บทที่142 ทั้งหมดสี่สิบล้าน

บทที่142 ทั้งหมดสี่สิบล้าน

เมื่อได้ยินคำพูดของหลินหยาง สีหน้าของมู่เฉินก็นิ่งขรึม สายตาที่จ้องมองหลินหยางก็เปลี่ยนไป เมื่อหายใจเข้าลึกๆอารมณ์จึงกลับมาสงบได้ ถามออกไปด้วยเสียงนิ่งดั่งน้ำ “มีเงื่อนไขอะไรบ้าง หมอโจวบอกมาได้เลยไม่เป็นไร”

“คุณมู่ตรงไปตรงมาจริง ๆ อย่างนั้นผมก็ขอพูดตรง ๆเลยแล้วกัน ข้อที่สอง เนื่องจากร่างกายของคุณหนูมู่มีความผิดปกติของต่อมไร้ท่อ หยินหยางไม่สมดุล หลังจากผมทำการฝังเข็มแล้ว ก็จำเป็นจะต้องได้รับอัญมณีของผู้ชายโดยทันที”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ มู่เฉินก็ลดตัวลง ถามอย่างเย็นชา “หมอโจวกำลังล้อผมเล่นใช่ไหม”

“ล้อคุณเล่นงั้นหรือ หมอห่วงใยคนไข้ดุจพ่อแม่ ถ้าหากรักษาไม่หาย ผมจะระบุเงื่อนไขพวกนี้ทำไมกัน และไม่ใช่ต้องการให้เธอกินเซรั่ม และในขณะที่ผู้ชายกำลังตื่นตัวนั้น สิ่งนั้นก็จะหลั่งสารหล่อลื่นบางอย่างออกมา ผมคิดว่าพวกคุณคงจะรู้ว่ามันคืออะไรนะ อีกอย่างสิ่งที่สำคัญกว่านั้น จำเป็นต้องให้ผู้ชายคนเดียวกันนั้นทำต่อเนื่องไม่หยุดในเวลาหนึ่งชั่วโมง” หลินหยางเม้มริมฝีปากอย่างดูถูก ในใจก็แอบด่าว่าเป็นพวกลวงโลก

ทุกคนเงียบไปชั่วขณะ เมื่อได้เห็นดวงตาที่เปลี่ยนไปของหลินหยาง ทุกคนต่างคาดเดาตัวตนที่แท้จริงของหลินหยาง พวกเขาต่างไม่เชื่อว่าหมอเล็ก ๆ จะกล้ากำเริบเสิบสานทำตัวเป็นนักเลงโต และที่สำคัญกว่านั้น หมอที่มีทักษะทางการแพทย์สูงขนาดนี้ คงจะไม่มีทางออกมาจากครอบครัวธรรมดาสามัญแน่นอน

อีกทั้งเงื่อนไขที่สองที่หลินหยางพูดมานั้น ก็เป็นเรื่องที่ลำบากอย่างยิ่ง ความหมายของหลินหยางชัดเจน ต้องให้มู่เสี่ยวซือใช้ปากทำให้ผู้ชายที่กำยำแข็งแรงนั้นเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง และยังจะต้องกลืนสิ่งที่น่าขยะแขยงนั่นเข้าไปด้วย

“มีข้อที่สามไหม” สีหน้าของมู่เฉินดูนิ่งขรึมอย่างหดหู่

“ข้อที่สาม นั่นก็คือต้องเอาเงินให้ผมก่อน สามสิบห้าล้าน ชำระครั้งเดียวครบทั้งหมด” หลินหยางกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา นั่งลงบนเก้าอี้ด้วยตนเอง มองดูคนตรงหน้าอย่างขี้เล่น

จ้าวจินฟ่งยืนอยู่ด้านหลังของหลินหยาง มองไปยังร่างกายที่ไม่ได้กำยำ มองดูลักษณะภายนอกแล้วถึงกับผอมบางของชายหนุ่ม หัวใจกลับสั่นรุนแรงถึงสองครั้ง เพียงแค่ชายหนุ่มผอมบางแบบนี้ ตอนนี้กำลังระบายความคับแค้นของตนเอง เธอรู้สึกได้แต่เพียงมีความเปียกที่มุมตา แต่ยังคงกัดฟันทำเป็นสงบ ในสถานการณ์แบบนี้ เธอต้องอดกลั้นเข้าไว้ เพื่อไม่ให้หลินหยางเสียหน้า

ผู้อยู่ในเหตุการณ์ล้วนแต่เลิกคิ้ว เด็กคนนี้กล้าจะขอได้ทุกราคา สามสิบห้าล้าน! นี่มันไม่ใช่เงินสามหยวนห้าเหมา แค่พูดออกมาเพียงเบาๆ ผู้อำนวยการโรงพยาบาลซึ่งอยู่ด้านข้างก็ถึงกับกรีดร้องในใจ ตนเองคิดว่าโรงพยาบาลของตนเองนั้นคงจะมืดมากพอ ด้วยเหตุนี้เด็กคนนี้จึงกลายเป็นผู้มีอำนาจที่สุดในความมืดดำ

“ได้” เอาบัญชีมาให้ผม หวังแค่หมอโจวจะไม่ทำให้ผมผิดหวัง” มู่เฉินกัดฟันพูด

“อืม เรื่องนี้ได้แน่นอน ยังมีอีกอย่าง ถ้าไม่สามารถหาผู้ชายที่เหมาะสมมาทำยาล้างพิษได้ ก็สามารถมาหาผมได้ แต่ต้องตกรางวัลให้ห้าล้าน และแน่นอนคุณสามารถไปหาคนอื่นได้ เรื่องนี้แล้วแต่คุณเลย” หลินหยางพูดเบาๆ

