ตอนที่ 908
บทที่908 คิดออกแล้ว
October 28, 2026
ไป๋ยี่เฟยเห็นเป็นเช่นนี้ก็ร้อนใจแล้ว จับข้อมือข้างหนึ่งของเธอไว้ ถามเสียงดังว่า “ในบรรดายอดฝีมือระดับที่สองมีคนชื่อเมิ่งเจีย!”
บอดี้การ์ดที่อยู่หน้าประตูเห็นเช่นนี้ ก็ล้อมเข้ามาทันที
“บังอาจ! ปล่อยคุณหนูรองนะ!”
“รีบปล่อยคุณหนูรองเดี๋ยวนี้!”
เจิ้งหยู่ยานขมวดคิ้วพลางเอ่ยขึ้นเสียงเบาว่า “อาลั่ง ปล่อยมือก่อน คุณทำฉันเจ็บแล้ว”
หลังไป๋ยี่เฟยได้ยินเสียง ถึงได้ตระหนักขึ้นมาว่าตนเองร้อนใจเกินไป จึงรีบปล่อยมือทันทีแล้วพูดว่า “ขอโทษ”
แต่เรื่องนี้ก็เร่งด่วนมากจริงๆ เขาจำเป็นต้องหาหลิวเสี่ยวอิงให้เจอโดยเร็วที่สุด เพื่อช่วยเธอกลับมา
หลังไป๋ยี่เฟยพูดจบก็เดินเข้าไปในบ้านใหญ่ “ฉันต้องไปพบพ่อเธอ”
แต่เพราะการกระทำของเขาเมื่อกี้ พวกบอดี้การ์ดจึงรีบมาขวางไป๋ยี่เฟยไว้ ไม่ยอมให้เขาเข้าไป
เจิ้งหยู่ยานจึงรีบพูดว่า “พวกนายหลีกไปให้หมด!”
......
ตลอดทางที่ไป๋ยี่เฟยขึ้นลิฟต์มา หลังรอให้บอดี้การ์ดรายงานแล้วก็ถูกปล่อยเข้าไปพบเจิ้งซง
ไป๋ยี่เฟยไม่ได้พิธีรีตองกับเขา ถามตรงเข้าประเด็นทันที “ตระกูลเจิ้งของพวกคุณมีผู้หญิงที่ชื่อเมิ่งเจียไหม?”
แต่เพิ่งจะถามเสร็จ จู่ๆ เจิ้งหมิงที่อยู่ข้างๆ เจิ้งซงก็ชี้ไป๋ยี่เฟยพลางด่าเสียงดังว่า “ไอ้แก่ ทำไมแกพูดจากับพ่อบุญธรรมของฉันแบบนี้?”
เจิ้งซงเห็นไป๋ยี่เฟยสีหน้าไม่สู้ดี จึงกล่าวกับเจิ้งหมิงว่า “พอแล้ว แกอย่าสอดปาก”
“เมิ่งเจียเป็นใคร?” เจิ้งซงถามไป๋ยี่เฟย
ไป๋ยี่เฟยได้ยินเช่นนี้ใจก็ตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม
หนนี้ถูกคนคิดร้ายเข้าจริงๆ จนได้
อีกฝ่ายพุ่งเข้ามาหาตนเอง คิดดูแล้วเจิ้งซงเองก็คงไม่รู้เช่นกัน ดังนั้นจึงส่ายหน้าแล้วหมุนตัวเดินออกไปข้างนอก
เวลานี้ เสียงของเจิ้งหมิงก็ดังออกมา “พ่อบุญธรรม คุณดูสิไอ้แก่นี่ไม่มีมารยาทเลยสักนิด ทำไมคุณยังจะให้หยู่ยานแต่งงานกับเขาอีก?”
ไป๋ยี่เฟยไม่ได้สนใจเรื่องเหล่านี้ เขาเดินออกมาจากบ้านใหญ่ตระกูลเจิ้ง มองดูก้อนเมฆบนท้องฟ้าที่เกาะตัวกันหนาแน่น ราวกับว่าวินาทีต่อไปมันจะถล่มลงมา
แต่ไรมาไป๋ยี่เฟยไม่เกรงกลัวอันตรายใดๆ และไม่เกรงกลัวเรื่องราวใดๆ แต่ตอนนี้เขากลัวแล้ว
เพราะเขาไม่รู้ว่าหลิวเสี่ยวอิงอยู่ที่ไหน และไม่รู้ว่าศัตรูอยู่ที่ไหน
เขางุนงงสับสน ไม่มีจุดหมายปลายทาง
ไป๋ยี่เฟยเดินอย่างเลื่อนลอยไปตามถนนใหญ่ ไร้จุดหมายไร้ทิศทาง
“อาลั่ง......”
“อาลั่ง คุณรอฉันด้วย คุณเป็นอะไรไป?”
“อาลั่ง......”
เจิ้งหยู่ยานเดินตามอยู่ข้างกายไป๋ยี่เฟยมาตลอดทาง
ไป๋ยี่เฟยกลับไม่ได้สนใจเธอ เขาเดินมาหยุดยังสถานที่ที่เหมือนกับสวนสาธารณะแห่งหนึ่งโดยไม่รู้ตัว
ไป๋ยี่เฟยมองเห็นสวนสาธารณะก็อดตื่นตระหนกไปชั่วขณะไม่ได้ พริบตานั้นเขาคิดว่าเขากำลังอยู่ในตัวเมืองแผ่นดินใหญ่
เขาหาเก้าอี้ไม้ยาวตัวหนึ่งได้ก็นั่งลงไป เจิ้งหยู่ยานก็ตามลงมานั่งกับเขาด้วยเช่นกัน
ไป๋ยี่เฟยไม่พูดอะไร เจิ้งหยู่ยานเห็นเขาก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรเช่นกัน
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน จู่ๆ ไป๋ยี่เฟยก็เอ่ยปากพูดขึ้นว่า “ฉันทำเธอหายไปอีกแล้ว”
ท้องฟ้ามืดแล้ว มีสายลมเอื่อยๆ พัดผ่านเบาๆ
เจิ้งหยู่ยานลังเลอยู่สักพัก จึงถามว่า “เป็น......เพื่อนคุณใช่ไหม?”
ไป๋ยี่เฟยพยักหน้า
แต่เจิ้งหยู่ยานรู้สึกว่าไม่ใช่แค่นี้ ดังนั้นจึงถามอีกหนึ่งประโยคว่า “เป็นภรรยาคุณใช่ไหม?”
ไป๋ยี่เฟยชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ไม่นับ”
ไม่ใช่ก็ไม่ใช่สิ ไม่นับนี่......
“เป็นเพราะ......ฉันใช่หรือเปล่า?” เจิ้งหยู่ยานถามอย่างสงสัยอยู่บ้าง
ไป๋ยี่เฟยยังคงส่ายหน้า