บทที่ 271 พลังมังกรและหงส์ขั้นต้นระดับที่สอง

หลินหยางเดินเข้ามา โบกมือไปทางเหลิ่นยั่น เหลิ่นยั่นโถมเข้าหาจากพื้นเข้าไปในอ้อมกอดของเขาทันที ยอมให้เขาโอบกอด

“เห็นแล้วใช่ไหม ลูกศิษย์ของคุณเป็นคนของฉันหมดแล้ว ฉันต้องการหนึ่งล้านนั่น หาเธอมาก็ได้แล้วนี่ แล้วยังจะต้องการคุณอีกเหรอ?”

“แก......ถุ้ย!”เหล่าบาอดกลั้นความโมโหเอาไว้ กระอักเลือดออกมาจำนวนมาก สีหน้ามีความมืดมนอย่างเห็นได้ชัด หลินหยางมองออกอย่างชัดเจน ถึงตัวเองอยากจะช่วย เหล่าบาคนนี้ก็คงจะไม่รอดอยู่ดี น่าจะตายภายในอีกไม่กี่นาที

“เด็กชาย แกไม่ฆ่าฉัน แกจะเสียใจทีหลัง!”

“ฉันไม่ฆ่าคุณ แล้วรอให้คุณมาฆ่าฉันอย่างงั้นเหรอ?”

“ถ้าแกไม่ฆ่าฉัน จะต้องพัวพันกับความวุ่นวาย ไม่มีวันที่จะสงบสุขไปตลอด!”

พอเหล่าบาพูดจบ ดวงตาจ้องเขม็งเหมือนปลาทองที่ตายแล้ว คอบิดเบี้ยว ตายและตัวเย็นไปอย่างเรียบร้อย

หลินหยางเริ่มแรกเดิมทีนั้นอยากจะถามเขาว่าประโยคนี้หมายความว่าอย่างไร แต่ว่าก็ไม่มีโอกาสแล้ว และก็ไม่ได้เอามาใส่ใจ

“เบบี้ ขอบคุณมากสำหรับความลำบากของคุณ ช่วยผมแก้ปัญหาเรื่องอาจารย์ของคุณ ฮิฮิ”หลินหยางหยิกแก้มของเหลิ่นยั่น การเรียกเบบี้นี้ก็เป็นการเรียกเหลิ่นยั่นแบบไม่คิดของเขาเช่นเดียวกัน

“ปฏิบัติงานให้นายท่านเป็นเรื่องสมควรแล้ว”สีหน้าของเหลิ่นยั่นค่อยๆแดงขึ้นมา ไม่มีการต่อต้านคำพูดของหลินหยางนั้นแม้แต่น้อย

“ผู้หญิงคนนี้ไม่เลวเลยทีเดียว เวลาเหี้ยมโหดก็กลายเป็นนักฆ่า เวลาอ่อนโยนก็เป็นที่รักของใครๆได้ดีกว่าเบบี้แกะเสียอีก ถ้าสามารถเก็บไว้ข้างกายนี่น่าจะดีไม่น้อยเลย น่าเสียดายที่ปราบมั่งวิญญาณนั้นไม่สามารถใช้ระยะเวลานานได้ ไม่อย่างนั้นเธอจะกลายเป็นคนปัญญาอ่อนไป น่าเสียดาย!”

หลินหยางบ่นพึมพำกับตัวเอง และไม่ชักช้าอยู่ที่เกิดเหตุนาน กอดเหลิ่นยั่นเดินออกไป

ครั้งนี้หลินหยางขับรถ พาเหลิ่นยั่นมาถึงโรงแรมแห่งหนึ่งเปิดห้อง

“นายท่าน บนร่างกายท่านเปื้อนรอยเลือดไปหมดแล้ว ให้ฉันดูแลอาบน้ำให้นะคะ?” เหลิ่นยั่นเหมือนกับสะใภ้ตัวน้อยที่เคารพเชื่อฟังเป็นอย่างมาก ถามหลินหยางอย่างอ่อนโยนไม่มีใครเหมือน

เอื้อกเอื้อก

หลินหยางกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ การตอบสนองแรกคือดี พวกเราอาบด้วยกันเถอะ แต่พอลองคิดอีกที นี่มันค่อนข้างดูเอาเปรียบไปหน่อย ไม่ค่อยสง่าผ่าเผยเท่าไหร่ ไม่ตรงกับหลักการจีบสาวของตัวเอง จึงทำเพียงปัดความคิดนี้ทิ้งไป

