บทที่755 คนอัมพาต

หลินยู่ชังรีบเอ่ยร้องของชีวิตขึ้นมาทันที "พี่ไป๋ผมผิดไปแล้วพี่ยกโทษให้ผมเถอะนะ พี่อย่าฆ่าผมเลยยกโทษให้ผมเถอะ!"

"อ้าก!"

มีดเล่มนั้นหยุดลงขณะที่อยู่ใกล้กับลำคอเพียงแค่สองเซนติเมตร

ไม่ใช่เพราะว่าไป๋หยุนเผิงยอมยกโทษให้หลินยู่ชังขึ้นมากะทันหัน แต่เป็นเพราะว่ามีคนขวางเขาไว้

คนๆนั้นคือฉินหัว ฉินหัวจับมือของไป๋หยุนเผิงเอาไว้ก่อนจะเอ่ยออกมานิ่งๆ "ฆ่ามันไม่ได้นะครับ"

"ทำไมกัน?"ไป๋หยุนเผิงมองหลินยู่ชังอย่างเกลียดแค้น

"ผมก็อยากฆ่ามันเหมือนคุณนั้นแหละ"ฉินหัวเอ่ยเสียงต่ำ "เพราะไป๋ยี่เฟยเป็นน้องรักเพียงคนเดียวของผม"

ไป๋หยุนเผิงหันมามองหน้าฉินหัวก่อนจะชะงักไป

ฉินหัวเอ่ยอธิบายต่อ “ตอนแรก ผมกลายเป็นคนอัมพาตจริงๆ และในเวลานั้นมีแพทย์ผู้เชี่ยวชาญระดับประเทศอยู่ที่เมืองเทียนเป่ยพอดี พวกเขารู้ว่าผมกลายเป็นอัมพาต"

"และในช่วงเวลานั้น พวกเขากำลังทำการวิจัยเกี่ยวกับการเทคนิคทางการแพทย์ที่ล้ำหน้า

ดังนั้นพวกเขาจึงแอบรักษาผมจนหายดี"

"และเพราะเหตุนี้เบื้องบนจึงมองหมายภารกิจพิเศษให้กับผม"

"พวกเขาสร้างตัวตนปลอมๆให้กับผม หลังจากนั้นก็หาคนที่เป็นอัมพาตจริงๆนำไปศัลยกรรมให้เหมือนกับผม และสวมรอยว่าเป็นผมนอนพักฟื้นอยู่ที่ห้องพักผู้ป่วยต่อไป"

"คลังเก็บทองเป็นสมบัติของประเทศ เพราะสาเหตุบางอย่างจึงไม่สามารถเปิดเผยเรื่องทองคำให้ใครรู้ได้ชั่วคราว ดังนั้นจึงต้องมีผู้เฝ้าคลังเก็บทอง"

"แต่ว่าในช่วงนี้มีทองคำจำนวนมากหลุดลอดออกมาในตลาด ทำให้ตลาดการค้าได้รับผลกระทบอย่างมาก ดังนั้นนั้นพวกเขาจึงคาดเดาว่าน่าจะเป็นเพราะคลังเก็บทองมีปัญหา"

"เพราะเหตุนี้ พวกเขาจึงให้ผมตามสืบเรื่องนี้อย่างเงียบๆ"

"ดังนั้นผมจึงมาเป็นลูกน้องของหลินยู่ชัง เพราะทองคำล็อตแลกที่หลุดออกมานั้นตระกูลหลินเป็นผู้ปล่อยออกมา"

"หลินยู่ชังเป็นหนึ่งในอาชญากรหลัก เพราะฉะนั้นตอนนี้มันจะตายไม่ได้ อีกอย่างตอนนี้เหลียงเหว่ยชาวและเต้าจ่างก็หนีไปกันหมด เพราะฉะนั้นเราจะสามารถ ตามสืบรอยของพวกมันได้จากหลินยู่ชังทางเดียวเท่านั้น"

"นอกจากนี้ ยังมีคลังเก็บทองที่สองที่ถูกเคลื่อนย้าย"

พอได้ฟังฉินหัวอธิบายเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบ ทุกคนก็ตกอยู่ในความเงียบกันหมด

