บทที่923 คิดออกแล้ว

"อีกอย่างมองจากมุมมองของเธอแล้ว ดูเหมือนว่าเธอก็พอจะเดาได้ว่าเหลียงหมิงเยว่คิดจะหลอกใช้พวกเธอมาต่อสู้กับพวกเรา ฉะนั้นเธอถึงไม่ยอมถูกเหลียงหมิงเยว่หลอกใช้"

"และจุดมุ่งหมายของเธอคือการครอบครองตำแหน่งผู้นำสหพันธ์วรยุทธ์ แต่ความสามารถของนายเทียบกับฝั่งหนานเหมินแล้วไม่ได้ถือว่าเก่งกาจอะไร ทำไมถึงเลือกมาหานายล่ะ?"

"ฉันว่าเธอและพวกคนหนานเหมินไม่น่าไว้ใจ"

หลี่เฉียงตงนั้นไม่ไว้ในหยุนอิง "ถ้าหากถึงเวลานั้นดาร์สไม่ปรากฏตัว แล้วพวกคนของหนานเหมินมาล้อมโจมตีนายนายจะทำยังไง?นายรู้ผลลัพธ์ของมันมั้ย?"

ไป๋ยี่เฟยกลับยิ้มแล้วเอ่ย "พ่อครับ ถ้าเป็นเรื่องจริงหยุนอิงจะทำอย่างนั้นไปทำไม?เมื่อคืนเธอจะฆ่าผมเลยก็ได้ จะไปทำให้เป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตทำไม?"

หลี่เฉียงตงหลุบตามองต่ำราวกับว่าอยากจะพูดอะไร ไป๋ยี่เฟยก็เอ่ยขึ้นมาก่อนที่เขาจะพูด "พ่อกลับไปดูแลเมืองกวงหมิงก่อนเถอะครับ เรื่องนี้ผมจัดการเองได้"

"ถ้าพวกมันทำตามกฏที่ตกลงไว้ผมก็จะฆ่าแค่ดาร์ส แต่ถ้าพวกมันคิดจะรุมผมจริงๆผมก็จะทำให้พวกมันหาทางกลับไม่ได้"

หลี่เฉียงตงอดเอ่ยถามไม่ได้ "นายมีวิธีรับมือเหรอ?"

หลี่เฉียงตงรู้จักนิสัยของไป๋ยี่เฟยดีมักไม่พูดอะไรมาก ตัดสินใจจะทำอะไรแล้วก็จะทำให้จนได้ ฉะนั้นไม่จำเป็นต้องไปโน้มน้าวอะไรอีก

พอเห็นไป๋ยี่เฟยพยักหน้าก็เดินออกไปทันที

ไม่นานหลิวเสี่ยวอิงก็มาที่ห้องของไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยเห็นเธอเข้าก็เอ่ยถาม "มีอะไรหรือเปล่า?"

แต่ทว่าหลิวเสี่ยวอิงไม่พูดอะไรมองแต่ไป๋ยี่เฟยอย่างเดียว

ไป๋ยี่เฟยเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหน้าของเธออย่างไม่รู้ตัว

เขาอยากจะรู้ว่าหลิวเสี่ยวอิงคนนี้คือตัวจริงหรือตัวปลอม

แต่ทว่าการกระทำนี้กลับทำให้หลิวเสี่ยวอิงหน้าแดง

ส่วนไป๋ยี่เฟยในตอนนี้ก็มั่นใจแล้วว่านี่คือหลิวเสี่ยวอิงตัวจริง

ตอนที่เขากำลังจะเอามือออก หลิวเสี่ยวอิงก็โผล่เข้าสู่อ้อมกอดของเขาพร้อมกับกอดเขาไว้แน่น

ไป๋ยี่เฟยนิ่งทันที"เสี่ยวอิง...."

"ไม่ต้องพูดอะไร"หลิวเสี่ยวอิงเอ่ยขัดไป๋ยี่เฟย พิงอยู่ในอ้อมกอดอยู่อย่างนั้นฟังเสียงเต้นของหัวใจของไป๋ยี่เฟยเงียบๆ

เมื่อเวลาผ่านไปมือของไป๋ยี่เฟยก็ค่อยๆโอบรอบเอวเรียวของหลิวเสี่ยวอิง

และที่กำแพงข้างห้องในเวลานั้น หลี่เฉียงตงหยิบบุหรี่ออกมามวนหนึ่งพร้อมกับจุดไฟสูบอัดเข้าปอด

สีหน้าของหลี่เฉียงตงในเวลานั้นสับสนมากๆ เขาพ่นควันออกมาก็จะหัวเราะอย่างสมเพช

ไม่ว่าจะไป๋ยี่เฟย หลี่เสว่หรือหลิวเสี่ยวอิง พวกเขาคิดตื้นๆกันเกินไป

พวกเขาคิดว่าในพวกเขาสามคนสุดท้ายแล้วยังไงก็ต้องมีคนเจ็บ หรือไม่ก็ต้องเจ็บทั้งสามคน แต่เรื่องการแต่งงานไม่ใช่แค่เรื่องของพวกเขาแค่สามคนแต่เป็นเรื่องของสองตระกูล

ในฐานะพ่อของหลี่เสว่ ทำไมหลี่เฉียงตงจะไม่คิดถึงเรื่องพวกนี้?

แต่ว่าเขาเองก็จนปัญญาโดยเฉพาะกับลูกสาวของตัวเอง หลี่เสว่ใจกว้างเกินไปกว้างจนยอมรับหลิวเสี่ยวอิง ทำให้เขาในฐานะคนเป็นพ่อรู้สึกสงสาร

และพวกเรื่องความรู้สึกที่มันพัวพันแบบนี้ สุดท้ายแล้วหลี่เฉียงตงเอกก็ไม่สามารถจัดการได้ พูดไม่ถูกเขาทำได้เพียงถอนหายใจและพูดว่า "ขอให้พวกนายมีความสุขแล้วกัน!"

พอหลี่เฉียงตงสูบบุหรี่เสร็จ ก็กลับไปยังห้องพักแต่กลับเป็นคืนที่เขานอนไม่หลับ

ส่วนไป๋ยี่เฟยก็นั่งอยู่บนดาดฟ้าเหม่อลอย

หลิวเสี่ยวอิงที่นอนอยู่บนเตียงก็เหม่อลอย

สุดท้ายไป๋ยี่เฟยก็ผละหลิวเสี่ยวอิงออกแล้วพูดว่า "ให้เวลาผมหน่อย"

หลิวเสี่ยวอิงมองหน้าเขาแล้วพูดว่า"โอเค"

หลังจากไป๋ยี่เฟยผลักหลิวเสี่ยวอิงออกก็เดินขึ้นมายังชั้นดาดฟ้า นั่งอยู่บนระเบียงมองไปยังพื้นที่เขตที่สอง

ทันใดนั้นท้องฟ้าก็ค่อยๆมีฝนตกปรอยๆ

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้หลบฝน แต่กลับปล่อยให้สายฝนรินรดบนใบหน้าและเสื้อผ้าของตัวเอง

เขาคิดเรื่องต่างๆมากมาย ทั้งเรื่องความรู้สึกของตัวเอง ทั้งเรื่องเดนเทพยุทธ์ไหนจะเรื่องที่แท้จริงแล้วหยุนอิงเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงกันแน่

และตอนนั้นเองจู่ๆก็มีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น