ตอนที่ 678
บทที่678 ชีวิตคู่ที่กลับมาดียิ่งกว่าเก่า
October 28, 2026
บทที่678ชีวิตคู่ที่กลับมาดียิ่งกว่าเก่า
“ผมรู้ครับ” ไป๋ยี่เฟยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “แต่จนถึงตอนนี้ เขาก็ยังไม่ได้ทำร้ายผมเลย และผมก็คิดไม่ออกว่าเขามีเหตุผลอะไรที่ต้องทำร้ายผมด้วย”
หลี่เสว่ยังไม่สบายใจ “ระวังไว้บ้างก็ดีค่ะ”
ไป๋ยี่เฟยส่ายหน้า แล้วดึงหลี่เสว่ไปนั่งที่โซฟา โดยการที่ให้หลี่เสว่นั่งอยู่บนตักของตัวเอง
หลี่เสว่ที่ตอนแรกยังกังวลอยู่เลย จู่ๆ ตอนนี้ก็เกิดหน้าแดงขึ้นมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เย้ายวนว่า “ไป๋ยี่เฟย ฉันกำลังพูดเรื่องสำคัญกับคุณอยู่นะคะ!”
แต่ไป๋ยี่เฟยกลับพูดด้วยรอยยิ้มว่า “แล้วเรื่องนี้มันไม่สำคัญเหรอครับ?”
ใบหน้าของหลี่เสว่แดงยิ่งกว่าเดิม “นี่คุณ……”
พอพูดออกมา ก็ถูกไป๋ยี่เฟยอุดปากไว้ก่อน
หลังจากห่างกันไปตั้งนาน พอได้มาเจอภรรยาอีกครั้ง มันก็ต้องตื่นเต้นเป็นเรื่องธรรมดา โบราณว่าไว้ ยิ่งอยู่ห่างกันพอได้มาเจอกันอีกครั้งมันก็จะรักกันมากยิ่งกว่าเดิม
ไป๋ยี่เฟยจูบลงไปที่ริมฝีปากของหลี่เสว่ และอดไม่ได้ที่จะต้องการมากกว่านั้น ณ เวลานี้ ในใจและในสายตาของเขา มีแค่หลี่เสว่คนเดียวเท่านั้น
จากนั้น หลี่เสว่ก็ค่อยๆล้มลงบนโซฟา……
……
หลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมง
หลี่เสว่หน้าแดง ก้มหน้าก้มตาจัดระเบียบเสื้อผ้าของตัวเอง ความรู้สึกตื่นเต้นเมื่อกี้มันยังไม่จางหายไป
ไป๋ยี่เฟยกอดเธอจากทางด้านหลัง แล้วกระซิบข้างหูว่า “ที่รักครับ เราไปกันเถอะ”
หลี่เสว่ซบไปที่ไป๋ยี่เฟย แล้วถามไปว่า “ไปไหนเหรอคะ? งานยังไม่เสร็จเลย!”
ไป๋ยี่เฟยตอบไปว่า “ช่างเรื่องงานไปเถอะ ไม่ต้องสนใจแล้ว!”
หลี่เสว่ไม่เข้าใจ “ไม่ทำแล้วเหรอคะ?”
พอไป๋ยี่เฟยได้ยินอย่างนั้น เขาก็ชะงักไป แล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ “ยังจำตอนที่เราแต่งงานกันใหม่ๆ ได้มั้ยครับ?”
