บทที่925 แข็งแรงแกร่งกล้า

พระราชาที่หยุนอิงพูดถึงก็คือ ผู้นำสหพันธ์วรยุทธ์

"ท่านผู้นำวางใจเถิดครับ แค่ผมคนเดียวก็เอาอยู่"ดาร์สกล่าว

หยุนอิงเห็นดังนั้นก็พยักหน้าเบาๆเอ่ย "ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ลำบากลุงดาร์สหน่อยแล้วกันนะ"

ดาร์สพยักหน้าอย่างเคารพ

หยุนอิงตะโกนขึ้นไปหาไป๋ยี่เฟยที่อยู่บนเนินสูง "ไอ้กระจอก เอาน้ำฝนล้างคอแกให้สะอาดๆล่ะ คนที่แกตามหากำลังขึ้นไปแล้ว!"

ไป๋ยี่เฟยได้ยินประโยคนี้ ก็ชะงักเล็กน้อยจากนั้นก็เลิกคิ้วขึ้น

ตอนที่อยู่บ้านใหญ่ตระกูลจาง ไป๋ยี่เฟยใช้พละกำลังที่มีอยู่ทั้งหมดต่อสู้กับดาร์ส หมัดนั้นกระแทกเข้าที่ร่างกายของมัน แต่รู้สึกราวกับว่าเหมือนเขาต่อยเข้ากับกำแพงเหมือนกับความรู้สึกตอนที่ต่อยหยุนอิง

แต่ว่าเขาก็รู้สึกได้ว่าหยุนอิงนั้นแข็งแกร่งกว่าดาร์ส

เมื่อคืนก่อน หยุนอิงกล่าวไว้ว่าเพื่อความจริงใจในการร่วมมือ เธอจะบอกว่าจุดลมปราณของดาร์สอยู่ที่ไหน

และที่เมื่อกี้หยุนอิงพูด ดูเหมือนว่าจะเป็นแค่คำพูดธรรมดาๆ แต่ไป๋ยี่เฟยก็เข้าใจความหมายอีกนัยหนึ่งที่เธอต้องการจะสื่อได้ทันที

จุดลมปราณของดาร์สอยู่ที่ลำคอ

คนข้างล่างที่ได้ยินหยุนอิงพูดแบบนั้นก็หัวเราะเยาะไป๋ยี่เฟย

“ฮ่าๆ….แกตายแน่ไอ้กระจอก”

"ท่านดาร์สของพวกเราแข็งแกร่งยิ่งกว่าหุ่นยนต์!"

"ในเขตจีนแผ่นดินใหญ่ของพวกแก ไม่มีใครสู้ท่านดาร์สได้เลย!"

ดาร์สก็หัวเราะเยาะไปกับคนพวกนั้น หัวเราะเยาะที่ไป๋ยี่เฟยไม่รู้จักเจียมความสามารถของตัวเอง

จากนั้นเขาก็โยนร่มในมือทิ้ง ก่อนจะก้าวยาวๆขึ้นไปบนเนินสูง ไม่เหมือนกับเขากำลังไปปะทะศึกสำคัญเลย กลับกันกลับเดินไปอย่างสบายๆชิวๆ

และตอนนี้คนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามพอเห็นฉากนี้เข้าก็แสดงสีหน้าไม่ค่อยดี

หลิวเสี่ยวอิงกังวลจนกำมือแน่น ดวงตาจ้องมองไปยังไป๋ยี่เฟยไม่กระพริบ

ส่วนไป๋ยี่เฟยที่ยืนอยู่บนเนินสูงยังคงแสดงสีหน้าสงบนิ่ง

พอเห็นดาร์สเดินขึ้นมา ไป๋ยี่เฟยก็นำร่างของอู๋เฉียงไปวางไว้บนหินก้อนหนึ่ง ให้เขาพิงเอาไว้ ให้อู๋เฉียงได้เห็นการต่อสู้ของเขากับดาร์ส จะได้เห็นด้วยตาของตัวเองว่าไป๋ยี่เฟยได้แกแค้นให้กับเขาแล้ว

