บทที่145 หญิงงาม

บทที่145 หญิงงาม

“เนื่องจากฉันไม่รู้ว่าคุณต้องการจะเลือกที่ไหนอย่างเป็นรูปธรรม พรุ่งนี้ฉันจะไปกับคุณเพื่อทำการตรวจสอบที่ตั้ง ถ้าสถานที่แห่งนั้นถูกต้อง ฉันก็จะอนุมัติให้ ทำอย่างเป็นพิเศษ ทุกอย่างจะผ่านการรับรองภายในสามวัน” หัวหน้าหลี่กล่าวอย่างเรียบเฉย

“อย่างนั้นก็ต้องขอบคุณมาก พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางกี่โมง ผมจะขับรถไปรับคุณ” หลินหยางกล่าวอย่างมีความสุข ถ้าเขารู้เรื่องว่าเรื่องของตนเองนั้นจริง ๆแล้วไม่จำเป็นต้องมาที่นี่ เพียงแค่บอกกับคณะกรรมการหมู่บ้านทุกอย่างก็เรียบร้อยแล้ว ก็ยังไม่รู้ว่าเขาจะยังมีความสุขอยู่อีกหรือเปล่า

“พรุ่งนี้สิบโมงเช้ามาถึงที่นี่ก็โทรมาหาฉัน ฉันจะลงไปหาคุณ” หัวหน้าหลี่ยื่นนามบัตรให้ มือหลินหยางกวาดสายตาดูหลังจากรับมาแล้ว ก็พบว่าหัวหน้าหลี่มีชื่อเต็มว่าหลี่หรุงหรุง

หลังจากกล่าวลาหัวหน้าหลี่แล้ว หลินหยางก็กลับไปยังร้านซักผ้าอย่างสบายใจ

“วันนี้ยุ่งเรื่องอะไรอีกล่ะ” เมื่อกลับมาถึงในร้าน จ้าวจินฟ่งเห็นหลินหยางจึงได้ถามขึ้น

มองเห็นจ้าวจินฟ่งที่อยู่ในชุดงาม หัวใจของหลินหยางก็มองเธองดงามขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนหน้านี้ได้ถูกโทรศัพท์มาก่อกวนก่อนที่หลินเหลี่ยนจะได้ระบายออกมา ตอนนี้ก็ยังมีไฟในใจ อดทนจนปิดประตูเรียบร้อยและให้จ้าวจินฟ่งทำเรื่องที่อยู่ในใจ หลินหยางพูดกับจ้าวจินฟ่งทีละคำ

“อ้อ ใช่สิ เมื่อกี้นี้พี่หานมาหาคุณให้สอนชดเชยเฉิงจื่อ เมื่อเห็นว่าคุณไม่อยู่จึงบอกว่าถ้าคุณมาก็ค่อยไปหา หลินหยาง คุณนี้เก่งจริงเลย เวลาเพียงแค่ไม่กี่วันแต่กลับเพิ่มคณิตศาสตร์ให้เขาได้เป็นอย่างมาก หากครบสองเดือน ก็คงจะได้คะแนนเต็มแน่นอน”

“เขาเองก็ไม่ได้โง่มาแต่เดิมนะ” หลินหยางลูบหัวของจ้าวจินฟ่งและพูดว่า “คืนนี้เราค่อยคุยกัน เดี๋ยวขอตัวไปก่อน””

“อืม คุณไปเถอะ ขับรถดีๆปลอดภัยกับการเดินทางนะ” จ้าวจินฟ่งพูดไปเพียงประโยคเดียว จากนั้นก็ซักผ้าต่อไป ตั้งแต่เปิดร้านซักผ้าเซียวจี้ ชื่อเสียงก็เริ่มดังมากขึ้นเรื่อย ๆ มีคนมาซักผ้ามากขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อมาถึงหน้าประตูบ้านของพี่หาน กดออดอยู่เป็นเวลานานก็ยังไม่มีคนตอบรับ เมื่อหลินหยางเตรียมจะโทรหาพี่หาน ประตูก็ถูกเปิดออกพร้อมเสียง

