บทที่​208 เรื่องในอดีต

บทที่​208 เรื่องในอดีต

เป็นครั้งแรกที่หลินหยางขับรถแลนด์โรเวอร์อย่างรวดเร็วราวกับลมพายุกระโชกแรง

หัวใจของหลินหยางกำลังปั่นป่วนไปตามทางรู้สึกรำคาญเล็กน้อยที่มีคนคิดจะแย่งผู้หญิงของเขา

หลินหยางจอดรถที่ประตูสำนักงานตำรวจ และแน่นอนว่าเขาเห็นชายหนุ่มในชุดสูทและรองเท้าหนังยืนอยู่ที่ประตูถือดอกไม้ช่อใหญ่

ยืนรออยู่ข้างหน้าสถานี

หลินหยางรีบวิ่งไปและคว้าดอกไม้ออกมา

“ นี่คุณ ... คุณกำลังทำอะไร?” ชายในชุดสูทตื่นตกใจ

หลินหยางพลิกดูการ์ดในช่อดอกไม้แล้วมีคำที่คดเคี้ยวเขียนว่า: แด่ จางเยว่ ผมขอให้คุณสวยเหมือนดอกไม้ช่อนี้นะครับ

"ตัวหนังสือยังเทียบกับอนุบาลไม่ได้ยังคิดส่งดอกไม่ให้ผู้หญิงอีกเหรอ" หลินหยางหัวเรา

“ คุณเป็นใคร ที่นี่คือสถานีตำรวจ คุณอยากมีเรื่องหรือไง” ชายในชุดสูทชี้ไปที่หลินหยางและตะโกน

หลินหยางเหลือบมองไปที่ป้ายที่ประตูและยิ้ม: "โอ้ใช่ คุณยังรู้จักคำนี้ด้วย ในเมื่อคุณมีความรู้ งั้นผมจะบอกคุณไว้เลยว่าคุณมาผิดที่และส่งผิดคนแล้ว จางเยว่เป็นแฟนของผม รบกวนคุณมาจากไหนก็กลับไปที่นั่นซะ"

ชายในชุดสูทมองไปที่หลินหยาง พร้อมกับปรับเน็คไทของเขาให้เข้าที่แล้วพูดว่า "เป็นแฟนอะไรของคุณ อย่างคุณนี่นะ คืนดอกไม้ให้ผม ไม่งั้นฉันจะฟ้องคุณในข้อหาปล้น”

"พอเถอะคุณเหลียง ได้โปรดเอาดอกไม้ของคุณกลับไปเถอะ ฉันไม่สนว่าคุณจะเป็นลูกชายของนายอำเภอหรือหลานชายของเลขาคุณก็เห็นว่าฉันมีแฟนแล้ว!" จางเยว่กอดแขนหลินหยาง

ชายในชุดสูทมองพวกเขาสองคนอย่างลังเลและต้องยอมรับว่าหลินหยางและจางเยว่ดูเข้ากันมาก แต่เขาตัดสินใจว่าเขาต้องการตามจีบผู้หญิงคนนี้และเขาจะไม่หยุดแค่นี้แน่ๆ

"ผมรู้คุณยังไม่รู้จักผมดีพอ แต่ผมจะตามจีบคุณต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ เมื่อคุณรู้จักฉันคุณจะรู้ว่านายคนนี้ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะยกรองเท้าให้ผมด้วยซ้ำ" ชายในชุดสูทหัวเราะเยาะ

หลินหยาง เกือบจะต่อยเขาและตบเขา จางเยว่หยุดเขาและจ้องไปที่ชายในชุดสูท “ถ้าคุณกล้าสร้างปัญหากับฉันฉันจะสั่งให้คนส่งคุณนั่งในห้องขัง แล้วค่อยปล่อยคุณออกไป คุณทำอีกฉันก็จะจับอีก จนกว่าบรรพบุรุษของคุณจะถูกเยาะเย้ยและจำคุณไม่ได้อีก!

"คุณแน่ใจนะ งั้นก็อย่าโทษว่าผมไร้ความปราณีก็แล้วกัน" ชายในชุดสูทกล่าวอย่างโหดเหี้ยม

จางเยว่ตะโกนลั่น"ออกไป ถ้ายังมาให้ฉันเห็นหน้าอีก ฉันจะอัดคุณให้น่วมเลย"

ประโยคนี้ทำให้ชายหนุ่มชุดสูทสวมแว่นตกใจกลัว ก่อนจะจากไปยังทิ้งคำด่าทอสาปแช่งไว้ข้างหลังอีก

“ คนเฮงซวยแบบนี้ก่อกวน มิน่าล่ะ เมื่อวานคุณถึงได้ดูไม่สบายใจ แล้วทำไมคุณไม่บอกผม?”

