บทที่ 198 มีชื่อเสียงฉาวโฉ่

บทที่ 198 มีชื่อเสียงฉาวโฉ่

เช้าวันต่อมา ชายชราตรงไปยังตรอกอันเงียบสงบในเมือง ที่นี่มีแพทย์จีนอาวุโสที่มีชื่อเสียงโด่งดังในเมืองเจียงหลิง ชื่อของเขาคือ หยังวั่นเฉียน

หยังวั่นเฉียนรออยู่ที่หน้าประตูแล้ว เมื่อเห็นว่าเพื่อนรักแวะมา เขาปลื้มใจเป็นอย่างมาก

หลังจากที่พาเพื่อนรักเข้ามาในบ้าน หยังวั่นเฉียนยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่ได้เจอกันนาน นายยังแข็งแรงดีนะ สีหน้าดูดีกว่าหนุ่มสาวตั้งเยอะ”

“นายไม่ต้องมาชมฉันแบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะการรักษาของนาย ฉันคงตายไปตั้งนานแล้ว ที่ฉันมาครั้งนี้เพราะต้องการสอบถามเรื่องของคนที่ชื่อหลินหยาง”

เมื่อได้ยินชื่อของหลินหยาง หยังวั่นเฉียนหัวเราะออกมาเสียงดัง แล้วพูดว่า “เพื่อนรัก นายมาหาถูกคนแล้ว คนคนนี้คืออนาคตรุ่นต่อไปของวิทยาการการแพทย์ เขามีพื้นฐานที่ดีมาก เรียนด้านการแพทย์ตั้งแต่เด็ก มีความเชี่ยวชาญโรคที่รักษาได้ยากหลายโรค ขนาดคนแก่อย่างฉันยังนับถือเขาเลย นายมาหาเขาทำไมเหรอ”

“พูดอย่างนี้แสดงว่านายรู้จักกับหลินหยางเหรอ นายเล่าเรื่องของเขาให้ฉันฟังอย่างละเอียดได้ไหม” ชายชราถามขึ้น

“เอาอย่างนี้ละกัน ฉันที่เป็นนายกสมาคมแพทย์แผนจีน ไม่สามารถพัฒนาการแพทย์แผนจีนได้อย่างจริงจัง ความคิดเพียงอย่างเดียวของพวกเราในตอนนี้คือหวังว่าคนหนุ่มอย่างเขาจะเผยแพร่วิชาทางการแพทย์ให้แพร่หลาย ฉันจะได้นอนตายตาหลับ ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถทำให้ความปรารถนาของฉันเป็นจริง ฉันกับเขาเป็นเพื่อนกับ เรียกได้ว่าเป็นเพื่อนที่มีอายุต่างกันเลยล่ะ” หยังวั่นเฉียนพูดออกมาอย่างหดหู่

เมื่อได้ยินเพื่อนของตัวเองพูดถึงเขาเช่นนี้ ทายาทลำดับสองของตระกูลเซินถู เซินถูกง ก็มีสีหน้าประหลาดใจ

“เพื่อนรัก นายอยากรู้จักเขาหรือมาหาเขาเพราะมีธุระอะไรหรือเปล่า” หยังวั่นเฉียนเอ่ยขึ้น

“ไอ้หลายชายของฉันไปเกี่ยวข้องกับเขานิดหน่อย แค่เรื่องเล็กน้อยน่ะ” เซินถูกง พูดอย่างคลุมเครือ

หยังวั่นเฉียนขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “อย่าให้ตระกูลของนายไปมีเรื่องกับเขานะ ฉันเคยเห็นความสามารถของเด็กคนนี้ กลัวว่าตระกูลของนายจะจบไม่สวย”

มาพูดตอนนี้มันก็สายไปเสียแล้ว หลินหยางได้ทำให้หลานชายของเขา เซินถูอ๋างหรันเหมือนตายทั้งเป็น และสร้างความขัดแย้งขึ้นมาแล้ว

เซินถูกงไม่ได้อยู่เจียงหลิงต่อ วันเดียวกันเขาได้พาหลานชายของตัวเอง ซึ่งก็คือชายสูงคล้ำคนนั้นกลับไปที่ยันจิง

“อ๋างหรัน ตั้งแต่พรุ่งนี้ไป แกต้องฝึกอย่างหนัก ไอ้เด็กแซ่เซียวกับเพื่อนรักของฉันมันมีความเกี่ยวข้องกัน ฉันไม่สะดวกใจที่จะลงมือ และไม่สามารถลงมือแทนแกได้ แกต้องจำเอาไว้ว่าอย่าทำให้ตระกูลของเราเสียศักดิ์ศรี!” เซินถูกงพูดอย่างเด็ดเดี่ยว

เซินถูอ๋างหรันคำนับอยู่อย่างนั้น แล้วพูดออกมาว่า “ท่านลุงรอง ผมจะไม่ทำให้ลุงผิดหวัง”

เซินถูอ๋างหรัน เริ่มฝึกฝนอย่างหนัก หลังจากผ่านไปหลายเดือนเขาจึงออกมาจากการฝึกฝน แต่ทว่าในตอนนี้หลินหยางกำลังนอนพักผ่อนอย่างมีความสุขอยู่ในโรงพยาบาล สิ่งที่น่าสนุกก็คือจะมีผู้หญิงมาอยู่เป็นเพื่อนเขาทุกวัน ดูเหมือนว่าพวกผู้หญิงจะปรึกษาเรื่องเวลาและตารางมาอย่างดี โดยไม่เจอหน้ากันด้วยซ้ำ

