บทที่ 200 กลัวจนฉี่ราด

บทที่ 200 กลัวจนฉี่ราด

เมื่อโดนหลินหยางปล่อยอะไรออกมา ไป๋เซียนเฉ่าตกใจจนสะดุ้ง เธอลุกขึ้นมาควานหาทิชชู หลินหยางกลั้นขำแล้วหยิบทิชชูออกมาจากกระเป๋า จากนั้นจึงยื่นให้เธอ หญิงสาวเช็ดด้วยความหงุดหงิด หลังจากนั้นจึงกัดไปที่หน้าอกของหลินหยาง ตรงนี้ถูกเธอกัดจนเป็นวง

“เธอเป็นฝ่ายเริ่มเองนะ” หลินหยางพูดปัดความรับผิดชอบ

“ไอ้เลว แล้วทำไมนายไม่เตือนฉันก่อน ถ้าเป็นแบบนี้อีก อย่าหวังว่าจะมีครั้งหน้า!” ไป๋เซียนเฉ่าพูดอย่างหงุดหงิด

หลินหยางใจกระตุก ถ้าพูดอย่างนี้ก็แสดงว่ายังมีครั้งหน้างั้นเหรอ

ไป๋เซียนเฉ่าเห็นเขายิ้มแหยๆ ก็รู้สึกพอใจ ทำให้คนที่ตัวเองรักมีความสุขนั่นแหละคือสิ่งที่มีความสุขที่สุดแล้ว

ทั้งสองคนสุขสมกันอยู่ข้างในไม่หยุด ขณะนั้นก็มีเสียงโหวกเหวกโวยวายดังอยู่ข้างนอก

หลินหยางรีบดึงกางเกงขึ้นมา เขาเอานิ้วแตะที่ปากเพื่อเป็นการบอกไป๋เซียนเฉ่าว่าอย่าเอะอะ เดี๋ยวเขาจัดการเอง

หลินหยางเดินออกมา ในร้านขายชุดชั้นในข้าวของกระจายเต็มไปหมด ชั้นวางสินค้าล้มเอียง บนพื้นเต็มไปด้วยเสื้อในสวยๆ แต่คนที่อยู่โดยรอบสีหน้าไม่สู้ดี ชายอ้วนหัวล้านชี้ไปที่พนักงานที่อยู่ในร้านแล้วด่าออกมาว่า “อะไรของแก ฉันมาซื้อของในร้าน แกมายุ่งอะไร ทำไมฉันถึงจับไม่ได้ ฉันซื้อให้เมียฉันไม่ได้หรือไง”

“ขอโทษด้วยค่ะคุณผู้ชาย นี่เป็นสินค้าของผู้หญิง คุณซื้อให้ภรรยาของคุณได้ แต่คุณไม่สามารถเอาชุดชั้นในยัดเข้าไปในเสื้อของคุณนะคะ” พนักงานพูดอย่างนอบน้อม

หลินหยางเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา คิดไม่ถึงว่าจะมีไอ้แก่หื่นกามมาที่นี่ ตลกสิ้นดี ชายอ้วนหัวล้านหน้าแดง เขาทั้งอายทั้งโกรธ “ใครบอกว่ายัดเข้าไปในเสื้อ พวกแกมีหลักฐานอะไร”

“คุณผู้ชายคะ ที่นี่มีกล้องวงจรปิด คุณกรุณาเอาชุดชั้นในคืนเรามาเถอะค่ะ” พนักงานพูดอย่างเหนื่อยใจ

เมื่อหลินหยางเงยหน้าขึ้นก็เจอกับกล้องวงจรปิดที่อยู่บนหัวเขา เมื่อนึกถึงฉากรักอันร้อนแรงในห้องลองเสื้อ จิตใจของเขาปั่นป่วน และนึกได้ว่ากล้องวงจรปิดที่อยู่ข้างนอกไม่สามารถบันทึกภาพข้างในห้องลองเสื้อได้

ฉีเยนเอ๋อร์ช่วยพูดอยู่ข้างๆ “ทำไมคุณไร้ยางอายแบบนี้ คุณเอาชุดชั้นในยัดเข้าไปในเสื้อของตัวเอง ลูกค้าคนอื่นจะกล้าเอาไปลองได้ยังไง คุณผู้จัดการร้านรีบแจ้งตำรวจเลย คุณพูดกับคนที่ไร้เหตุผลแบบนี้ไม่ได้หรอก”

ชายอ้วนสายตาลุกลี้ลุกลน เขาชี้หน้าฉีเยนเอ๋อร์แล้วพูดว่า “ผู้หญิงชั้นต่ำ ฉันจะซื้อของแกมายุ่งอะไร แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร หลีกไปซะ!”