หลี่เสว่นิ่งเงียบไม่ตอบ ได้แต่จ้องไปที่ไป๋ยี่เฟย
ไป๋ยี่เฟยพูดต่อ “ตอนที่เราเพิ่งแต่งงานกัน ผู้คนต่างก็ดูถูกผม แถมยังนินทาถึงเรื่องที่คุณมาแต่งงานกับคนจนๆ อย่างผม แต่ผมในตอนนั้นก็ไม่เอาไหนจริงๆ ไม่มีงานทำเป็นหลักเป็นแหล่งสักที มีแต่คนหัวเราะเยาะเรา”
“ผมรู้ดีว่าความจริงแล้วคุณรู้สึกแย่มาก ผมเองก็รู้สึกแย่ไม่ต่างกัน”
“แต่ตอนนั้นผมจำเป็นต้องอดทน เพราะผมมีน้องสาวที่ต้องดูแล ส่วนร่างกายของน้องสาวผมก็แย่มาตลอด ต้องใช้ยารักษาห้ามไม่ให้ขาด”
“ตอนนั้น พ่อของคุณบอกกับผมว่า ขอแค่ผมยอมแต่งงานกับคุณ เขาก็จะช่วยเรื่องค่าใช้จ่ายให้ แต่ว่า ครั้งที่น้องสาวของผมเกิดอุบัติเหตุนั้น ผมก็ได้เขาไปขอร้องพ่อของคุณ อยากให้เขาช่วยจ่ายค่าผ่าตัดให้ แต่ตอนนั้นเขากลับปฏิเสธผม”
“ตอนแรกผมก็คิดว่าเขาไม่อยากจ่ายให้ผมอีกแล้ว ผมไม่มีทางเลือก พอเกิดอุบัติเหตุ ก็จำเป็นต้องได้รับการผ่าตัดผมถึงได้ไปขอร้องคุณตาของคุณ”
“ต่อมา พ่อแท้ๆ ของผมก็ตามหาผมจนเจอ เขาเอาเงินให้ผมร้อยล้าน และยกโหวจวี๋กรุ๊ปให้กับผม”
“ณ ตอนนั้น ผมคิดว่าตัวเองคงไม่ต้องกลับไปใช้ชีวิตที่ยากลำบากอีกแล้ว และผมก็สามารถทำให้คุณได้มีความสุขสักที”
“แต่แล้ว ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา เล่าแล้วเรื่องเล่าก็ไม่ได้เป็นไปตามที่ผมคิด ปัญหาเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ มีคนอยากฆ่าผม จนผมเลี่ยงไม่ได้ที่จะเดินมาจนถึงจุดนี้”
“พอมาตอนนี้ เรามีทั้งเงินมีทั้งอำนาจ แต่กลับต้องแยกจากกันบ่อยๆ แทบไม่มีโอกาสได้อยู่ด้วยกันเลย และไม่สามารถพบหน้าครอบครัวของอีกฝ่ายได้”
“ดังนั้น ตอนนี้ผมจึงคิดว่า ชีวิตแบบนี้มันเป็นชีวิตที่เราต้องการจริงๆ เหรอครับ?”
“เสว่เอ๋อ ผมแค่อยากใช้ชีวิตที่สงบสุขกับคุณและครอบครัวในสถานที่ที่ไม่มีการแก่งแย่งชิงดีกันจริงๆ นะครับ”
พอฟังจบ หลี่เสว่ก็อึ้งไปเลย เธออดไม่ได้ที่จะหวนนึกถึงวันเวลาเก่าๆ ที่เคยผ่านมา
ถึงจะโดนคนดูถูก อยู่อยากยากจน แต่อย่างน้อยคนในครอบครัวก็ได้อยู่พร้อมหน้ากัน
มีคำพูดหนึ่งพูดไว้ดีมาก มีได้ก็ต้องมีเสียตอนนี้พวกเขามีเงินแล้ว พอมีเงินกลับต้องสูญเสียครอบครัวและเพื่อนฝูงไป
หลี่เสว่กระซิบเบาๆ ว่า “เมื่ออยู่ท่ามกลางเงินทองและอำนาจ มันก็ง่ายที่จะสูญเสียความเป็นตัวเองไป”
ไป๋ยี่เฟยตอบอืม แล้วจูบลงบนหน้าผากของเธอ จากนั้นก็พูดว่า “ตอนนี้ลองมาคิดดูแล้ว เรื่องบางเรื่องเราไม่ได้เป็นคนตัดสินใจ”
“ตอนนั้นที่พ่อของคุณไม่ยอมช่วยจ่ายค่ารักษาให้นั้น เป็นเพราะเขาคาดการณ์ไว้แล้ว เขารู้นานแล้วว่าผมเป็นคนของตระกูลไป๋ ด้วยเหตุนี้เขาจึงเสนอให้ผมแต่งงานกับคุณ”
“เขารู้การเคลื่อนไหวของตระกูลไป๋ เขาจึงเตรียมการทุกอย่างต่อจากนั้นเอาไว้ พร้อมกันนั้นยังทำให้ผมไม่รู้สึกถึงความผิดปกติเลย”
พอหลี่เสว่ได้ยินอย่างนั้น เธอก็ค่อยๆ ก้มหน้าลง แล้วพูดออกมาเบาๆ ว่า “แล้วคุณโกรธเขามั้ยคะ?”
ไป๋ยี่เฟยส่ายหน้า “ผมคิดว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ที่จะทำอย่างนั้น แต่ว่า คุณล่ะโกรธเขามั้ย?”