ตอนที่ 205
บทที่205 โลกแห่งการต่อสู้ โลกมาเฟีย
October 28, 2026
บทที่205 โลกแห่งการต่อสู้ โลกมาเฟีย
หลินหยางตกใจ ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วพูด “คดีสังหารในโกดังเก็บของ พวกคุณมาหาเรื่องใช่ไหม”
“ประธานหลิน พวกเราอยู่ในโลกมาเฟีย ต้องเข้าใจว่าของบางอย่าง ของบางอย่างแตะต้องไม่ได้ อย่างเช่นชีวิตคนทั้งยี่สิบกว่าคน ผมคิดว่าประธานหลินลองดูตัวนี้ก่อนดีไหมครับ”ชายสูงอายุยื่นรูปไปให้เขา
หลินหยางรับรูปมา และเห็นว่ามันเป็นรูปหลังจากการต่อสู้นองเลือดกับอันธพาลของตระกูลเซินถูในวันนั้น ดูเหมือนว่าคนกลุ่มนี้ต้องการจะใช้สิ่งนี้เพื่อข่มขู่เขา
"โลกมาเฟีย ผมคิดว่าสมองของพวกคุณคงจะมีแต่น้ำลาวา ภาพถ่ายเหล่านี้ใช้อะไรได้ คุณคิดจะใช้ทำอะไรครับ?" หลินหยางพูดอย่างขบขัน
"หึ คุณหลิน คุณอย่าให้ผมต้องบังคับ เราแค่ต้องการทำธุรกิจ ท่าทางของคุณอาจไม่ส่งผลดีกับคุณเท่าไหร่!" ชายสูงวัยพูดด้วยใบหน้าเยือกเย็น
หลินหยางเหลือบมองเขาแล้วพูดว่า "คุณรู้ไหมว่าภายในภาพนี้มันเกิดอะไรขึ้นบ้าง ส่งผลเสียต่อผมอย่างนั้นเหรอ คนที่อยู่ข้างหลังที่คอยยุยงส่งเสริมพวกเขาอย่างคุณก็เลวพอๆกัน”
ชายสูงอายุพูดอย่างเย็นชา: "เราไม่ชัดเจนเกี่ยวกับสิ่งต่างๆในภาพ แต่เรารู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นต้องเกี่ยวข้องกับคุณหลินแน่นอน เรายังคงมีเสื้อผ้าที่ขาดเลือดของคุณอยู่ในที่เกิดเหตุแน่นอน ปนเปื้อนสิ่งอื่นตามธรรมชาติคราบเลือด! ชีวิตมากมายนายโจวเป็นวิธีการที่ดี! " "คุณโง่เขลามาก คุณอายุมากถึงขนาดนี้ ทำไมถึงไม่รู้ว่าไม่หาเรื่องใส่ตัว ก็ไม่ต้องเจอสถานการณ์ยากลำบากวันนี้ ถ้าผมจะบอกคุณว่าผมเป็นคนฆ่าคนในรูปถ่าย คุณจะทำอะไร" หลินหยางกล่าวอย่างเมินเฉย
"ในเมื่อคุณหลินยอมรับแล้ว มันง่ายที่จะจัดการเรื่องนี้ ผมมีหลักฐานเป็นทั้งรูปถ่ายในสถานการณ์ ผมต้องการไม่เยอะ ขอแค่ยี่สิบ ล้าน เป็นเงินสดครับ !" ชายคนนั้นชูสองนิ้วออกแล้วพูด
หลินหยางอยากจะตบชายชราคนนั้นออกไป แต่พอเขาคิดดูดีๆ เรื่องนี้เขาก็เกิดความคิดเขาใหม่ขึ้นมา นั่นคือเปลี่ยนความโกรธให้เป็นความสุขจึงพูดว่า "ยี่สิบล้านเหรอ ได้ ในเมื่อมันเป็นปัญหาที่เงินสามารถแก้ได้ ไม่ใช่ปัญหา! แต่มันไม่ใช่จำนวนน้อยๆเลย นัดเวลาและสถานที่มาได้เลย "
ชายชรามองไปที่หลินหยางครุ่นคิดก่อนจะพูด "งั้นคุณรอสัญญาณจากพวกเรา อย่าลืมว่าต้อง ยี่สิบล้านนะครับ!"
