บทที่1052 วีรบุรุษช่วยสาวงาม

เวลาตีสองครึ่ง ตอนที่เหล่าผู้คนกำลังหลับใหล

แต่สำหรับไป๋ยี่เฟยแล้ว ก็คือเวลาบ่ายสองของตอนกลางวัน เป็นเวลาที่แสงของดวงอาทิตย์แผดกล้าที่สุด

หากเป็นกลางวัน ในเมืองควรจะมีรถรากับผู้คนสัญจรไปมา ร้านรวงสองข้างถนนก็กำลังเปิดอยู่เช่นกัน

แต่ตอนนี้ ร้านรวงล้วนปิดหมดแล้ว บนถนนก็ไร้รถรากับผู้คน ดูไปแล้วก็เหมือนเมืองร้างเมืองหนึ่ง

ไป๋ยี่เฟยเดินอยู่บนถนนใหญ่ตามลำพัง และไม่รู้ว่าเดินอยู่นานเท่าไหร่ เขาเพิ่งจะเห็นร้านค้าร้านหนึ่งเปิดประตูอยู่ ดังนั้นจึงเดินเข้าไปโดยไม่ลังเล

ตอนที่เดินไปถึงหน้าประตูถึงพบว่า นี่ถึงกับเป็นร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ร้านหนึ่ง

บอกตามตรง ไป๋ยี่เฟยโตมาจนป่านนี้ ยังไม่เคยมาสถานที่เช่นนี้เลย

ไป๋ยี่เฟยเดินเข้าไป ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ สาวอินเทอร์เน็ตคาเฟ่คนหนึ่งที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์ก็รีบโปรยรอยยิ้มบางอย่างมืออาชีพทันที “คุณคะสวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าเหมาทั้งคืนหรือจับเวลาคะ?”

ไป๋ยี่เฟยเห็นว่าที่ด้านข้างมีเคาน์เตอร์บาร์อยู่ที่หนึ่ง จึงพูดว่า “มาดื่มกาแฟ”

“ได้ค่ะ เชิญนั่งทางนี้ค่ะ”

มาที่เขตกาแฟ ไป๋ยี่เฟยนั่งลงบนโซฟา หน้าโซฟามีโต๊ะกลางเล็กๆ หนึ่งตัว ด้านบนมีเมนูอาหารอยู่เล็กน้อย เขามองดู ถึงกับสั่งกาแฟแค่แก้วเดียว

หลังเขาสั่งกาแฟแล้ว ก็นั่งอยู่ตรงนั้นอย่างเอ้อระเหย

สาวอินเทอร์เน็ตคาเฟ่กับพนักงานสองสามคนนั่งนินทาอยู่ด้วยก้น

“ดึกดื่นมาตีสองกว่าก็ดื่มแค่กาแฟ ไม่ยอมเล่นคอมพิวเตอร์”

“เฮ้อ สงสัยจะมานั่งแช่โซฟาอีกคน”

กลางดึกมีคนส่วนมากที่อยู่โรงแรมไม่ไหว ก็มาอยู่ที่ร้านเน็ตเพื่อให้ผ่านกลางคืนไป เพราะอย่างไรสั่งเครื่องดื่มแก้วหนึ่งสิบกว่าหยวนก็สามารถอยู่ได้ทั้งคืน คุ้มกว่าอยู่ในโรงแรมมาก

ไป๋ยี่เฟยไม่ใช่คนเช่นนี้แน่นอน เขาเพียงรู้สึกว่ากลางวัน อยู่ที่นี่มีกลิ่นอายคนเท่านั้น

เขาทางหนึ่งรอกาแฟ ทางหนึ่งกวาดตามองร้านแห่งนี้

ทันใดนั้น เขาก็มองเห็นเงาร่างหนึ่งที่คุ้นตา

ในที่นั่งที่ห่างจากเขาไม่ไกลนัก มีสาวน้อยสวมกางเกงยีนขาด มัดผมหางม้าสองข้างคนหนึ่ง กำลังสวมหูฟังตะโกนเสียงดังว่า “แกก็บอกพิกัดมาสิ? บอกพิกัดเป็นไหม? ไม่เป็นมาเล่นPUBGทำไม!”