เพื่อนร่วมงานหลายคนที่อยู่รอบ ๆ กำลังยืนดูหัวหน้าของพวกเขา จางเยว่หันมองกลับไปมองอย่างเคร่งเครียดและพวกเขาทั้งหมดก็ถอยกลับ หลินหยางจับตัวเธอและขึ้นรถ ทำให้ดูเหมือนจะตัดขาดทุกอย่างภายนอกและมันก็เงียบมาก

"บอกผมเรื่องภูมิหลังของผู้ชายคนนั้นมา แล้วเขารบกวนคุณยังไงบ้าง" หลินหยางถามพร้อมจับมือของเธอไว้

จางเยว่ถอนหายใจและพูดอย่างจนใจ "ครั้งล่าสุดตอนที่ฉันพาพ่อไปจังหวัดจิ้งซีฉันบังเอิญเจอเพื่อนร่วมชั้นเก่าของท่าน ที่ตอนนี้เป็นรองผู้ว่าราชการจังหวัดจิ้งซีดังนั้นฉันจึงต้องยอมกินข้าวเย็นที่บ้านของพวกเขา ฉันเองก็คิดไม่ถึง ชายคนนั้นกลับมาแล้วเห็นฉันพอดี แล้วคิดอะไรไม่ดีกับฉัน ในวันเดียวกันพ่อของเขาขอให้พ่อยกฉันให้ลูกชายเขา แต่พ่อของฉันปฏิเสธเขาเพราะฉันคบกับคุณอยู่ ถึงเขารู้ว่าฉันคบกับคุณ แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้และเข้ามาสร้างความรำคาญให้ฉันไม่หยุดเลย "

หลินหยางลูบใบหน้าของจางเยว่แล้วพูดว่า "ผมก็นึกว่าเกิดเรื่องใหญ่โตอะไร แล้วอีกอย่าง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นคุณยังมีผมอยู่ด้วยทั้งคน”

"ผู้ชายคนนั้นมาที่บ้านของฉันเมื่อคืนก่อน พ่อบอกให้ฉันกลับไปกินข้าว ท่านไม่อยากเสียหน้า แล้วบอกให้ฉันคุยกับอีกฝ่ายให้ชัดเจน เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องเข้ามายุ่งกับฉันอีก แต่ใครจะไปรู้ว่า อีกฝ่ายจะดื้อด้านมากถึงขนาดนี้ ..... เขาเอาถุงเอกสารสีดำมาจากไหนก็ไม่รู้ส่งให้พ่อของฉันดู พอพ่อของฉันเปิดดูสีหน้าของท่านก็เปลี่ยนไป ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่มันต้องไม่ส่งผลดีกับพ่อของฉัน เขาบอกเราว่าถ้าฉันตกลงที่จะคบกับเขา เขาจะทำลายเอกสารพวกนั้นทิ้ง” ดวงตาของจางเยว่หลั่งน้ำตาออกมาพรั่งพรู

"นั่นก็หมายความว่าพ่อของคุณถูกพวกเขากุมจุดอ่อนนี้ไว้สินะ" หลินหยางถาม

"ใช่ค่ะ แต่ฉันรู้นิสัยของพ่อฉันดี เขาไม่มีทางมีปัญหาทางการเงินฉันกลัว ... ว่าจะเป็นด้านอื่น " จางเยว่บีบมือของหลินหยางแน่นและพูดอย่างสั่น ๆ

หลินหยางเกาท้ายทอยแล้วถาม "วันนี้ผู้ชายคนนั้นเพิ่งจะขู่คุณใช่ไหม คุณต่อว่าเขาไปแบบนั้น ผมกลัวว่าเขาจะทำอะไรไม่ดีกับพ่อของคุณ ถ้าเขากลับไปคิดวิธีเล่นงานพ่อของคุณแน่ๆ ไปหาพ่อของคุณก่อน สอบถามเรื่องราวให้แน่ใจ แล้วเราค่อยคิดหาวิธีแก้ไข "

จางเยว่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยจึงพูด "คุณมีวิธีจัดการกับเขาหรือเปล่า"

"แค่อาศัยตัวหนังสือที่น่าเกลียดที่เขาเขียน คุณก็รู้ว่าไม่มีอะไรอยู่ในสมองของเขาไม่ต้องกังวล! คุณติดต่อคุณลุงก่อน แล้วเราจะคุยกับเขา!" หลินหยางพูดปลอบโยน

จางเยว่เช็ดน้ำตา แล้วทำการติดต่อจางเหอแล้วรีบเดินทางไปตามนัด

ตอนที่พวกเขามาถึงเมืองจินหลิงก็เป็นเวลาเย็นแล้ว และจางเหอกำลังรอพวกเขาอยู่ในร้านอาหาร หลังจากนั้นเพียงไม่กี่เดือน จางเหอก็ดูแก่ขึ้นมากและมีผมขาวแซมจำนวนมาก

อาหารวางอยู่บนโต๊ะแล้วเรียบร้อยจางเหอก็พาหลินหยางนั่งลง

"เสี่ยวหยาง มาแล้วเหรอ!" จางเหอยิ้มค่อนข้างเหยเกเล็กน้อย