บทที่754 เจ็บใจไม่หยุด

ไป๋หยุนเผิงและคนอื่นๆต่างตกตะลึง

ไป๋ยี่เฟยตะโกนออกไปอย่างโมโหอย่างขีดสุด "ไม่นะ!"

ไป๋ยี่เฟยอยากจะพุ่งเข้าไปช่วยหลี่เสว่ แต่ว่าเขาอยู่ไกลจากหลี่เสว่มาก อีกอย่างเหลียงเหว่ยชาวก็อยู่ใกล้หลี่เสว่มากกว่า ต่อให้จื่ออีเก่งกาจกว่าเหลียงเหว่ยชาว แต่ปัญหาเรื่องระยะทางนั้นต่อให้อยากจะช่วยหลี่เสว่ก็ไม่มีทางทัน

เหลียงเหว่ยชาวทำแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าเธออยากจะควบคุมตัวหลี่เสว่ไว้อีกครั้ง หรือไม่ก็ฆ่าหลี่เสว่ทันที

เพราะเจี่ยงอานหักหลังเธอไปแล้ว ถ้าหลี่เสว่ไม่อยู่ในกำมือของพวกเธอก็ไม่มีทางข่มขู่พวกของไป๋ยี่เฟยได้ ดังนั้นเธอต้องเอาหลี่เสว่มาไว้ในกำมือของตัวเองให้ได้

แต่ว่าในขณะที่เหลียงเหว่ยชาวพุ่งเข้าหาหลี่เสว่นั้น เจี่ยงอานก็ก้าวไปข้างหน้าบังตัวหลี่เสว่ไว้ยกกำปั้นและพุ่งไปหาเหลียงเหว่ยชาว

หมัดของเหลียงเหว่ยชาวและเจียงอันปะทะกัน

"ตูม!"

หลังเกิดเสียงดังขึ้นเจี่ยงอานก็ลอยกระเด็นออกไป ลอยไปไกลกว่าสิบเมตร และถึงกับชนจนหักต้นไม้สองท่อน

"พรูด!"

เจี่ยงอานกระอักเลือดออกมาเต็มปาก

ทุกคนตกตะลึง

เพราะไม่มีใครคาดคิดว่าเจี่ยงอานจะออกมายืนหยัดและปกป้องหลี่เสว่

ด้วยช่องว่างในเวลานี้จื่ออีจึงฉวยโอกาสนี้ และมาประชันหน้าเหลียงเหว่ยชาวทันที

เหลียงเหว่ยชาวเห็นดังนั้นใบหน้าก็เต็มไปด้วยความโมโหทันที แต่เธอรู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ดีต่อตัวเธอ ดังนั้นเธอจึงหยิบถุงผงควันออกมาก่อนจะสาดไปรอบตัวๆ

จื่ออีเห็นดังนั้นก็รีบดึงตัวหลี่เสว่ถอยออกมาอย่างรวดเร็ว เพราะเธอกลัวว่าผงสีขาวนี้จะมียาพิษแฝงอยู่ด้วย แบบนี้มันจะเป็นอันตรายต่อหญิงตั้งครรภ์อย่างมาก

ไป๋หยุนเผิงพุ่งเขาไปช่วยพยุงเจี่ยงอานลุกขึ้นมา

แต่กว่าผงควันนั้นจะหายไปหมด เหลียงเหว่ยชาวก็หายตัวไปแล้ว

ไม่ใช่แค่นั้น ไม่รู้ว่าเต้าจ่างหายตัวไปตั้งแต่ตอนไหน

ตอนนี้จึงเหลือเพียงหลินยู่ชังคนเดียวที่ยังไม่หนีไปไหน

ไป๋ยี่เฟยไม่สนใจบาดแผลบนร่างกายของตัวเอง ฝืนความเจ็บลุกขึ้นยืนจากนั้นก็ค่อยๆเดินไปหาหลี่เสว่ทีละก้าวๆก่อนจะกอดเธอไว้แน่น

หลี่เสว่เองก็กอดไป๋ยี่เฟยแน่น ทั้งสองคนโอบกอดกันแน่นแฟ้น ดวงตาแดงก่ำอย่างไม่อาจต้านทานได้

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงไป๋หยุนเผิงตะโกนขึ้นมาอย่างร้อนใจ"เหล่าเจี่ยง!"

