอน

"ทำไมฉันถึงไม่กล้าล่ะ?" ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างไม่สบอารมณ์

หลังจากที่พูดคำนี้จบ ไป๋ยี่เฟยใช้เท้าถีบลงไปอีกครั้ง ทำให้ข้อเข่าอีกข้างของอาหยางพิการไปอีก

"อ๊า!"

อาหยางทนต่อความเจ็บปวดไม่ไหว กรีดร้องอย่างอนาถ

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" หวังเจียจุ้นตะคอกพูดอย่างลน

ไป๋ยี่เฟยพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น "ฉันก็ขอบอกอะไรแกด้วยว่า บนโลกใบนี้ไม่มีใครที่สามารถข่มขู่ฉันได้ด้วยเหมือนกัน!"

หวังเจียจุ้นนิ่งเงียบไปอย่างกะทันหัน

ไป๋ยี่เฟยจึงพูดอีกว่า "ถ้าไม่อยากให้มันทรมานต่อ พวกเราก็มาแลกเปลี่ยนตัวประกันกัน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเราจะไม่มายุ่งเกี่ยวกันอีก!"

ปลายสายยังคงเรียบนิ่งเหมือนเคย

และในตอนนี้ อาหยางที่เจ็บจนใบหน้าบูดเบี้ยวตะโกนพูดขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า"คุณชายอย่าได้ตอบตกลงเป็นอันขาดนะครับ ถึงผมจะตายไปก็ไม่มีอะไรที่ต้องเสียดายคุณชายคุณต้องจำภารกิจสำคัญของทางตระกูลไว้ให้ขึ้นใจด้วยนะครับ!"

"ตระกูลหวังของเราจะเก็บตัวซ่อนเร้นสิบกว่าปีเพียงเพราะผมคนเดียวไม่ได้นะครับ ถ้าเกิดเป็นแบบนั้นจริงๆ งั้นถึงแม้ผมจะมีชีวิตต่อไป แต่ก็คงต้องใช้ชีวิตอยู่ภายใต้ความรู้สึกผิด!"

"อาหยาง….."

หวังเจียจุ้นกำลังลังเลใจ

ในจิตใจไป๋ยี่เฟยมีเสียงกรึกดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน ถ้าเกิดปล่อยให้อาหยางพูดแบบนี้ต่อไป คาดว่าหวังเจียจุ้นอาจจะไม่สนใจเขาจริงๆแล้วก็ได้

ดังนั้นไป๋ยี่เฟยจึงออกแรงเพิ่มมากขึ้นภายในพริบตา ทำให้อาหยางอัดอั้นความเจ็บปวดจนใบหน้าแดงก่ำ

อย่างไรก็ตามเขายังคงพูดอย่างติดๆขัดๆ "คุณชาย…..คุณ…..ทำต่อเลย…..ฉัน…..ขอลา…..ก่อน….."