หลินหยางมองไปยังพี่หาน ใบหน้าที่งดงามนั้นใบหน้ามีสีแดงระเรื่อ การหายใจค่อนข้างรีบร้อน สายตามีความรู้สึกอย่างฤดูใบไม้ผลิ หลินหยางใจเต้น เห็นได้ชัดว่าพี่หานกำลังได้รับความสุขอยู่อย่างปลาได้น้ำ หรือพี่หานจะแอบซ่อนผู้ชายไว้ด้านในบ้าน

เดินเข้าไปในบ้านอย่างสีหน้าปกติ หลินหยางจึงถามขึ้นด้วยความกังวล “พี่หาน สีหน้าดูไม่ค่อยดี คุณเป็นอะไรหรือเปล่า”

พูดจบก็มองไปยังหานจืออย่างระวัง เสื้อผ้าบนร่างกายของพี่หานดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย กระดุมของเสื้อเชิ้ตตัวน้อยก็ยังติดไม่หมด กระดุมสองเม็ดด้านบนนั้นเผยให้เห็นอย่างชัดเจนในสายตาของหลินหยาง

หลินหยางกลืนน้ำลาย และมองไปยังพี่หานที่มีเสน่ห์อยู่เต็มใบหน้า ไฟชั่วร้ายที่ไม่ได้ถูกระบายก่อนหน้านี้ตอนนี้ไฟก็ได้ลุกโชนขึ้น มังกรที่ทำการซุ่มอยู่ก็เงยหน้าขึ้น

“ไม่.....ไม่มีอะไร ฉันก็คิดว่าคุณจะไม่มาแล้ว” พี่หานตื่นตกใจเล็กน้อย สายตามีความเขินอาย

“เฉิงจื่อล่ะ ทำไมไม่เห็นเธอ”

“เธอคิดว่าคุณจะไม่มาแล้ว ก็เลยออกไปหาเพื่อนแล้ว ใครจะไปรู้ว่าจะกลับมาเมื่อไร”

“พี่หาน คุณไม่ได้ไม่สบายใช่ไหม” หลินหยางนั่งลงข้างพี่หานด้วยความเป็นห่วง สายตามองไปยังคอเสื้อของเธอ มองอย่างไม่รีบร้อน สามารถมองเห็นด้านในได้ชัดเจน มันกลายเป็นท่าทีแบบสุญญากาศ นึกถึงตอนที่เรียกเธอก่อนหน้านี้ เธอคงแต่งตัวด้วยความรีบร้อน

“ไม่เป็นไร อาจจะร้อนนะ” พี่หานพูดเสียงเบา

เมื่อได้ยินคำอธิบายของพี่หาน หลินหยางก็แทบจะหัวเราะออกมา ห้องนี้เปิดเครื่องปรับอากาศไว้อุณหภูมิต่ำมาก จะร้อนได้อย่างไร

“ในบ้านไม่มีคนอื่นเลยหรือ” หลินหยางถามอย่างสงสัย

“ไม่มี ฉันอยู่คนเดียว” เมื่อเห็นหลินหยางดูเหมือนจะค้นพบบางสิ่ง พี่หานก็หน้าแดงขึ้น

ผู้หญิงที่โตเต็มวัยอย่างพี่หาน ความเป็นผู้หญิงในตัวนั้นเต็มพร้อม มีแรงดึงดูดอย่างรุนแรงต่อผู้ชาย ตอนนี้เมื่อมองไปยังพี่หานซึ่งมีเสน่ห์และท่าทางที่ดึงดูด ตอนนี้หัวใจของหลินหยางก็เต้นแรง เมื่อเห็นกระโปรงสั้นที่พี่หานใส่อยู่ เขาก็กล้าที่จะ เย้าแหย่ขึ้นมา