ไป๋ยี่เฟยพลันชะงักไป เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?

หญิงสาวผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น ก็คือหญิงสาวที่ควรนั่งเครื่องบินกลับไปเมืองเทียนเป่ยแล้ว

ซึ่งในเวลานี้ คนที่อยู่ตรงข้ามกับหญิงสาวตบที่แผ่นกั้น “นี่ สาวสวย เบาเสียงหน่อย คุณชายของเราดูถ่ายทอดสดอยู่นะ!”

หญิงสาวไม่สนใจเขา แต่ตะโกนต่อว่า “ระเบิดมาแล้ว แกมัวทำอะไรอยู่วะ? ยังไม่รีบหนีอีก!”

“แกบ้าหรือเปล่า? ปล่อมลมยางทำอะไร”

“แม่ง! ไอ้พวกงี่เง่า! ฉัน......”

ชายที่อยู่ตรงข้ามเหมือนจะทนไม่ไหว เขาลุกพรวดขึ้นมา แล้วมาหยุดตรงหน้าหญิงสาว ใช้มือดึงหูฟังของหญิงสาวออก “ยัยบ้า เธอหูหนวกหรือไง? เธอ......หืม?”

หญิงสาวมองเขาอย่างเย็นชา “เอาหูฟังคืนมาให้ฉัน!”

ชายคนนั้นไม่ได้พูดกับเธอ แต่เรียกคนข้างๆ แทน “คุณชายมานี่เร็ว สาวน้อยคนนี้หน้าตาไม่เลวเลย”

ไม่นานนักชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่าปีสี่ห้าคนที่อยู่ด้านข้างเดินเข้ามา พวกเขาล้อมหญิงสาวไว้ตรงกลาง

“หน้าตาไม่เลวเลย!”

“ใช้ได้ๆ!”

หญิงสาวมองคนเหล่านี้ ก็รู้ตัวว่าตนเองกำลังเสียเปรียบ จึงรีบลุกขึ้นมา “พวกนายทำอะไร?”

“โธ่เอ๊ย เธอว่าสาวน้อยคนสวยอย่างเธอ เล่นคนเดียวมันจะสนุกแค่ไหนเชียว ถ้าไม่อย่างนั้นให้พวกเราพี่น้องเล่นเป็นเพื่อนเธอดีไหม?”

“จริงสิ เธอชอบเล่นเกมPUBGสินะ? คุณชายของเราก็ชอบเหมือนกัน พาเธอไปเล่นด้วยกันดีไหมล่ะ?”

ที่ผู้ชายเหล่านี้สวมใส่ล้วนแต่งตามอำเภอใจอย่างมาก อีกทั้งผมยังย้อมเป็นสีสันต่างๆ นิสัยก็ดูอันธพาลอย่างนั้น มองแวบเดียวก็รู้ว่าพวกเขาเป็นพวกกุ๊ยข้างถนน

สิ่งเดียวที่ไม่เหมือนคือคุณชายที่พวกเขาพูดถึง เขาถึงกับสวมใส่สูทลำลองราคาแพง

สองมือคุณชายสอดอยู่ในกระเป๋ากางเกง พูดอย่างคิดว่าตนเองนั้นหล่อเหลามาก “สาวสวย พี่ชายชอบเผ็ดๆ แบบเธอที่สุด มาเล่นกับพี่ชาย พี่ชายรับรองว่าจะให้เธอพอใจ แถมยังมอบสิ่งดีๆ ให้เธอไม่น้อยเลย!”

“ใช่แล้วๆ!”

“คุณชายของเรามีเงินมากมาย!”

กุ๊ยสองสามคนรีบกล่าวสำทับ