หลินหยางเฝ้าดูกลุ่มคนร้ายเดินจากไป จากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและโทรหาจางเยว่
"คนบ้า คุณคิดถึงฉันแล้วเหรอ" คำพูดของ จางเยว่ดูอ่อนโยนมาก
"คุณลองเดาดู ... เอาเถอะ ให้ผมถามคุณเกี่ยวกับธุระก่อน ผมอยากรู้ข้อมูลของเถ่หนิว”หลินหยางพูด
จางเยว่ถามอย่างสงสัย "มีอะไรหรือเปล่า คนคนนี้จากโลกมาเฟียไปนานแล้ว เมื่อเร็ว ๆ นี้ฉันได้ยินมาว่า ในอดีตเขาเคยพ่ายแพ้ให้กับเหลยหยุน เมื่อเร็ว ๆ นี้ฉันได้ยินมาว่าพวกใต้ดินคิดจะให้เขาเป็นเจ้านายคนใหม่! "
ที่แท้ก็คนที่เคยพ่ายแพ้ให้กับเหลยหยุนนี่เอง ดูเหมือนว่าคนที่อยู่เบื้องหลังน่าจะเป็นคนของตระกูลจ้าวหรือไม่ก็ตระกูลเซินถู หลินหยางเข้าใจสถานการณ์แล้ว เขาจะต้องจัดการพวกใต้ดินให้หมด เพราะพวกนั้นนับวันยิ่งอาละวาดหนักขึ้นเรื่อยๆ
ในตอนนี้ไป๋เซียนเฉ่าเดินนำฉีเยนเอ๋อร์เดินลงมา ทั้งสองคนเดินคุยกันมาด้วยหน้ายิ้มแย้ม ความสัมพันธ์ของผู้หญิงนี่เข้าใจยากจริงๆ
หลินหยางกับไป๋เซียนเฉ่าส่ง ฉีเยนเอ๋อร์กลับไป ก่อนที่ไป๋เซียนเฉ่าจะลากหลินหยางไปที่ห้องทำงานของเธอ
“เกิดอะไรขึ้นคะ เมื่อตะกี้หลินชินบอกว่ามีคนมาอาละวาด” ไป๋เซียนเฉ่าเอ่ยถาม
“แค่เรื่องเล็กน้อย ไม่ใช่เรื่องใหญ่ผมจะจัดการกับมันเอง จะได้เลี่ยงปัญหาในอนาคต!” หลินหยางกำหมัดแน่นแล้วพูด
ไป๋เซียนเฉ่าหลงใหลหลินหยางที่เป็นแบบนี้ที่สุด ผู้ชายก็ต้องเด็ดเดี่ยวแบบนี้สิ เธอกอดคอของ หลินหยางแล้วพูด "คุณห้ามทำอะไรไม่คิดนะคะ ฉันไม่อยากผลัดกับผู้หญิงคนอื่นไปเฝ้าคุณที่โรงพยาบาล"
หลินหยางหน้าแดง ก่อนจะพูด “ คราวนี้คงไม่แล้วครับ จริงสิ หลังจากที่ผมจัดการกับเรื่องนี้แล้ว ผมต้องทุ่มเทเวลาในการพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่ ผมอาจจะไม่มีเวลาที่จะอยู่กับคุณมากเท่าไหร่”
"ฮึ แล้วคุณยังไม่รีบอยู่เป็นเพื่อนกับฉันอีก" ไป๋เซียนเฉ่าเลียริมฝีปากแล้วพูด
ท่าทางที่เรียบง่าย แต่กลับดูน่าเย้ายวนอย่างไม่สิ้นสุด นี่คือเสน่ห์ของไป๋เซียนเฉ่าไม่จำเป็นต้องใช้ภาษาใด ๆ ทั้งสองก็เข้าใจโดยปริยาย ทั้งสองรีบถอดเสื้อผ้าให้กันและกัน ไป๋เซียนเฉ่าใช้ฟันและลิ้นเพื่อกลั่นแกล้งหลินหยางอย่างซุกซน
