บทที่1036 มืดไปหมด

เป็นไปตามที่คิด คนดังกล่าวที่สวมใส่เสื้อคลุมถอดหมวกออก เคยเห็นใบหน้าที่สมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ตินั้นของเธอ

เธอก็คือหยุนอิงนั่นเอง

หยุนอิงส่ายหน้าเบาๆ "แกทำให้ฉันรู้สึกตะลึงมากเลยนะ ฉันดูถูกแกเกินไป ฉันสงสัยมากว่านายรู้แผนการทั้งหมดของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?"

แผนการที่เธอหมายถึงคือการไล่ล่าจีซือ จากนั้นค่อยโยนความผิดทั้งหมดมาให้เขา

ไป๋ยี่เฟยพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น "ฉันปฏิเสธไม่ได้เลยว่าแผนการของแกสมบูรณ์แบบมาก ตอนแรกเริ่มฉันยังไม่ได้สงสัย แต่เริ่มวิเคราะห์หลังจากที่พบว่าจีซือตายไป"

"การตายของจีซือดูง่ายเกินไป อีกอย่างตั้งแต่ที่ฉันเริ่มรู้จักกับแก พบว่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นรอบกายฉันเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ทุกอย่างเลย ซึ่งนั่นก็หมายความว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้เรื่องพวกนั้นมีความเกี่ยวโยงกับฉัน และขาดหายไปไม่ได้แม้แต่เรื่องเดียว"

"และเรื่องพวกนี้เพียงพอที่จะทำให้คนอื่นยิ่งมั่นใจว่าฉันมีเหตุผลมากพอที่จะฆ่าจีซือได้แล้ว"

เมื่อได้ยินทุกอย่างนี้แล้ว หยุนอิงหัวเราะเบาๆก่อนจะพูด "ใช่ มันเป็นแบบนั้นจริงๆ แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันสายไปแล้ว ถึงแม้แกไม่ตาย แต่เป้าหมายของฉันก็สำเร็จแล้ว"

"ส่วนตอนนี้แกไปตายได้แล้ว"

ไป๋ยี่เฟยขมวดคิ้วลงอย่างกะทันหัน

ร่างกายของเขาไม่มีอาวุธแล้ว ดาบของเขาได้แตกสลายลงมาหลังจากที่เขาทำการต่อสู้กับอาหยาง และหยุนอิงในตอนนี้อยู่แค่ระดับครึ่งของแดนเทพยุทธ์ ตัวเองแข็งแกร่งกว่ามาก

อีกอย่างเขาลองย้อนนึกกลับไปอย่างละเอียดรอบนึง ณ ตอนนี้พวกยอดฝีมือทั้งหมดที่อยู่ในเมืองเทียนเป่ย ไม่มีใครที่เป็นคู่ต่อสู้ของหยุนอิงได้เลยแม้แต่คนเดียว เพราะฉะนั้นพวกเขาจึงไม่มีความสามารถที่จะช่วยชีวิตตัวเองได้ด้วยซ้ำ

ตัวเองไม่สามารถหนีรอดออกไปได้จริงๆ

และในตอนนี้เองหยุนอิงกลับเอ่ยปากพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน "แต่ฉันเคยตอบตกลงไว้กับคนๆหนึ่งว่าฉันจะไม่เปิดเผยการมีอยู่ของเขาให้คนอื่นรู้แม้แต่คนเดียว และจะไม่ฆ่าแกในเมืองเทียนเป่ยด้วยน้ำมือฉันเอง"

ไป๋ยี่เฟยเข้าใจขึ้นมาได้ภายในพริบตา คาดว่าคนคนนั้นคงเป็นซินชิวแล้วละ

แต่ไม่ว่าซินชิวจะพูดเรื่องอะไรกับหยุนอิงไปก็ตาม หยุนอิงก็ได้ทำการตอบตกลงไว้แล้วว่าจะไม่ฆ่าเขาด้วยมือเธอเอง แต่จากฝีมือและวิธีการของหยุนอิง การที่จะฆ่าตัวเองนั้น ก็ใช่ว่าจะไม่มีทางเป็นไปได้

เป็นไปตามที่คิด หยุนอิงหัวเราะเบาๆก่อนจะพูดอีกว่า "ฉันแค่ตอบตกลงไว้ว่าฉันจะไม่ลงมือกับแก แต่ไม่ได้หมายความว่าเหล่าลูกน้องของฉันจะไม่ลงมือต่อแก"

ถัดจากนั้น คนคนหนึ่งที่ไป๋ยี่เฟยคุ้นเคยเดินออกมาจากกลุ่มคน

"ไป๋ยี่เฟย ไม่เจอกันนานเลยนะ" เหลียนยินยิ้มให้ไป๋ยี่เฟย

เมื่อเห็นหน้าเหลียนยิน ไป๋ยี่เฟยก็มีจิตใจอาฆาตเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน!

เขานึกถึงภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในหนานเหมิน นึกถึงฉุงลี่ซือ นึกถึงการตายที่อนาถของเธอ

เรื่องทั้งหมดทั้งมวลก็เนื่องมาจากหยุนอิง และเหลียนยินก็ได้เข้าร่วมด้วยเช่นกัน

สถานการณ์ในตอนนี้สำหรับไป๋ยี่เฟยเป็นสถานการณ์ที่ต้องตายสถานเดียว

แต่ไป๋ยี่เฟยไม่รู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้ามดวงตาของเขาค่อยๆแดงเถือกขึ้นมา ถลึงตาใส่เหลียนยินพร้อมกับความอาฆาต แล้วพูดว่า "ไม่ได้เจอกันนานจริงๆด้วย ฉันอยากให้แกตายมากจริงๆ!"

"บังเอิญจัง ฉันก็คิดถึงแกเหมือนกัน" เหลียนยินก้าวเดินขึ้นมาหนึ่งก้าว

ไป๋ยี่เฟยตะคอกอย่างโกรธเกรี้ยวกะทันหัน "ดีมาก วันนี้พวกเรามาชำระบัญชีทั้งหมดที่ติดค้างกันไว้ดีๆหน่อยละก็ ฉันจะฆ่าแกเอง!"

"แกมีความสามารถนั้นหรอ?" เหลียนยินพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูถูกเป็นอย่างมาก

เหลียนยินคือยอดฝีมือระดับหนึ่งชั้นสูง สูงกว่าไป๋ยี่เฟยหนึ่งขั้น อีกอย่างเขาเป็นคนในสำนักเฟยซิงอีกด้วย มีทักษะวิชาการต่อสู้ที่เป็นเอกลักษณ์ของสำนักเฟยซิง ทำให้ศักยภาพความสามารถของเขาอยู่สูงกว่าเล็กน้อย

"มีสิ!"

ไป๋ยี่เฟยตะคอกอย่าโกรธกริ้ว แต่กลับหันหลังแล้ววิ่งหนีทันที

ทำให้ทุกคนหน้าเหวอไปเลย

นี่มันทักษะอะไรกันเนี่ย?

เมื่อกี้ยังตะคอกอย่างโกรธอยู่เลยว่าจะฆ่าตัวเอง แต่สรุปกลับหันหลังแล้ววิ่งหนีแบบนี้เนี่ยนะ?

ทุกคนต่างผงะไปสักพัก เหลียนยินได้สติกลับคืนมาแล้วตะโกนเสียงดังลั่นทีนึง "ตามมันไป!"

จากนั้นคนกลุ่มหนึ่งจึงพากันมุ่งหน้าวิ่งตรงไปในทิศทางที่ไป๋ยี่เฟยหลบหนี เหลียนยินก็ได้วิ่งตามหลังไปด้วยเช่นกัน

หยุนอิงขมวดคิ้วเล็กน้อย "ไป๋ยี่เฟยนั่นเจ้าเล่ห์เกินไป ระวังตัวกันด้วยนะ!"

ไป๋ยี่เฟยพุ่งตรงเข้าไปที่โรงจอดรถในชั้นใต้ดิน แต่ว่าเหมือนกับที่เขาได้คาดเดาเอาไว้ตั้งแต่แรก โรงจอดรถแห่งนี้ไม่มีรถจอดอยู่เลย

อีกอย่างเมื่อดูผ่านๆแล้วโรงจอดรถแห่งนี้ไม่ได้กว้างขวางมากแต่อย่างใด คาดว่าก็คงจอดรถได้แค่สิบกว่าคันเท่านั้นเอง

และกำแพงฝั่งนึงของโรงจอดรถมีประตูอยู่บานนึง

ไป๋ยี่เฟยวิ่งตรงเข้าไปหน้าประตูบานดังกล่าวอย่างรวดเร็ว แต่เขาไม่ได้เปิดประตูแล้ววิ่งหนีออกไปแต่อย่างใด แต่เป็นการหันหน้ากลับไปเผชิญกับยอดฝีมือสิบกว่าคนนั้น