แต่ว่า หลักการหลักนั้นไม่สามารถล้มล้างได้ เอาเปรียบนิดหน่อยคงไม่เป็นไร มองไปที่ระยะเวลาของปราบมั่งวิญญาณนั้นใกล้จะหมดลงแล้ว หลินหยางดึงเหลิ่นยั่นเข้ามา ปิดริมฝีปากของเธอ เพลิดเพลินไปกับลิ้นที่หอมหวานของเหลิ่นยั่น หลังจากนั้นสิบนาที จึงยกมือขึ้นมาตีที่ท้ายทอยของเหลิ่นยั่น ทำให้เธอสลบไป

หลังจากพาเหลิ่นยั่นมาที่เตียงและห่มผ้าให้เรียบร้อย หลินหยางดึงเข็มเงินออกจากหัวของเธอเรียบร้อยแล้ว ก็เดินจากไปอย่างสง่างาม

“หลินหยาง คุณไปตายอยู่ที่ไหน?”

ระหว่างทางกลับบ้าน ไป๋เซียนเฉ่าโทรศัพท์เข้ามา

หลินหยางหัวเราะพูดตอบ “ฉันยังไม่ตาย แต่ว่ากลับเป็นหลูยี่ที่ตายไปแล้ว”

“จริงหรือ? ไอ้เหี้ยนั่น สุดท้ายก็ไปลงนรกซะแล้ว?”

ความงามของไป๋เซียนเฉ่า เดิมทีถูกหลูยี่ทำลายไป ถ้าไม่ได้กับหลินหยาง ทั้งชีวิตของเธอคงจะต้องอาศัยอยู่ในเงามืดตลอดกาล และส่วนความแค้นหลูยี่นั้น ไป๋เซียนเฉ่าสามารถพูดได้ว่าถึงขั้นระดับสูงสุดเลยทีเดียว

“ฉันเคยโกหกคุณมาก่อนหรือ? ถ้าไม่เชื่อ พรุ่งนี้เช้าก็รออ่านหนังสือพิมพ์ก็รู้แล้ว”

“ฉันเชื่อคุณ! ดีมากเลย หลินหยาง คุณทำถูกแล้วเหรอ? คุณนี่ล้างแค้นเพื่อฉันโดยเฉพาะใช่ไหม?”ไป๋เซียนเฉ่าร้องไห้ฟูมฟาย

“เฮอเฮอ ถ้าไม่ใช่เพื่อคุณ แล้วยังจะไปเพื่อใครมิทราบ?” พูดต่อหน้าไป๋เซียนเฉ่า หลินหยางแน่นอนว่าไม่ได้โง่พอที่จะบอกเขา ว่าจริงๆแล้วเป็นเพราะส้งเจียว เขาถึงสามารถแก้ไขเรื่องหลูยี่ออกไปได้ แต่ว่ายังไงผลลัพธ์นั้นก็คงเหมือนกัน แค่ทำให้ไป๋เซียนเฉ่าดีใจได้ก็ดีแล้ว ไม่จำเป็นจะต้องให้เธอรู้อะไรมากมาย

“หลินหยาง คุณนี่ช่างดีเหลือเกิน คุณยังไม่กลับมาอีกเหรอ?”

หลินหยางพูดอย่างไม่คิด “เฮอเฮอ ทำไม อยู่ดีๆจะมารีบร้อนอยากให้ฉันกลับไป หรือคิดถึงฉัน?”

“ใช่! คิดถึงคุณ เค้าคิดถึงคุณ!”ไป๋เซียนเฉ่าอยู่ดีๆก็พูดออกมาตรงๆ พอรู้ความรู้สึกของเธอนั้นทำเอาใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

“ฉันจะรีบไป!”

ในหัวของหลินหยางนั้นปรากฏแต่ภาพที่ไม่เหมาะสมกับเด็กพวกนั้นออกมาตามสัญชาตญาณ จะมีใจชักช้าอยู่บนถนนได้ยังไงกัน หลังจากวางสายโทรศัพท์ไปแล้ว ก็ไปอย่างเร็วที่สุดที่จะกลับไปยังที่พัก

กลุ่มผู้หญิงกลุ่มหนึ่งเห็นหลินหยางกลับมา รอเขาลงจากรถ ก็รีบเข้ามาล้อมรอบ พูดเสียงเพรียกพร้องไม่หยุด

“หลินหยาง คุณไปมั่วอยู่ที่ไหนมา บอกมาตามตรงเดี๋ยวนี้!”

