บทที่​207 ผู้ช่วยคนใหม่

บทที่​207 ผู้ช่วยคนใหม่

หลินหยางอดที่จะนึกถึงไป๋เซียนเฉ่าที่พยายามจนสุดแรงขึ้นมาไม่ได้ เขาใจกระตุก ก่อนจะพยักหน้าตอบรับ

จางเยว่ยื่นมือออกไปลูบคลำ แท่งร้อนที่แข็งตรง มิน่าล่ะ เมื่อตะกี้เธอถึงได้ตั้งรับได้ไม่กี่ครั้งก็ทนไม่ไหวแล้ว หลินหยางมองไปที่เธอ สองมือพาดท้ายทอยเป่าปากอย่างอารมณ์ดี

"คนบ้า ฉันจะไม่ช่วยคุณแล้วนะ ถ้าคุณทำแบบนี้!" จางเยว่กลอกตามองบน

"ไม่ได้ครับ คุณต้องรับผิดชอบ เป็นตำรวจที่ดีคุณต้องรับใช้ประชาชนให้ถึงที่สุด!"หลินหยางจอมเจ้าเล่ห์ยิ้ม

จางเยว่ยื่นมือออกไปเพื่อปกปิดการจ้องมองของเขา ก่อนจะทัดผมข้างหูแล้วก้มหน้าลง หลินหยางรู้สึกถึงนุ่มที่แตกต่างในทันที เขาจับมือของเธอและมองไปที่ จางเยว่ด้วยลมหายใจติดขัด หญิงสาวกลืนอาวุธน้อยของเขาทีละน้อย ใบหน้าครึ่งหนึ่งของเธอถูกปกคลุมไปด้วยเมฆสีแดงรูปลักษณ์ของเธอช่างยั่วยวนจริงๆ

แต่ไม่ว่าจางเยว่จะพยายามมากแค่ไหน แต่ขนาดของหลินหยางนั้นใหญ่เกินไป ดังนั้นเธอจึงต้องใช้การเคลื่อนไหวของมือเพื่อค่อยๆพาหลินหยางไปสู่จุดสูงสุดแห่งความสุข

เมื่อรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะถึงที่สุดแล้ว เขาจึงอยากจะผลัก จางเยว่ออกไป แต่หญิงสาวก็จับมันไว้อย่างแน่นหนาและประคองไว้เหมือนของรักของหวงของเธอ ทำให้ หลินหยางรู้สึกไม่เอ็นดู

“ เด็กโง่ คุณไม่กลัวจะสำลักหรือยังไง” หลินหยางกอดเธอและกล่าว

จางเยว่เช็ดปากของเขาแล้วพูดด้วยความพึงพอใจ: "มันคุ้มค่าสำหรับฉันค่ะ เพราะวันนี้ฉันมีความสุขมาก!"

“ อารมณ์ของคุณผิดปกติมาก!” หลินหยางพูดด้วยความกังวล

"ฉันไม่เป็นไรค่ะ แค่ได้อยู่กับคุณ ก็โอเคสำหรับฉัน!" ดวงตาของจางเยว่พร่ามัวช้าๆ

ท้องฟ้ามันมืดขึ้นเรื่อย ๆ และดวงจันทร์ค่อย ๆ ไต่ขึ้นมา และในคืนของปลายฤดูใบไม้ร่วงก็ค่อนข้างเย็น หลินหยางปิดหน้าต่างรถและแต่งตัวจางเยว่

จางเยว่ชอบบริการของ หลินหยางอย่างเงียบ ๆ และจิตใจของเธอก็สบายใจมาก แต่เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้นมาซะก่อน

เมื่อเห็นจางเยว่ขมวดคิ้ว หลินหยางจึงถามออกไป "ใครโทรมาครับ ทำไมคุณไม่รับสาย"

"พ่อของฉันค่ะ คงจะโทรมาให้กลับบ้านไปกินข้าวเย็น!" จางเยว่พูดโกหก

"ได้ ผมจะพาคุณกลับเดี๋ยวนี้เลย" หลินหยางกล่าว

"ไม่เอาค่ะ ฉันเป็นของคุณในวันนี้ แล้วอีกอย่างฉันก็โตแล้ว ถึงเขาจะเป็นนายกเทศมนตรีแต่เขาไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับการนัดหมายของฉัน จางเยว่พูดอย่างดื้อดึง

หลินหยางขยับตัวเล็กน้อยแล้วจูบเบา ๆ ก่อนจะพูดว่า "โอเค วันนี้ผมจะอยู่กับคุณ ไม่ไปไหน!"