ตั้งแต่มีประสบการณ์กับหลินหยางในห้องล็อกเกอร์ครั้งนั้น ไป๋เซียนเฉ่าก็ชอบเรื่องแบบนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับว่าการทำให้หลินหยางทรมานเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่มาก
แน่นอนว่าหลินหยางมีความสุขมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมือเล็ก ๆ ที่คล่องแคล่วของ ไป๋เซียนเฉ่าสัมผัสที่บริเวณปลายดุ้น ราวกับว่ามีไฟฟ้าที่รุนแรงผ่าลงมา ทำให้หลินหยางหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้น
“อื้อ ... อย่า ... ใช้แรงขนาดนี้สิ” หลินหยางขมวดคิ้วพูด
ไป๋เซียนเฉ่าหลุดหัวเราะ เมื่อตะกี้ฟันของเธอขูดโดนโดยไม่ระวัง ทำให้ปืนใหญ่แข็งแกร่งแข็งตัวขึ้นมาทันที เธอใช้มือประคองไว้อย่างทะนุถนอม ก่อนจะพูดอย่างน่าสงสาร: "โอเค ฉันผิดเองค่ะ ให้ฉันได้ทำอะไรชดเชยนะคะ"
เมื่อตกอยู่ในบรรยากาศที่ชื้นและอบอุ่นอีกครั้ง หลินหยางอยากจะตะโกนออกไปดัง ๆ เพราะท่าทางที่อ่อนโยนและตั้งใจของ ไป๋เซียนเฉ่าทำให้เขาตื่นเต้นมากขึ้น
หากไม่ใช่บทหลงเฟิ่งเจว๋ หลินหยางคิดว่าอาวุธน้อยของเขาคงจะถูกไป๋เซียนเฉ่าทรมานจนเป็นฟองและหดตัวลงไปแล้วแน่ๆ
เมื่อรู้สึกเหมือนจะถึงจุดสูงสุด หลินหยางรีบดึงเธอขึ้นมา แล้วพูดด้วยดวงตาสีแดงก่ำ "ไม่นะ แม่ปีศาจสาว ผมจะทำให้คุณรู้ถึงพลังของผมบ้าง"
ไป๋เซียนเฉ่านอนลงบนเตียง บิดสะโพกไปมาแล้วพูดว่า: "มาสิคะ คุณแน่จริงวันนี้ก็ทำให้ฉันจับราวและฉีกผ้าปูที่นอนให้ได้สิ"
"ผมจะจัดการคุณเดี๋ยวนี้เลย" หลินหยางรีบพุ่งตัวเข้าหา หลังจากพูดจบ
เตียงขนาดใหญ่ยับยู่ยี่ไปทันที และหลังจากการต่อสู้สิ้นสุดลง ทั้งสองคนตะโกนออกมาพร้อมกันอย่างสุขสม
ไป๋เซียนเฉ่าหมดแรงกลิ้งไปนอนด้านข้างของหลินหยาง ก่อนจะกอดเขาแล้วพูดขึ้นมาว่า "เป็นไงบ้างคะ ถูกฉันคั้นจนน้ำแห้งเลยหรือเปล่า"
"คุณนี่มัน ... ปีศาจสาวชัดๆ ครั้งหน้าผมจะปราบคุณให้อยู่หมัดเลย " หลินหยางกล่าวอย่างอ่อนแรง