“อี๊ บนตัวคุณมีกลิ่นน้ำหอม พูดมา! คุณไปทำร้ายสาวมาอีกแล้วใช่ไหม?”

หลินหยางถูกตะโกนด่าทอจนหัวจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ ดูแล้วสิ่งดึงดูดใจนี้ตั้งแต่ต้นจนจบไม่น่าจะใช่เรื่องดี! คงต้องหาเวลาอ่านเรื่อง ‘อุ้ยเสี่ยวป้อเหยียบยอดยุทธจักร’ จะได้เรียนรู้จากอุ้ยเสี่ยวป้อเรื่องการรับมือกับวังหลัง ให้ปรับตัวกับสภาพแวดล้อมได้เหมือนปลาได้น้ำ

ทันใดนั้นไป๋เซียนเฉ่าก็เบียดตัวเข้ามา ดึงหลินหยางแล้วรีบวิ่งไปชั้นบน

“ไม่ใช่หรอกน่า? เซียนเฉ่าทำไมร้อนรนขนาดนี้ หรือว่าหิวกระหายทนไม่ไหวซะแล้ว?”ฉีเยนเอ๋อร์ปิดปากหัวเราะ

ซินเสี่ยวลื่อพูด “ฉันดูแล้วน่าจะเป็นไปได้แปดส่วน หรือว่าพวกเราตามไปดูพวกเขาสองคนทำอะไรกันดีไหม?”

“ฮิฮิ! ไอ้เด็กหน้าไม่อายอย่างคุณนี่นะ อยากจะไปแอบดูคนอื่นเขาทำอย่างว่ากันนี่นะ? เสพติดหรือไง? หรือว่าอยากจะเล่นเกมราชาหนึ่งราชินีสาม?”

“โอ๊ยเธอ! เค้าก็แค่คิดว่าน่าสนใจเท่านั้นเอง คุณจะไปไม่ไป ไม่ไปฉันไปนะ! ยังไงซะดูก็ไม่ได้มีอะไรยังไงอยู่แล้ว!”หน้าแดงของซินเสี่ยวลื่อเหมือนกับหยดน้ำสตรอว์เบอร์รี่ หลังจากหัวเราะด่าไปกับซินเสี่ยวลื่อแล้ว ทั้งสองคนนั้นขึ้นข้างบนไปด้วยใจที่ทั้งตื่นเต้นและอยากรู้อยากเห็น

“หลินหยาง ฉันต้องการ ฉันต้องการตอนนี้!”

ในห้อง หลินหยางหัวเราะร้องไห้ไม่ออก หลังจากที่เขาถูกไป๋เซียนเฉ่าดึงเข้ามาในห้อง เพียงแค่เวลาไม่กี่วินาที เสื้อผ้าบนร่างกายทั้งหมดก็ถูกไป๋เซียนเฉ่าฉีกออกเป็นชิ้นๆ

และตัวของไป๋เซียนเฉ่าเองนั้นก็ถอดออกจนเปลือยเปล่าอย่างรวดเร็วเช่นกัน น้อยครั้งที่จะแสดงด้านป่าเถื่อนดุร้ายออกมา ผลักหลินหยางลงบนเตียง โน้มใบหน้าลงไประหว่างขาของหลินหยาง

“โอ้ว! ฉันว่านะ เซียนเฉ่า สัญชาตญาณการต่อสู้ของคุณทำไมถึงฮึกเหิมได้ขนาดนี้?”หลินหยางร้องออกมาด้วยท่าทีสบายๆ และไม่ลืมที่จะหยอกล้อไป๋เซียนเฉ่า

“คนเค้านี่ก็ไม่ได้ดีใจ อยากจะตอบคุณหรือไง?”ไป๋เซียนเฉ่าเงยหน้าขึ้นมา ในดวงตานั้นตาปรือพร่ามัวไปเป็นที่เรียบร้อย

“งั้นคุณเข้ามาเถอะ ฉันยอมให้คุณจัดการ ฮิฮิ!” หลินหยางหัวเราะคิกคัก มีเหตุผลตรงไหนที่ไม่ทำให้ไป๋เซียนเฉ่ายิ่งรู้สึกมีความสุขเข้าไปใหญ่