เจี่ยงอานที่นอนอยู่ที่พื้น มุมปากยังคงมีเลือดทะลักออกมาไม่หยุด

เจี่ยงอานเป็นเพียงยอดฝีมือระดับที่สองยอดฝีมือที่ขั้นต่ำกว่า ยังอยู่ห่างไกลจากเหลียงเหว่ยชาวที่เป็นระดับหนึ่ง ดังนั้นในช่วงเวลาที่เขาออกมาปกป้องหลี่เสว่ ตอนนั้นก็กำหนดไว้แล้วว่าเขาไม่มีทางรอด

ไป๋หยุนเผิงจ้องมองเจี่ยงอานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

เจี่ยงอานจึงส่งยิ้มให้ไป๋หยุนเผิง

ไป๋ยี่เฟยทนความเจ็บปวด ถูกหลี่เสว่และเฉินอ้าวเจียวพยุงไปต่อหน้าเจี่ยงอาน จากนั้นเขาก็โค้งคำนับต่อเจี่ยงอานเอ่ย"ขอโทษครับ"

เจี่ยงอานเอ่ยเสียงเบา"ไม่ต้อง.....ไม่ต้องขอโทษ......"

ตอนที่เจี่ยงอานมาส่งไป๋ยี่เฟยออกจากคฤหาสน์ตระกูลไป๋ ตอนนั้นเขาบอกไว้ว่าไป๋ยี่เฟยต้องซาบซึ้ง แต่ไป๋ยี่เฟยตอนนั้นไม่ได้เอ่ยขอบคุณใดๆ และก็ไม่เชื่อคำพูดพวกนั้นด้วย แต่ว่าตอนนี้ภายในใจของไป๋ยี่เฟยนั้นรู้สึกผิด "คำพูดในคืนนั้น ผมไม่ได้เชื่อ"

"ไม่เชื่อ......ก็ถูก......ถูกแล้ว......"เจี่ยงอานเอ่ยอย่างขาดๆหายๆ

ไป๋ยี่เฟยสงสัยและมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

คำพูดที่เจี่ยงอานพูดตอนนั้นไม่ควรเชื่อจริงๆ อย่างไรก็ตามเจี่ยงอานนั้นดูแลไป๋เซี่ยวจนเติบใหญ่ เขาต้องถือว่าไป๋เซี่ยวเป็นลูกหลานของตัวเอง ทำไมถึงมาทำดีต่อไป๋ยี่เฟยทั้งที่เขาไม่ได้สนใจ ทำไมต้องมาช่วยไป๋ยี่เฟย?

ถ้าไม่เป็นแบบนี้ทำไมเขาต้องมาช่วยหลี่เสว่ล่ะ? แถมยังเอาชีวิตเข้าช่วย

เจี่ยงอานพูดอย่างอ่อนแรง "ผม......ดูแลคุณชายน้อยมาจนเติบใหญ่แต่ผมก็..... รับใช้เจ้าบ้านตระกูลมากว่าครึ่งชีวิตผมทนดูไม่ได้.....ที่จะเห็นเจ้าบ้านตระกูลมีทายาท และดีใจแล้วก็ทำให้เขาผิดหวัง"

นี่เป็นประโยคที่ยาวมากพอเขาเอ่ยจบ เจี่ยงอานก็เหมือนได้ใช้เรี่ยวแรงที่มีทั้งหมดไปแล้ว

จากนั้นก็ยิ้มออกมาพร้อมกับหลับตาลง

ไป๋หยุนเผิงมองเจี่ยงอานและก็ค่อยๆหลับตาลงเช่นเดียวกัน

หลี่เสว่เห็นดังนั้นก็รู้สึกสับสนมาก เจี่ยงอานตายเพราะช่วยชีวิตเธอไว้ ถึงแม้เจี่ยงอานจะเป็นคนจับตัวเธอ แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ช่วยเธอไว้

หลี่เสว่เพียงแค่ลังเลไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโค้งคำนับแก่เจี่ยงอาน"ขอบคุณค่ะ!"