ชายอ้วนยกมือขึ้นและจะตบฉีเยนเอ๋อร์ ยังดีที่การกระทำของหลินหยางรวดเร็ว เขาพุ่งเข้าไปจับแขนของชายอ้วนเอาไว้

“โอ๊ย ไอ้เวรปล่อยฉันนะ ไม่งั้นฉันจะให้คนมาหักกระดูกแก” ชายอ้วนร้องออกมา

หลินหยางหันไปมองฉีเยนเอ๋อร์ที่กำลังตกใจ จากนั้นจึงถามขึ้นว่า “ไม่ได้โดนคุณใช่ไหม”

ฉีเยนเอ๋อร์ตั้งสติแล้วส่ายหน้าเบาๆ การกระทำของผู้ชายคนนี้ว่องไวจริงๆ เขาขวางฝ่ามือของอีกฝ่ายได้อย่างรวดเร็ว

หลินหยางบิดแขน ชายอ้วนหัวล้านจนมันคุกเข่าลงไปบนพื้น ความเจ็บแล่นเข้ามาตรงไหล่ของมัน

“โอ๊ย ฉันผิดไปแล้ว ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันผิดไปแล้ว” ชายอ้วนหัวล้านเห็นท่าไม่ดีจึงพูดออกมา

หลินหยางแสยะยิ้มออกมาแล้วพูดว่า “แกเก่งไม่ใช่เหรอ ไปเรียกคนมาหักกระดูกฉันสิ”

“กลัวแล้ว กลัวแล้ว ฉันแค่ล้อเล่น นายปล่อยฉันไปเถอะ” ชายหัวล้านไม่สนศักดิ์ศรีของตัวเองแล้ว เขาพูดร้องขอชีวิต

หลินหยางถีบออกไป ชายอ้วนกลิ้งอยู่บนพื้นและนอนครวญครางอยู่บนพื้น ถีบของหลินหยางไม่เบาเลย

“รีบจ่ายค่าชุดชั้นในที่แกยัดเข้าไปในเสื้อ และชดใช้ค่าเสียหายของชั้นวางสินค้าพวกนี้ด้วย แล้วฉันจะปล่อยแกไปเสวยสุขอะไรของแกก็ตามใจ” หลินหยางพูดอย่างฉุนเฉียว

ชายอ้วนหัวล้านไม่ยอมลุกขึ้นมา หลินหยางเริ่มโมโห เขาใช้มือดึงคอเสื้อของชายอ้วนขึ้นมา จากนั้นตวาดออกมาว่า “ไอ้นี่ ต้องให้ความตายมารอตรงหน้าฉันไหมแกถึงจะทำ”

“ฉะ ฉันไม่ได้พกเงินมาเยอะขนาดนั้น” ชายหัวล้านหน้าซีด

หลินหยางดูไม่ค่อยจะเชื่อ เขาหันไปถามผู้จัดการร้าน “ไอ้นี่มันต้องชดใช้ค่าเสียหายเท่าไร”

“ชุดชั้นในไหมแท้สองตัว ส่วนชั้นวางสินค้าและอื่นๆ รวมๆ ทั้งหมดก็หนึ่งหมื่นแปดพัน” ผู้จัดการร้านพูดด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

ชุดชั้นในตัวละเกือบหมื่น ไอ้อ้วนนี่ช่างเลือกจริงๆ หลินหยางถอนหายใจอยู่ในใจ เขาบีบของคอชายอ้วนจากนั้นจึงตวาดออกมาว่า “แกมีสองทาง ทางแรกคือให้คนเอาเงินมา ทางที่สองคือฉันจะส่งแกไปสถานีตำรวจ”

ชายอ้วนไม่มีทางเลือกอื่น มันจำใจต้องหยิบมือถือขึ้นมา จากนั้นจึงโทรเรียกให้เพื่อนเอาเงินมา

หลินหยางจึงปล่อยมันให้เป็นอิสระ ใครจะไปคิดว่าชายอ้วนจะกะเวลาอย่างแม่นยำ มันรีบวิ่งเข้าหนีเข้าไปในลิฟต์อย่างรวดเร็ว ความเร็วช่างมันเข้ากับรูปร่างของมันเลยแม้แต่น้อย

ผู้จัดการร้านสีหน้าตกใจ นี่มันอะไรกัน หลินหยางยักไหล่ ขณะนั้นไป๋เซียนเฉ่าก็เดินออกมา เธอถามออกมาขณะที่หน้าแดงระเรื่อ