ทั้งสองกอดกันเงียบ ๆ เพลิดเพลินกับความอบอุ่นของช่วงเวลานี้ เมื่อตกดึกหลินหยางก็ขับรถพาเธอไปที่หอพักที่ไม่ได้ไปมานานแล้ว

ในคืนนี้ ทั้งสองมีความสุขด้วยกันหลายรอบ และจางเยว่ก็ดูอ่อนโยนมาก ทั้งสองดื่มด่ำกับฤดูใบไม้ผลิที่ไม่มีที่สิ้นสุดตลอดทั้งคืน

เช้าวันรุ่งขึ้นจางเยว่จากไปแล้ว แต่ก่อนจากไปเธอจูบหลินหยางอย่างแรง หลินหยางที่ยังคงนอนหลับอยู่ดูเหมือนจะรู้สึกเหมือนเธอตัวสั่นเล็กน้อย แต่เขารู้สึกเหนื่อยเล็กน้อยจึงไม่ได้ตื่นขึ้นมาดู เวลาต่อมาเขาถึงได้รู้ว่าในตอนนั้น จางเยว่ร้องไห้จนตัวสั่น

เมื่อหลินหยางตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาสิบโมงแล้ว เขารีบเก็บของและตรงไปที่เซียนเฉ่าเก๋อ

แม้ว่าเขาจะไม่จำเป็นต้องไปทำงานตรงเวลา แต่วันนี้แตกต่างออกไป ในวันนี้ห้องปฏิบัติการที่จัดทำขึ้นเป็นพิเศษสำหรับเขาโดย เซียนเฉ่าเก๋อได้เสร็จสมบูรณ์แล้ว นอกจากนี้ยังมีการจัดส่งวัสดุยาล้ำค่าจำนวนนับไม่ถ้วนและในวันนี้ จากนี้ไปเขาสามารถอุทิศตนให้กับการวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่ แล้ว

หลินหยางเองก็ลงทุนไปมากในห้องทดลองนี้และนำอุปกรณ์ต่างๆที่เขาเก็บรวบรวมมาจัดเรียงและบันทึกทางการแพทย์ที่ปู่ของเขาทิ้งไว้

แน่นอนว่าห้องทดลองนี้ไม่ได้มีแค่เขาเท่านั้น แต่ยังมีผู้ช่วยอีกหนึ่งคน แต่สิ่งที่ผู้ช่วยที่เขาต้องการไม่ใช่เด็กเนิร์ดที่ไม่สามารถใช้สมองได้ หลินหยาง ต้องการผู้ช่วยที่มีความรู้ทางวิชาชีพและมีความสามารถในการดำเนินการ

อย่างไรก็ตามฝ่ายบุคคลได้ส่งเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งมาให้เขาซึ่งได้รับการกล่าวขานว่าเป็นนักศึกษาระดับแนวหน้าของมหาวิทยาลัยแพทย์แผนจีนยันจิง หลินหยางเปิดประตูห้องทดลองและเห็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ในเสื้อคลุมสีขาวสูงเกือบเท่าคางของหลินหยาง

"สวัสดีค่ะ คุณคือคุณหลินหรือเปล่าคะ ฉันเป็นผู้ช่วยของคุณชื่ออานเสี่ยวซิง!" เสียงของผู้หญิงตัวเล็ก เอ่ยทักทาย

“ ปีนี้คุณอายุเท่าไหร่ ถึงคุณอายุสิบหกหรือเปล่า เราไม่จ้างแรงงานเด็กที่นี่นะ” หลินหยางเงยหน้าขึ้นและหัวเราะ

ยิ้มอย่างระมัดระวัง: "ประธานหลินคะ คุณชอบพูดเล่นได้จริงๆเลยนะคะ ฉันอายุยี่สิบปีแล้วค่ะ เป็นนักศึกษาปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยแพทย์แผนจีนยันจิง! อาจารย์ของฉันพูดถึงคุณกับฉันบ่อยๆ ฉันจึงมาที่นี่เพื่อเป็นผู้ช่วยของคุณ !”

"คุณดอกเตอร์อย่าสุภาพมากก็ได้ คุณเรียกผมว่าหลินหยางก็ได้ ผมอายุมากกว่าคุณไม่มาก!" หลินหยางเกาท้ายทอยของตัวเอง

“ อืม ...ได้ค่ะ บอกได้ไหมว่างานของฉันคืออะไร?” เด็กหญิงตัวเล็กนิ่งไปเล็กน้อย

หลินหยางครุ่นคิดแล้วพูดว่า "ความต้องการของผมง่ายมากครับ คุณช่วยจัดเตรียมวัสดุยาและร่วมมือกับการทดลองของผมโดยทั่วไปคุณต้องรับผิดชอบการทดลองที่นี่โดยผมอยู่ระหว่างการพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่ของที่นี่ นอกจากนี้ บริษัท ของเราทำธุรกิจเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์สำหรับผู้หญิงเป็นหลักหากคุณมีไอเดียดีๆสามารถบอกกันได้! "

ผู้ช่วยตัวน้อยมุ่ยตาเล็ก ๆ ของเธอและหันไปรอบ ๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มน่ารัก: "ฉันเข้าใจว่าหัวข้อวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาเอกของฉันคือการศึกษาการหลั่งในวัยหมดประจำเดือนของผู้หญิงและการปรับปรุงทางสรีรวิทยาซึ่งสามารถใช้เป็นแนวทางในการวิจัยได้"