บทที่1038 รถชน

เห็นได้ชัดเลยว่านี่คือคาถาที่อาหยางได้ร่ายไว้ เป็นคาถาที่สามารถลวงตาได้คล้ายๆกับคาถาที่อยู่ตรงทางเข้าของคลังเก็บทองที่สาม

เพราะฉะนั้นเขาถึงได้จงใจดึงผ้านวมที่ปกปิดร่างกายของหญิงสาวออกไป จากนั้นค่อยดึงดูดความสนใจของพวกเขา และค่อยผลักหญิงสาวไปทางเหลียนยินอีกที ฉวยโอกาสในจังหวะที่พวกเขาเบี่ยงเบนความสนใจ ไป๋ยี่เฟยจึงรีบเดินตรงเข้าไปทางประตูที่มองไม่เห็นบานนั้น

ดังนั้นเมื่อพวกเขาเงยหน้าขึ้นมามองอีกครั้ง พวกเขาก็จะรู้สึกว่าไป๋ยี่เฟยได้หายตัวไปแล้ว

……….

หลังจากที่เดินเข้าไปในประตูบานนั้นแล้ว ไป๋ยี่เฟยเห็นช่องทางเดินยาวๆทางนึง ซึ่งเป็นทางที่สามารถเดินเข้าไปได้ทีละคนๆพอดี

ไป๋ยี่เฟยจึงมุ่งหน้าเดินตรงเข้าไปโดยที่ไม่ลังเลใจเลยแม้แต่น้อย

ช่องทางเดินดังกล่าวไม่มีแสงสว่างใดๆเลย ถึงแม้ในสายตาของเขาช่วงเวลากลางวันจะเป็นช่วงเวลากลางคืน แต่ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่มีแสงใดๆเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่เขาเห็นก็มีแต่ความมืดมนอยู่ดี

อีกอย่างหลังจากที่เขาเดินทางไปได้หนึ่งกิโลเมตร เขาก็ได้พบกับทางออกเลย ถ้างั้นการคาดเดาของเขาน่าจะไม่มีผิด หวังเจียจุ้นโยกย้ายตัวเองไปยังสถานที่อื่นด้วยช่องทางเดินนี้

และทางออกคือห้องเก็บของของสวนสาธารณะ

หลังจากที่เขาเดินออกมาจากห้องเก็บของแล้ว เขาพบว่าข้างทางมีรถยนต์คันหนึ่งเพิ่งสตาร์ทรถพอดี

และหลังจากที่เขาเห็นรถคันดังกล่าวแล้ว แววตาเขาก็เยือกเย็นลงภายในพริบตา

เนื่องจากเขาเห็นว่าคนสุดท้ายที่เดินขึ้นรถ คือบอดี้การ์ดอีกคนหนึ่งของหวังเจียจุ้น

ดังนั้นไป๋ยี่เฟยจึงรีบวิ่งตามเข้าไป

ถึงแม้เขาจะเร็วแค่ไหนแต่ก็ไม่เร็วกว่าความเร็วของรถอยู่ดี ตอนนี้บนท้องถนนไม่มีรถคันอื่นๆแล่นผ่านเช่นกัน เขาไม่สามารถไล่ตามไปได้ด้วยซ้ำ

แต่เขาไม่ได้เกิดความสับสนเลยแม้แต่น้อย มุ่งหน้าวิ่งตรงไปในทิศทางของรถคันดังกล่าว ก่อนจะกดโทรหาจางหัวปิน "ช่วยผมตรวจเช็คกล้องวงจรปิดตามท้องถนนที รถออดี้สีเงิน ป้ายทะเบียนรถคือเป่ยB6688 จากสวนดอกไม้ตรงไปยังทิศใต้รีบๆหน่อยครับ!"

"ได้!"

หลังจากที่วางสายไป ไป๋ยี่เฟยสังเกตเห็นอย่างกะทันหันว่าฝั่งตรงข้ามของถนนมีร้านเกมร้านนึง ด้านนอกของร้านเกมมีรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าหลายคันรวมไปถึงรถมอเตอร์ไซค์ที่ดูไม่ธรรมดาจอดอยู่คันนึง

รถมอเตอร์ไซค์พวกนี้น่าจะเป็นรถของพวกวัยรุ่นที่มาเล่นเกมในร้านเกม

ดังนั้นเขาจึงรีบวิ่งไปฝั่งตรงข้ามของถนน ตำรวจดูรถมอเตอร์ไซค์คันดังกล่าว ก่อนจะพบว่าเจ้าของรถมอเตอร์ไซค์ไม่ได้ดึงกุญแจรถออกไป

ไป๋ยี่เฟยจึงขับรถมอเตอร์ไซค์คันดังกล่าวออกไปได้อย่างราบรื่น

……….

