บทที่922 ผู้ชาย

"ปัง!"

แต่ทว่าครั้งนี้ก็ไม่แตกต่างจากครั้งที่แล้ว

ฝ่ามือของไป๋ยี่เฟยสั่นจนชาไปหมด

เขาคิดไม่ออกจริงๆ ภาพเบื้องหลังที่ดูนิ่มนวลอ่อนโยนขนาดนั้น แต่พอตีลงไปกลับเหมือนกันฟาดฝ่ามือลงบนเหล็กกล้าที่แข็งแกร่ง

ส่วนหยุนอิงพอหายชะงักก็หันกลับมา มองไป๋ยี่เฟยอย่างงุนงงมากๆจากนั้นก็ด่าทอเสียงดัง "นายนี่มันสารเลวจริงๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า จะจบได้หรือยัง?"

ไป๋ยี่เฟยทำหน้าตาน่าสงสารก่อนจะทิ้งแขนลงทั้งสองข้าง "ตอนนี้จบแล้ว จริงๆแล้วฉันแปลกใจมาก"

"แปลกใจบ้านแกน่ะสิ!"หยุนอิงเอ่ยเสียงไม่พอใจ

ไป๋ยี่เฟยไม่พูดอะไรต่อ

เขาคิดว่า เรื่องนี้ไม่ว่าจะเกิดขึ้นกับใครก็คงจะประหลาดใจเหมือนกัน

หยุนอิงถลึงตาใส่ไป๋ยี่เฟย ก่อนจะค่อยๆมองด้วยสายตาอ่อนลงจากนั้นก็เอ่ยกับเขา"ก็ได้ รีบคุยสาระดีกว่า นายช่วยให้ฉันได้เป็นผู้นำสหพันธ์เป็นไง?"

ไป๋ยี่เฟยตกตะลึงไปเลย

ไม่ใช่เพียงเพราะว่าหยุนอิงต้องการตำแหน่งผู้นำอย่างกล้าหาญ แต่ยังเป็นเพราะเธอเปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็วราวกับพลิกหน้าหนังสือซึ่งเป็นเรื่องที่น่าตกใจจริงๆ

หยุนอิงยิ้มบางๆพร้อมกับเอ่ย"เพียงแค่นายช่วยให้ฉันได้ตำแหน่ง กองกำลังที่พามานายเอาไปใช้ได้เลย คลังเก็บทองฉันก็ไม่ต้องการว่าไง?"

"อีกอย่างนายจะแก้แค้นดาร์สไม่ใช่เหรอ?ฉันบอกนายได้นะว่าจุดลมปราณของเขาอยู่ที่ไหน แม้กระทั่งพาเขามาหานายเองถึงตรงหน้าเลยก็ได้"

พอได้ยินคำพูดนี้ ไป๋ยี่เฟยก็ตกตะลึงจนเบิกตากว้าง

ถ้ารู้ว่าคนของหนานเหมินเป็นยอดฝีมือทั้งหมด แถมกองกำลังที่มาในครั้งนี้ก็มีจำนวนไม่น้อยเลย หยุนอิงบอกจะให้เขาทั้งหมดเลย?

แถมยังบอกว่าจะเอาดาร์สมาส่งถึงตรงหน้าเขาเลยอีกด้วย

ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆล่ะก็ วิกฤตบนหลันเต่าก็อาจจะไม่ต้องเสียเลือดเสียเนื้อและทำให้โลกภายนอกรู้สึกว่าพวกเขาถูกสังหารโดยผู้คนในจีนแผ่นดินใหญ่แทนที่จะถอยกลับไปด้วยการเจรจา

นี่คือสิ่งล่อใจสำหรับไป๋ยี่เฟย

แต่ว่า......

ไป๋ยี่เฟยเอ่ยถามเสียงทุ้ม "ฉันจะเชื่อเธอได้ยังไง?"

"ถ้านายช่วยฉันล่ะก็ ฉันก็จะแสดงความจริงใจออกมาเองจะช่วยนายก่อนเลย" หยุนอิงยิ้มพลางตอบ

ไป๋ยี่เฟยได้ยินดังนั้นก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย "เธอไม่กลัวฉันจะหักหลังหรือไง?"

หยุนอิงกลับส่ายหน้าเอ่ย "แน่นอนว่าไม่กลัว ฉันเชื่อว่านายเป็นคนรักษาสัญญา"

"ยิ่งไปกว่านั้นถ้านายหักหลังฉันจริงๆฉันก็ฆ่านายก็ได้นี่ ต่อให้ฆ่านายไม่ได้เมียนายกับลูกสาวลูกชายของนาย ไหนจะพวกลูกน้องรอบๆตัวนาย ฉันก็ฆ่าได้หมดนั่นแหละไม่ใช่หรือไง?"

สิ้นประโยคไป๋ยี่เฟยก็ตะลึงไปเลย

เป็นอย่างนั้นจริงๆ ความสามารถของหยุนอิงถ้าคิดจะฆ่าไป๋ยี่เฟยกับคนรอบๆตัวเขาก็ทำได้ง่ายๆ

ไป๋ยี่เฟยเงียบไป

หยุนอิงก็มองเขาเงียบๆไม่ได้โน้มน้าวอะไร

ผ่านไปนานจู่ๆไป๋ยี่เฟยก็เอ่ยถามขึ้นมา "ขอถามนอกเรื่องหน่อย ปีนี้เธออายุเท่าไหร่แล้ว?"

"หืม?"หยุนอิงแปลกใจมากที่อยู่ๆไป๋ยี่เฟยถามคำถามแบบนี้

หลังจากตกใจ หยุนอิงก็ยิ้มแล้วเอ่ย " 22 ปีไง ทำไมอ่ะ?"

ไป๋ยี่เฟยได้ยินดังนั้นก็แอบกลอกตาไม่เชื่อคำพูดของเธอ

อย่างไรก็ตามไป๋ยี่เฟยก็พยักหน้าอย่างเคร่งขรึมให้กับหยุนอิงและกล่าวว่า "โอเค ฉันตกลง"

"ว้าว เยี่ยมไปเลย!"

หยุนอิงลุกขึ้นยืนด้วยความดีใจ จากนั้นก็วิ่งไปตรงหน้าไป๋ยี่เฟยไม่พูดพร่ำทำเพลงปล่อยหมัดใส่ท้องของไป๋ยี่เฟย

"ผัวะ!"

ไป๋ยี่เฟยถูกหยุนอิงต่อยจนกระเด็นออกไป

หยุนอิงปัดมือไปมาก่อนจะเอ่ย "เอาคืนที่นายทำไว้"