เรื่องนี้ไม่สำคัญ ด้านในโดยทั่วไปแล้วก็เป็นโซนอวกาศตามที่หลินหยางคาดไว้ แต่ที่น่าตื่นเต้นยิ่งกว่าคือ หญ้าด้านในที่ถูกจัดการจนหมดจด แอ่งน้ำลุกเผยให้เห็นสายน้ำอย่างชัดเจน ดูจากน้ำที่ไหลแล้ว แสดงให้เห็นชัดเจนว่าได้ถูกกระทำเป็นเวลานานแล้ว

“เอ๊ะ! คุณจะทำอะไร!” พี่หานอุทานขึ้น ต้องการที่จะเอามือของหลินหยางออกไป

หลังจากหลินหยางปล่อยมือ สายตาที่มองพี่หานก็คลุมเครือขึ้นมา โน้มตัวเข้าไปใกล้หูของพี่หาน “ยังบอกว่าไม่มีผู้ชาย อย่างนั้นคุณก็ทำต่อสิ ผมไปก่อนแล้วกัน ดำเนินเรื่องที่ดีของคุณ”

พูดจบหลินหยางก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปข้างนอก

“หลินหยาง คุณหยุดก่อน!” เมื่อเห็นว่าหลินหยางกำลังจะไป พี่หานก็รีบเรียกหยุดเขาไว้

“ทำไมหรือ” หลินหยางอยากรู้เล็กน้อย

“ฉัน......บ้านฉันไม่มีผู้ชาย” พี่หานพูดอย่างกล้าหาญ

“ไม่มีผู้ชายหรือ แล้วสิ่งนั้นของคุณ.....” หลินหยางชี้ไปที่กระโปรงของเธอ

“คุณ คุณตามฉันเข้ามา!” ดูเหมือนจะพยายามพิสูจน์ว่าไม่มีใครอยู่ในบ้าน พี่หานจึงดึงแขนของหลินหยางแล้วเดินไปยังห้องนอนของเธอ

เมื่อเข้าไปยังห้องนอนของพี่หาน หลินหยางก็เห็นกระบองที่กำลังสั่นแท่งหนึ่งสั่นไม่หยุดอยู่บนเตียง เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นกับรูปลักษณ์อันมีเสน่ห์ของพี่หานก่อนหน้านี้

พี่หานเห็นสายตาของหลินหยาง ใบหน้าก็แดงระเรื่อ แต่ตอนนี้เธอไม่ได้ไปหยิบของสิ่งนั้นขึ้นมา แต่กลับมองไปยังหลินหยางแล้วพูดว่า “ฉันก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน มีความต้องการเหมือนกัน ตอนนี้คุณก็คงรู้แล้วใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงมีปฏิกิริยาแบบนี้”

หลินหยางพยักหน้าเมื่อได้ยินคำนั้น คิดว่าพี่หานเก่งมากหากเทียบกับพวกผู้หญิงคนอื่นที่ออกไปหาพวกผู้ชายเมื่อมีความต้องการ

หลินหยางหยิบวัตถุสั่นสะเทือนนั้นขึ้นมา มองไปยังพี่หานด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เมื่อเธอไม่ตอบสนองเขาจึงผลักพี่หานทันที พี่หานนอนลงบนเตียง ขาทั้งสองข้างก็แยกออกอย่างไม่รู้ตัว

หลินหยางตื่นตัวและว่องไว รีบยกกระโปรงของพี่หานขึ้น จับสิ่งที่สั่นอยู่ในมือ สอดใส่ตรงเข้าไป

“อ๊า!” จู่ ๆ ความสุขและความตื่นเต้นก็เกิดขึ้น ทำให้พี่หานร้องครางออกมา ดวงตามีเสน่ห์ก็จ้องมองไปยังหลินหยาง

“คุณนี่สุดยอดจริง ๆ!” พี่หานพูดอย่างเขินอาย และไม่พูดอะไรอีกสักคำ มือก็ได้ตรงไปจับระหว่างขาของหลินหยาง เมื่อได้สัมผัสกับมังกรยักษ์ ในใจของพี่หานก็รู้สึกแน่น นี่คือสมบัติมีค่าจริง ๆ!