“เสี่ยวหวาง โอนเงินให้หมอโจวสี่สิบล้าน สามารถพูดได้ว่าหมอโจวเป็นอันดับหนึ่งในวงการแพทย์แล้วล่ะ รักษาหนึ่งโรคสี่สิบล้าน” มู่เฉินมีน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย

“สี่สิบล้านเพื่อแลกกับชีวิตคนหนึ่งคน ถ้าเป็นผม ผมก็ยอมแลก” หลินหยางพูดไปพลางปรบมือไปด้วย “อย่างนั้นก็เริ่มกันเลย ไปหาห้องที่ชั้นสามได้เลยตามสบาย”

“ต้องใช้เวลานานแค่ไหนจึงจะหายเป็นปกติ” เมื่อได้ยินดังนั้นมู่เฉินก็พูดอย่างดีใจ และรีบถามออกไป

“แบ่งการรักษาออกเป็นสามครั้ง ทุก ๆครึ่งเดือนมารักษาหนึ่งครั้ง เมื่อคุณจะมาให้โทรมาหาผม หลังจากเสร็จสิ้นครั้งที่สามก็จะหายเป็นปกติ ถ้าตนเองรู้สึกว่าหายป่วยแล้ว และถูกขัดจังหวะระหว่างนั้น ภายหลังเมื่ออาการกำเริบ ก็จะมาโทษวิชาการแพทย์ของผมไม่ได้”

“เรื่องนี้สบายใจได้ จะได้รับการรักษาตามเวลาแน่นอน” มู่เฉินกัดฟันพูดต่อไป เมื่อคิดว่าลูกสาวของตนเองต้องใช้ปากทำให้เด็กคนนี้หนึ่งชั่วโมง ในใจของเขาก็รู้สึกอึดอัดราวกับต้องกินขี้อย่างไรอย่างนั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องของเด็กคนนี้ ที่ทำให้ลูกชายของตนเองเกือบจะพิการ เขามีอาการที่กระตุ้นให้อาเจียนเป็นเลือด

“อีกหนึ่งชั่วโมงพวกคุณมารับคนไปก็ได้แล้ว คนอื่นก็กลับไปเถอะ อย่าอยู่ที่นี่ให้มีผลกระทบต่อธุรกิจของผม ยังมีอีกหลายคนที่ต้องการมาซักผ้า” หลินหยางโบกมือสั่งให้แขกทั้งหมดออกไป

เมื่อทุกคนได้ยินก็มีสีหน้าแปลกใจขึ้นมาอีกครั้ง เวลาคนอื่นไปหาหมอ ถ้าได้รับค่ารักษาถึงสี่สิบล้าน ก็คงจะต้องให้การต้อนรับคนนั้นอย่างกระตือรือร้น แต่เด็กคนนี้ กลับรีบไล่คนออกไป ต้องการจะซักผ้าอย่างนั้นหรือ การซักผ้าจะได้เงินสักเท่าไรกัน

แต่ทุกคนไม่กล้าพูดอะไรเช่นกัน มองเห็นร้านกาแฟที่อยู่ไม่ไกลจากร้านซักรีด ทั้งกลุ่มนั้นจึงเดินตรงไปที่นั่น

“คุณอยู่ที่นี่เฝ้าร้านนะ ผมจะขึ้นไปดูผู้หญิงชั้นต่ำนั้น” หลินหยางยักไหล่และออกคำสั่ง

“อืม เข้าใจแล้ว”

เมื่อหลินหยางขึ้นไปชั้นบน ดวงตาของจ้าวจินฟ่งก็แดงก่ำ น้ำตาไม่สามารถหยุดไหลได้ เป็นเวลาหลายปีแล้ว ที่ตนเองไม่ได้รับความสุขจากความรู้สึกของการถูกปกป้องและคุ้มครอง แต่ตั้งแต่ตนเองได้พบกับหลินหยาง ในหัวใจก็อบอุ่นมากแบบนี้

มาถึงชั้นสาม เมื่อเห็นมู่เสี่ยวซือนอนอยู่บนเตียงใหญ่ ตาดวงโตก็กะพริบ ขนตายาวสวยมาก แต่ใบหน้าเต็มไปด้วยความอับอายและความโกรธเหมือนสิงโตที่กำลังโกรธเกรี้ยว ขมวดคิ้วมองหลินหยาง

“เมื่อกี้นี้คุณได้ยินเรื่องวิธีการรักษาแล้วใช่ไหม หากคิดดีแล้วก็ทำตามคำสั่ง ถอดเสื้อผ้าออกก่อน” หลินหยางมองไปยังมู่เสี่ยวซือ

“ไสหัวออกไป แกจะเชื่อหรือไม่ฉันก็จะฆ่าแก!” มู่เสี่ยวซือขู่ออกไป แต่ร่างกายนั้นอ่อนแอมาก เสียงขู่นั้นไม่อาจจะขัดขวางหลินหยางได้เลย

“ค่ายาของเธอถูกจ่ายมาแล้ว สี่สิบล้าน” หลินหยางหยิบโทรศัพท์ออกมา ค้นหาข้อความที่ธนาคารส่งมา บนนั้นมีเลขสี่หนึ่งตัวแล้วตามด้วยเลขศูนย์จำนวนมากมาย “ถ้าคุณไม่ต้องการคุณภาพผมก็ไม่มีวิธีแล้ว แต่ค่ารักษาพยาบาลคงจะคืนไม่ได้แล้วแน่นอน”