บทที่ 258 ฝ่าเข้ารังโจรตัวคนเดียว

คำว่าพี่นั้นเรียกจนในใจของหลินหยางนั้นรู้สึกแปลกๆ เขาก็เลยกอดเด็กสาวเข้าอ้อมกอดอย่างเด็ดขาดแล้วเอียงตัวลงไปบนเตียงใหญ่

เตียงตัวนี้เป็นส่วนที่ควรชื่นชมที่สุดในห้องเพรสซิดิสูท แทบจะสามารถเทียบติดเตียงที่อยู่หลังห้องทำงานของไป๋เซียนเฉ่าเลย

เตียงที่ใหญ่โตรวมกับของตกแต่งที่หรูหรา นี่เป็นที่ที่เหมาะสมกับการหาความสุขที่สุดแล้ว ไฟในห้องกะพริบอย่างอัตโนมัติ แสงที่ทองได้สิ่งไปบนตัวของจ้าวหย่าจิ้ง เผยออร่าที่ทำให้คนหลงใหล

เด็กสาวถอดเสื้อผ้าที่เหลือของตัวเองจนหมด แล้วมองหลินหยางไว้อย่างนั้น ทำท่าทางเหมือนแล้วแต่จะทำอะไรเลย

หลินหยางรีบกลายร่างเป็นหมาป่าที่หิวโหยพุ่งเข้าไป การกระทำทั้งเบาและอ่อนโยน ทั้งสองคนต่างมองอีกฝ่ายไว้

“พี่ เวลายังเช้าอยู่ วันนี้พี่ต้องค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปนะ！” จ้าวชิวเชว่พูดอย่างตื่นเต้น

ค่อยเป็นค่อยไปก็หมายความว่าจะต้องทำให้แกะน้อยตัวนี้อิ่มหรือพอใจสินะ เขามุดเข้าไปในอกของเธอ ใช้ลิ้นในการเล่นหัวนม

ร่างกายของผู้หญิงอ่อนไหวมาก แค่เตะโดนนิดหน่อย ก็รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว แล้วร้องออกเสียงโดยห้ามไม่อยู่

“อย่าจับตรงนั้น” ผู้หญิงพูด

นิสัยของหลินหยาง จุดไหนที่ไม่อยากให้ทำเขาก็ยิ่งอยากทำ มืออีกข้างหนึ่งของเขาก็ได้จับไปที่หน้าอกอีกข้างหนึ่ง ค่อยๆ นวดขึ้นมา

ตัวของจ้าวชิวเยว่นั้นเกร็งจนตัวเขี้ยวไปหมด หลินหยางก็ยังเอาแต่เล่นตรงนั้นไม่ยอมปล่อย ทำให้ผู้หญิงอึดอัดจนจะร้องไห้แล้ว

เพื่อห้ามหลินหยาง จ้าวชิวเยว่ใช้ขาทั้งสองในการรัดเอวของหลินหยางไว้แน่น ทำให้เขาขยับไม่ได้

“เธอจะมัดฉันหรอเนี่ย？” หลินหยางพูดทั้งยิ้ม

“ทำไมพี่เอาแต่ทำตรงนี่ล่ะ？ฉันกลัวจั๊กจี้มาก อึดอัด” จ้าวชิวเยว่พูดประท้วง

มือของหลินหยางได้ลงไปข้างล่าง แล้วจับตรงร่องนั้นไปทีหนึ่ง ลื่นๆ มือค่อยๆ เสียบเข้าไปในรูนั้นแล้วเอาออกมา ก็มีของเหลวไหลออกมา

จ้าวชิวเยว่เห็นก็รีบเอามือมาปิดตาไว้ เหมือนว่าแบบนี้ก็จะสามารถทำเป็นว่าของนั้นไม่ได้ไหวออกมาจากตัวเอง

“ไม่ต้องอายน่า ฉันก็แค่ให้เธอดูว่าถึงเวลาแล้ว ฉันจะเข้าไปแล้ว” หลินหยางพูด

จ้าวชิวเยว่บิดตัวไปมา กอดเขาไว้แน่เพื่อไม่ให้เขาทำอะไรมั่วๆ

“ทำไม？ไม่ให้ฉันเข้าไปแล้วหรอ？” หลินหยางถามอย่างสงสัย

เด็กสาวส่ายหัวแล้วพูดขึ้นว่า “น่าอายเกินไปแล้ว พี่เอาแต่แกล้งฉัน”