วันนี้หลินหยางประเมินดูร่างกายของตัวเอง ร่างกายของเขาใกล้จะหายดีแล้ว เขาจึงพูดกับไป๋เซียนเฉ่าว่า “ถ้าฉันอยู่ต่อไปคงจะเบื่อแย่ ให้ฉันกลับบ้านเถอะ”

“ไม่ได้ นายพักอยู่ที่นี่ก่อนเถอะ ถ้าร่างกายของนายยังไม่แข็งแรงก็ห้ามออกไปเด็ดขาด ข้างนอกมันอันตรายมาก” ไป๋เซียนเฉ่าพูดอย่างน่ากลัว

นี่เป็นเพราะจะขัดหลินหยาง จ้าวกางเถียน ทั้งสองพี่น้องถูกย้ายไปรักษาตัวที่ยันจิงตั้งนานแล้ว ส่วนเหลยหยุนตอนนี้เขาเหมือนหมาข้างถนน ถิ่นของมันโดนแก๊งอื่นยึดครองไปแล้ว ส่วนมันก็หนีออกจากเมืองเจียงหลิง และไม่รู้ว่าไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหน

หลินหยางรู้ว่านี่เป็นการแก้แค้นของไป๋เซียนเฉ่า แก้แค้นที่เขาเข้าไปเผชิญอันตรายและแบกทุกอย่างไว้เพียงคนเดียว

“แต่ฉันเบื่อมากที่ต้องอยู่ที่นี่ ฉันต้องไปฝึกฝนการทำยา ถ้าครีมแผลลายขายดีขึ้นมาแล้วเราไม่มีของสำรองไว้จะทำยังไง” หลินหยางพูดเหตุผลของตัวเองออกมา

“นายไม่ต้องกังวลเรื่องนี้หรอก ตอนนี้ฉันได้พักการขายไปชั่วคราวแล้ว รอให้หลิวจิ่นวางช่องทางการขายให้เรียบร้อยแล้วค่อยว่ากันอีกที” ไป๋เซียนเฉ่าพูดอย่างไร้ความกังวล

หลินหยางพูดอย่างเหนื่อยใจว่า “งั้นเอาอย่างนี้ ฉันจะอยู่ที่นี่อีกสองสามวัน แต่เธอต้องอยู่เป็นเพื่อนฉัน”

“คนที่อยู่เป็นเพื่อนนายมีตั้งหลายคน ขาดฉันไปสักคนจะเป็นไรไป” ไป๋เซียนเฉ่ากลอกตามองบน

หลินหยางตัดสินใจเงียบและนอนนิ่งๆ บนเตียง ไป๋เซียนเฉ่าใจอ่อนแล้วจับมือของเขา จากนั้นพูดขึ้นมาว่า “โอเค นายอยู่ที่นี่อีกสักสองสามวัน ถ้าแน่ใจว่าร่างกายไม่เป็นอะไรแล้วค่อยออกไป ในโรงพยาบาลมีพยาบาลสาวที่เป็นอาหารตาตั้งเยอะ”

หลินหยางเอ่ยขึ้นมาว่า “ผู้หญิงแต่งหน้าหนาๆ พวกนั้นดูดีตรงไหน ดูเธอยังจะดีกว่า ขนาดเธอไม่แต่งหน้ายังสวยกว่าคนพวกนั้นตั้งเยอะ”

ไป๋เซียนเฉ่ายิ้มออกมาแล้วพูดว่า “งั้นนายลองว่ามาสิว่าตรงไหนของฉันดูดี”

“อันที่จริงตอนที่ผมเอารอยแผลเป็นออกให้คุณ ผมก็รู้สึกว่าคุณสวยจนใจสั่น เมื่อเห็นคนสวยอย่างคุณผมก็ทำตัวไม่ถูก” หลินหยางพูดอย่างเก้ๆ กังๆ

ยิ่งฟังก็ยิ่งถูกใจ ไป๋เซียนเฉ่าจึงถามต่อว่า “แล้วมันตรงไหนกันล่ะ”

“เธอดูคิ้วของเธอสิ ไม่ต้องไปตัดแต่งมันเลย มันโก่งอย่างงดงาม ใบหน้าของคุณก็เรียบเนียนสดใสราวกับหยก ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็เห็นโครงหน้าและความอ่อนวัย จมูกของเธอไม่ได้โด่งแต่มันจิ้มลิ้มเข้ากับริมฝีปากบางของคุณ มันรวมความงดงามเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ สรุปเลยนะมันงดงามราวกับแกะสลัก” หลินหยางจ้องเธอแล้วพูดออกมาอย่างจริงจัง

นี่นับว่าเป็นคำชมที่ออกมาจากใจของหลินหยาง เมื่อไป๋เซียนเฉ่าได้ยิน ตาของเธอก็เป็นประกาย คำชมแสนหวานของชายหนุ่มหลอมละลายความรูปลักษณ์อันเด็ดเดี่ยวของเธอ เธอก้มหน้าลงไปจูบหลินหยาง เธอเริ่มมีอารมณ์แล้ว

หลินหยางยื่นมือออกมาจับหน้าอกน้อยๆ ของหญิงสาว เขาหัวเราะแล้วพูดว่า “ช่วงนี้ยืดงานออกไปเลย”

“นายไม่รู้หรอกทุกครั้งที่เห็นหลินชิงเดินส่ายไปส่ายมาต่อหน้าฉัน ฉันอยากดึงเธอมาถามว่าทำยังไงให้มันใหญ่” ไป๋เซียนเฉ่าพูดอย่างหงุดหงิด

หลินหยางหัวเราะแล้วพูดว่า “หรือว่าจะให้ผมทำให้มันใหญ่”