ภายในร้านเกม

"ฉันจะไปช่วยคน พวกนายมาเพิ่มเลือดฉันหน่อย"

"ให้ตายสิ! แกแม่งส่งสัญญาณให้ดูหน่อยดิวะ!"

"เร็วหน่อย ถ้ารีบไม่มาช่วย ฉันตายแล้วนะ!"

โต๊ะคอมพิวเตอร์ที่วางเรียงกันสี่โต๊ะ มีชายหนุ่มสามคนและหญิงสาวอีกคนนึง กำลังเล่นเกมPUBGกันอย่างสนุกสนาน

เวลานี้เป็นช่วงเวลาตีสี่ตีห้าแล้ว ลูกค้าคนอื่นที่มาเล่นเกมในยามดึกต่างทนต่อไม่ไหวแล้ว นอนฟุบอยู่บนโต๊ะ มีแต่พวกเขาเท่านั้นที่ยังกระตือรือร้นมาก

และในตอนนี้เอง ผู้หญิงคนนึงในที่สี่คนนี้ ไม่สิต้องพูดว่าหญิงสาวคนนึง การแต่งตัวของเธอดูเหมือนพวกนักเลงมาก และเธอคนนั้นก็คือน้องสาวของหลิวหัวล้าน หลิวเสียนั่นเองเธอนึกขึ้นมาได้ว่าภายในกลุ่มเพื่อนของเธอมีคนนึงที่มีรถมอเตอร์ไซค์ เธอจึงพูดขึ้นมาว่า "เจ้าสาม นายไปดูหน่อยดิว่ารถมอเตอร์ไซค์นายยังอยู่หรือเปล่า?"

ชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่าไอ้สามคือชายหนุ่มที่ย้อมผมสีเหลืองทอง เขาพูดขึ้นมาอย่างไม่ได้ใส่ใจว่า "เวลานี้แล้ว พวกโจรก็ควรพักผ่อนได้แล้วมั้ง?"

"อีกอย่างด้านนอกของร้านเกมมีกล้องวงจรด้วย หรือว่าพวกโจรในยุคสมัยนี้มันกล้าขนาดนั้นแล้วหรอ ยังกล้าขโมยรถคนอื่นทั้งที่มีกล้องวงจรปิดติดอยู่ด้วย?"

หลิวเสียคิดไปคิดมา และรู้สึกสมเหตุสมผลดี "ก็จริง"

"น้องสองเธอไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ใช้ชีวิตอยู่ในวงการมานานขนาดนี้แล้ว ยังไม่มีใครกล้ามารังแกฉันหรอกนะ!" ผู้ชายที่ทรงผมเหมือนเด็กแว้นที่นั่งอยู่ข้างๆหลิวเสียพูดขึ้นมาอย่างมั่นใจ "คนที่อยู่ในวงการนักเลงนี้ยิ่งไม่กล้ามาแตะต้องรถของฉัน!"

"ใช่ๆ! พี่หลินของเราคือใคร!" เจ้าสามหวงเหมาพูดขึ้นมาตามอย่างภาคภูมิใจ

แต่ทันทีที่เสียงของเขาเพิ่งจบลง ด้านนอกก็มีเสียงดังบรื้นดังขึ้นมา

"บรื้น!"

ทั้งสี่คนผงะไปอย่างกะทันหัน หลังจากนั้นหลิวเสียถอดหูฟังลง แล้วถามว่า "พี่หลินเสียงเมื่อกี้คือเสียงมอเตอร์ไซค์ใช่ไหม?"

"เหมือนจะใช่อยู่มั้ง?" หวงเหมากระพริบตาถี่ๆ ก่อนจะมองไปทางพี่หลินด้วยสายตาที่ไม่มั่นใจ

พี่หลินลุกขึ้นมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่คาดคิด เขาเดินออกไปด้วยแล้วพูดไปด้วยว่า "หรือว่ามีคนกล้าขโมย…..เชี้ย!"

"บรื้น!"

หลังจากที่บีดมอเตอร์ไซค์ดังขึ้นสองสามครั้ง ก่อนที่รถมอเตอร์ไซค์ของพี่หลินจะถูกคนอื่นเขาออกไปต่อหน้าต่อตาตัวเอง