เพราะมียาของหลิวเสี่ยวอิงที่ช่วยรักษาซากศพของอู๋เฉียงไว้ ร่างกายของเขาจึงไม่เน่าเปื่อย

ไป๋ยี่เฟยกล่าวกับอู๋เฉียงด้วยเสียงเคร่งเครียด"ก่อนหน้านี้บอกนายไว้ว่าถ้าว่างแล้วไปดื่มกันสักแก้ว แต่ว่า......เหล้านี้คงต้องรอชาติหน้า"

"ฉันได้ยินจากศิษย์พี่เฉินมาว่า นายชอบหลิงหลิง เขายังถามอีกว่าฉันจะว่ายังไง"

"ฉันไม่ทันได้พูด ตอนนี้ก็ดูเหมือนมันจะสายไปเสียแล้ว แต่ฉันก็ยังอยากจะบอกนายว่า เรื่องแบบนี้ นายต้องเป็นคนไปบอกเองเพราะยังไงมันเป็นเรื่องของนายกับเธอ"

"แต่ลูกพี่เฉินบอกว่านายไม่กล้าบอก ฉันเข้าใจได้ นายกังวลว่าจะถูกปฏิเสธ ต่อไปถ้าเจอหน้ากันอีกก็คงจะทำตัวลำบาก ในขณะเดียวกันก็กลัวว่าความหวังเดียวที่มีอยู่ในจะแตกสลาย"

"เฮ้อ......รอชาติหน้า ถ้านายเจอคนที่ชอบล่ะก็ ต้องกล้าๆหน่อยไปบอกเธอซะ ว่านายชอบเธอ จะสำเร็จหรือไม่สำเร็จก็ครึ่งๆ ก็ยังดีกว่าไม่ได้พูดอะไรออกไป"

"ไอ้น้อง นายดูไว้ดีๆนะ ดูว่าฉันจะแก้แค้นให้นายยังไง"

พอเอ่ยประโยคเหล่านี้จบ ดาร์สเองก็เดินขึ้นมาถึงแล้ว

ไป๋ยี่เฟยลุกขึ้นยืนช้าๆ มองไปทางดาร์ส

ดาร์สมองเห็นร่างของอู๋เฉียงที่อยู่ข้างไป๋ยี่เฟย ก็อดจะหัวเราะเยาะไม่ได้"อะไรกัน?ไอ้คนนี้เป็นญาติแกงั้นเหรอ?"

ไป๋ยี่เฟยเอ่ยตอบนิ่งๆ "ไม่ใช่ เขาเป็นลูกน้องของฉัน"

ดาร์สได้ยินดังนั้นก็ค่อนข้างตกใจ "แค่ลูกน้องคนนึง? แกก็เลยมาสู้กับฉันเพื่อไอ้ลูกน้องของแก?"

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้า"ใช่"

ดาร์สถูกยั่วโมโหจนหัวเราะออกมา"ฮ่าๆ......ไอ้ห่า.....แกมันบ้าจริงๆ! เพื่อไอ้ลูกน้องคนเดียว แกต้องมารนหาที่ตายโดยเฉพาะแบบนี้เลย? ที่แท้คนของแผ่นดินใหญ่ก็มีแต่พวกคนโง่!"

ไป๋ยี่เฟยมองหน้าเขาด้วยสีหน้าเย็นชา "ชีวิตแลกชีวิต ถึงจะยุติธรรม"

"และชีวิตของคนไม่มีแบ่งแยกสูงต่ำ!"

"ฉะนั้น ไปตายซะ!"

พวกหลิวเสี่ยวอิงมองฉากนี้ต่างพากันเป็นกังวลจนต้องกลั้นลมหายใจ

แต่พวกหนานเหมินกลับส่งเสียงร้องเชียร์

"ต่อยเลย!ต่อยเลย!ต่อยเลย!"