บทที่924 วันดวลตัดสิน

ไป๋ยี่เฟยพอได้ยินจื่ออีพูดถึงเรื่องสายเลือดพิเศษของตัวเอง เขาก็ถามด้วยความสับสน "ท่านอาจารย์ครับ เรื่องสายเลือดของผมนี่มันยังไงกันแน่?"

"ฉันก็ไม่รู้เรื่องราวแน่ชัดเหมือนกัน" จื่ออีส่ายหัวเล็กน้อย "แต่ฉันเดาว่าน่าจะเป็นเพราะใครบางคนในบรรพบุรุษตระกูลไป๋ รวมกับคนที่มีระดับการต่อสู้ขั้นเดนเหนือเทพยุทธ์จึงได้รับยีนมา"

เดนเหนือเทพยุธ์?

ดวงตาของไป๋ยี่เฟยวาวโรจน์ขึ้นเล็กน้อย "เดนเทพยุทธ์กับเดนเหนือเทพยุทธ์มันเป็นยังไงครับ? บินฟันดาบได้มั้ย? หรือว่าบินผ่านสายฟ้าได้?"

จื่ออีหัวเราะเมื่อได้ยินแบบนี้ "สมองของนายคิดอะไรอยู่จะมาอยู่บินผ่านสายฟ้า? เราอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงนะ"

"เดนเทพยุทธ์และเดนเหนือเทพยุทธ์ไม่มีอะไรมากไปกว่าความแข็งแกร่งที่สูงกว่าระดับหนึ่ง เรื่องบินเบินอะไรที่นายพูดถึงมันทำไม่ได้เหรอกนะ อย่างน้อยในโลกตอนนี้ก็ไม่มี"

"แล้วท่านอาจารย์เคยได้ยินชื่อหยุนอิงมั้ยครับ?" ไป๋ยี่เฟยถาม

จื่ออีส่ายหัวและพูดว่า "เป็นรุ่นน้องทั้งหมดฉัน ไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน"

......

หลังจากคุยกับจื่ออีเป็นเวลานานจื่ออีก็จากไปและเขาก็คิดได้เรื่องของหลิวเสี่ยวอิง

ในตอนเช้าเขาวิ่งเข้าไปในห้องของหลิวเสี่ยวอิง

ตอนนี้หลิวเสี่ยวอิงเพิ่งจะตื่นลุกจากที่นอนและกำลังล้างหน้าล้างตาอยู่ในห้องน้ำ เธอถือผ้าเช็ดหน้าสำหรับซับหน้าพอเห็นไป๋ยี่เฟยรีบบุกเข้ามา เธอจึงมองเขาอย่างสงสัย " มีอะไรเหรอ?"

หลังจากที่เธอถามไป๋ยี่เฟยก็จับใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอและบดจูบ

หลิวเสี่ยวอิงตกใจ

ผ้าเช็ดหน้าในมือของเธอตกลงที่พื้น

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้ทำอะไรมากเกินไปเพียงแค่จูบเธอเพื่อแสดงท่าทีของเขา

และหลิวเสี่ยวอิงก็เข้าใจเช่นกันดวงตาของเธอจึงค่อยๆแดงก่ำ

......

หลังจากเคลียร์ปัญหาเรื่องนี้เสร็จ ไป๋ยี่เฟยก็รีบไปหาเจิ้งซงปรึกษาเรื่องราวต่างๆ จากนั้นก็ไปที่เหมืองทองคำในเขตที่สอง

ผ่านไปอีกวันและมีฝนโปรยเล็กน้อย

ไป๋ยี่เฟยเดินนำหน้าและข้างหลังเขาคือตระกูลเจิ้งกับหลิวเสี่ยวอิง

หลี่เฉียงตงจากไปเมื่อคืนนี้

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้ถือร่มเพราะเขาแบกอู๋เฉียง

เขาต้องการใช้วิธีนี้เพื่อบอกทุกคนว่าเขาตั้งใจจะล้างแค้นให้อู๋เฉียง

หลังจากมาถึงเหมืองหมายเลขหนึ่ง เขาก็หยุดและพูดกับคนข้างหลังว่า "พวกนายอยู่ที่นี่แหละ ไม่ต้องเดินเข้าไปเหรอก"

เจิ้งหยูยานกังวลมาก "คุณลุงคะ ถ้าพวกเขาไม่ปฏิบัติตามกฎล่ะ?"

หลิวเสี่ยวอิงก็กังวลเช่นกัน พอไป๋ยี่เฟยก้าวไปข้างหน้าเธอก็คว้ามุมเสื้อผ้าขอไป๋ยี่เฟยและพูดว่า "ฉันจะไปกับคุณ"

ไป๋ยี่เฟยยิ้มให้หลิวเสี่ยวอิงและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ไม่ต้องห่วง ฉันทำได้"

เมื่อเจิ้งซงเห็นเช่นนี้เขาก็ปลอบใจ "ทุกคนวางใจเถอะ คุณไป๋เตรียมการไว้หมดแล้ว"

เมื่อได้ยินเช่นนี้หลิวเสี่ยวอิงและเจิ้งหยูยานก็รู้สึกโล่งใจอย่างมาก

หลิวเสี่ยวอิงถึงกับถามว่า "คุณสามารถเอาชนะเขาได้จริงหรือ?"

"แน่นอน" ไป๋ยี่เฟยตอบ " เขาถูกผมอัดจนวิ่งหนีไปแล้วครั้งหนึ่งไม่ใช่หรือไง?"

อย่างไรก็ตามหลิวเสี่ยวอิงยังคงกังวลมากไป๋ยี่เฟยห็นแบบนี้ก็จับมือหลิวเสี่ยวอิงด้วยมือเดียว

เจิ้งหยูยานก็ต้องประหลาดใจหลังจากเห็นฉากนี้ หลิวเสี่ยวอิงบอกว่าลุงมีภรรยาอยู่แล้วไม่ใช่หรือ? แล้วนี่มันอะไรกัน?

ไป๋ยี่เฟยไม่พูดอะไรอีก และเดินเข้าไปในเหมืองทองคำหมายเลขหนึ่งเพียงลำพัง

มีพื้นที่ราบขนาดใหญ่หน้าเหมืองทองคำหมายเลขหนึ่ง และในการเข้าถึงพื้นที่ราบนี้จำเป็นต้องมีปีนขึ้นไปบนเนินสูง

ไป๋ยี่เฟยแบกอู๋เฉียงขึ้นไปบนเนินสูงจากนั้นก็ยืนบนพื้นที่ราบอันกว้างใหญ่

ฝนค่อยๆตกหนักและฝนที่เปียกเสื้อผ้าของไป๋ยี่เฟยกระทบใบหน้าของเขาแล้วก็ค่อยๆไหลลงที่แก้มของเขา

ในเวลานี้คนจากหนานเหมินยังไม่มา

หลิวเสี่ยวอิงและคนอื่นๆที่ยืนอยู่ด้านล่างสามารถมองเห็นไป๋ยี่เฟยเหนือเนินสูง