หลินหยางทนหัวเราะแล้วพูดว่า “ฉันไม่ได้รังแกเธอนะ นี่เป็นการสื่อสารความรู้สึกที่พื้นฐานที่สุด เธอต้องนอนไว้นิ่งๆ เพราะรถไฟกำลังจะออกตัวแล้ว สถานีต่อไปคือสวรรค์”

มาเหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆ หลินหยางมีความอดทนต่อจ้าวชิวเยว่และอ่อนโยนมาก

จ้าวชิวเยว่ยิ้มแล้ว เธอรู้ว่าโอกาสที่จะสามารถมีอะไรแบบนี้ได้เหลือไม่เยอะแล้ว เธอต้องเข้าขาให้ดีๆ ทำให้ความสุขครั้งนี้ได้อยู่นานและลึกซึ้งหน่อย

หลินหยางเองก็ถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมด ไม่ได้แกล้งเธออีก เสียบเข้าไปในส่วนลึก

ข้างในนั้นเปียกและร้อนนานแล้ว ปืนน้อยถูกห่อหุ้มไว้จนหมด ถึงจะไม่แค่ครั้งแรก แต่ร่างกายของทั้งสองคนก็ค่อยๆ คุ้นชินต่อกัน แต่ว่าความรู้สึกทุกครั้งจะไม่เหมือนกันเลย

ครั้งนี้หลินหยางรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าอารมณ์ของจ้าวชิวเยว่นั้นร้อนแรงกว่า สามารถรับของตัวเองที่บุกเข้าไปไว้ได้หมด ผู้หญิงก็เหมือนกับนา ถ้าทิ้งไว้ไม่ทำการเพาะปลูกก็จะเสื่อมสภาพเลย

หลังจากที่เพาะปลูกครั้งแรกแล้ว คอยมาดูแลอีกหน่อย นาถึงจะดูแล้วมีชีวิตชีวา

จ้าวชิวเยว่ในตอนนี้นั้นมีแรงเต็มเลย ถึงแม้จะถูกหลินหยางทับไว้ข้างล่าง แต่เธอก็ยังสามารถประคองตัวขึ้นมารับการกระแทกของเขา ทั้งสองคนเป็นคนที่ฝึกกังฟู การเอาใจอีกฝ่ายนั้นทำให้การกระทำของทั้งสองคนยิ่งรุนแรงขึ้น

เดิมทีหลินหยางว่าจะยืนนานหน่อย แต่พอนึกถึงเด็กสาวที่ตอนนี้ร้อนแรงขึ้นมาแล้ว รถไฟที่เดินด้วยความเร็วสูงนั้นทำให้หลินหยางไม่อยากให้มันหยุดลง

ถ้าอย่างนั้นก็รุนแรงอีกหน่อยเถอะ หลินหยางที่เป็นหัวรถได้พาจ้าวชิวเยว่วิ่งด้วยความเร็วสูง

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ จ้าวชิวเยว่ถึงจะตื่นมาจากความหมดสติ ถามหลินหยางอย่างงงว่า “เมื่อกี้ฉันเป็นอะไรไปหรอ？”

“ไม่มีอะไร ก็แค่รู้สึกถึงความสนุกที่สุดของคนเท่านั้นเอง” หลินหยางประคองหน้าของเธอแล้วพูด

ผู้หญิงมีความสุขมาก มองหลินหยางแล้วพูดว่า “ทันใดนั้นฉันเหมือนไม่มีความทรงจำเลย ไม่รู้ด้วยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง！”

“ฉันบอกเธอนะ เมื่อกี้เกิดเรื่องที่มีความสุขที่สุด เธอดูเวลา ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสองโมงแล้วนะ” หลินหยางยิ้มพร้อมพูด

จ้าวชิวเยว่อึ้งไปทันที เงยหน้าดูก็บ่ายแล้วจริงๆ ด้วย นี้ก็หมายความว่าทั้งสองคนได้กลิ้งไปมาบนเตียงเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงแล้วหรอ

จ้าวชิวเยว่กัดริมฝีปากแล้วถามว่า “ทำไมเวลาถึงผ่านไปเร็วจังเลย ฉันยังรู้สึกว่าพึ่งได้นอนลงมาเอง เวลาก็ผ่านไปแล้ว”