ในที่สุด ไป๋ยี่เฟยก็เข้าใจเรื่องทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบว่าเพราะอะไรกัน ทำไมถึงได้มีคนที่หน้าเหมือนกับฉินหัว ราวกับเป็นคนๆเดียวกันอย่างฉินซาน แถมฉินหัวยังคงอยู่ดีไม่ได้เป็นอะไรยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาอย่างปกติ

ไป๋หยุนเผิงจ้องหน้าหลินยู่ชังเขม็ง มือที่ถือมีดอยู่ก็สั่นไปหมด เพราะยังไงเขาก็ไม่ยอมที่ไม่สามารถฆ่าหลินยู่ชังได้

ตอนนั้นเองไป๋ยี่เฟยก็เอ่ยขึ้นมาทันที "พ่อช่างมันเถอะครับ ส่งตัวมันให้ฉินหัวไปเถอะ"

เมื่อกี้ไป๋ยี่เฟยเรียกเขาว่าพ่อแล้ว

"เคร้ง！"

มีดที่อยู่ในมือของไป๋หยุนเผิงตกลงสู่พื้นทันที

ไป๋ยี่เฟยมองท่าทางของไป๋หยุนเผิงภายในใจก็รู้สึกทุกข์ระทม เพราะเขาเพิ่งสังเกตว่าไป๋หยุนเผิงนั้นแก่แล้ว

จริงๆแล้วตั้งแต่เล็กจนโตไป๋ยี่เฟยก็ไม่เคยเรียกเขาว่าพ่อ เพราะว่าเขาไม่มีพ่อ หลังจากที่แต่งงานกับหลี่เสว่ก็เรียกหลี่เฉียงตงว่าพ่อ แต่ว่านั่นก็ไม่ใช่พ่อที่แท้จริงของตัวเอง

และที่เขาเรียกว่าพ่อไม่ใช่เพราะอะไร แต่เป็นเพราะท่าทางของไป๋หยุนเผิงที่มีต่อเรื่องนี้ ตอนที่เขาขอความช่วยเหลือจากตระกูลไป๋ และตอนที่เขาเห็นไป๋ยี่เฟยหลังจากถูกหลินยู่ชังทรมานเขาก็ทำตัวอย่างที่พ่อคนหนึ่งควรจะเป็น

ดังนั้นไป๋ยี่เฟยจึงยอมเรียกว่าพ่อ

แต่ว่าถ้าย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน ต่อให้ไป๋หยุนเผิงทำแบบนี้เขาก็ไม่มีทางเรียกว่าพ่อ

เพราะตลอดสองปีมานี้เขาผ่านเรื่องราวมากมาย และเติบโตขึ้นมาก เรื่องบางเรื่องเขาก็คิดได้แล้ว

แม้ว่าไป๋ยี่เฟยจะรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย กับสิ่งที่ไป๋หยุนเผิงเคยเข้าข้างไป๋เซี่ยว แต่ถึงอย่างไรก็ตาม พวกเขาก็เป็นครอบครัวเดียวกันมีสายเลือดเดียวกัน

......

หลินยู่ชังถูกฉินหัวนำตัวไป และก่อนที่เขาจะไปไป๋ยี่เฟยก็ตบบ่าของฉินหัวเอ่ย

"พี่กลับไปเราไปดื่มกันสักหน่อยนะ"

"จัดไป"ฉินหัวยิ้มบางๆ

จากนั้นฉินหัวก็มองเห็นโจวฉวี่เอ๋อที่ยืนอยู่อีกด้าน ทำหน้าเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ไม่พูด

ไป๋ยี่เฟยก็รีบเอ่ยอย่างเข้าใจในทันที "เข้าใจแล้วๆ รอให้พวกพี่ระลึกความหลังกันให้เสร็จก่อนผมค่อยไปหาพี่อีกที"

ฉินหัวก็ยิ้มออกมา

ตอนนี้ถือว่าเรื่องราวจบลงชั่วคราว

พวกเขากลุ่มใหญ่ก็เตรียมตัวจะกลับไปยังเมืองหลวง