บทที่146 หัวหน้าหลี่กลับบ้านนอก

บทที่146 หัวหน้าหลี่กลับบ้านนอก

“คุณผู้หญิงครับ คืนนี้ต้องการให้คนอยู่เป็นเพื่อนไหมครับ”หลินหยางเปิดหน้าต่างรถลงมองผู้หญิงคนนี้อย่างออกรสออกชาติ ผู้หญิงคนนี้ดูไม่ชัดเลยว่าอายุเท่าไหร่กันแน่ แต่ภายนอกก็ดูราวๆอายุยี่สิบ

“ไสหัวไป！”พ่นออกมาอย่างเย็นชาคำหนึ่ง แล้วมุ่งหน้าต่อไป

“ดูคุณอ่อนเปลี้ยเพลียแรง สุขภาพย่ำแย่ คุณไม่ลองคิดดูหน่อยเหรอ”หลินหยางพูดอย่างเกียจคร้าน หญิงสาวตรงหน้าร่างกายสั่นเทา ค่อยๆหันตัวกลับมา

เจ้าหล่อนพินิจดูหลินหยางตั้งแต่หัวจรดเท้า น้ำเสียงผู้หญิงคนนี้สั่นคลอน“คุณก็รู้เรื่องกำลังภายในด้วยเหรอ”

“รู้นิดหน่อย”

“คุณรักษาเป็นไหมล่ะ”

“ไม่รู้สิ แต่ว่าถ้าคุณหมดหนทางจริงๆ ก็ลองให้ผมรักษาดูก็ได้”หลินหยางพูดอย่างตรงไปตรงมา

หญิงสาวดูไม่ลังเล เปิดประตูรถหลินหยางแล้วนั่งลง“ฉันเชื่อคุณ”

เมื่อเห็นหญิงสาวมีความเป็นตัวของตัวเองเช่นนี้ หลินหยางรู้สึกครึ้มใจ ขับรถไปด้านหน้าอีกสิบเมตรแล้วหยุดลง“ได้ งั้นไปที่บ้านพักผมนะ”

เธอกวาดตามองหลินหยางโดยไม่พูดอะไร หญิงสาวพูดอย่างไม่สบอารมณ์“ทางแค่นี้ คุณยังจะให้ขึ้นรถอีก”

“ผมไม่ได้ให้คุณขึ้นรถ คุณกระโดดขึ้นมาเองต่างหาก”หลินหยางยักไหล่

เมื่อพาหญิงสาวเข้ามาในบ้าน จ้าวจินฟ่งจึงรุดหน้าขึ้นรับ“กลับมาแล้วหรือ นี่คือ……”

“ฉันชื่อหนานกงหยูน”

“นี่คือจ้าวจินฟ่ง ผมชื่อหลินหยาง จินฟ่งไปเตรียมอาหารค่ำหน่อย เธอร่างกายป่วยอยู่ ฉันต้องตรวจให้เธอหน่อย”

จ้าวจินฟ่งเป็นหมออยู่แล้ว พอเห็นหน้าของหญิงสาวนั้นมีจุดดำ ก็รู้ว่าอาการป่วยไม่ค่อยปกติ จึงพยักหน้าให้หลินหยางขึ้นข้างบน

“ยื่นแขนมาสิ”เขาจึงพาหญิงสาวกลับเข้าห้อง ให้เธอนั่งลงบนเก้าอี้แล้วออกคำสั่ง

ตอนที่บีบแขนหนานกงหยูน หลินหยางส่งพลังเข้าไปในชีพจรของเธอ หลังจากที่ตรวจ แล้ว หลินหยางจึงเปลี่ยนสีหน้า

“คางคกน้ำแข็ง！”หลินหยางอุทานออกมาอย่างตกใจ

“ไม่เลว ถือว่าคุณมีความรู้ดีทีเดียว นี่เป็นพิษคางคกน้ำแข็งพิษร้ายอันดับเก้าจากพิษร้ายหนึ่งในสิบ อีกอย่างพิษนี้ ถ้าฉันเดาไม่ผิด น่าจะมากกว่าสองร้อยปีแล้ว”หนานกงหยูน ทอดถอนหายใจ

หลินหยางเข้าใจทันที พิษคางคกน้ำแข็ง นับเป็นพิษที่มีมานานกว่าร้อยปีแล้ว ถ้าคนทั่ว ไปโดนเข้าคงตายไปแล้ว ผู้หญิงคนนี้อดทนมาจนถึงตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าน่าจะโดนพิษมาได้ไม่นานเท่าไหร่

“พิษนี้ถ้าโดนแล้วต้องตายทั้งนั้น ฉันก็ไม่ได้จะให้คุณรักษาให้หายหรอกนะ ที่ตามมาก็แค่สงสัยในตัวคุณก็แค่นั้น เพราะว่าในโลกที่เต็มไปด้วยธุลีนี้จะมีน้อยคนที่ปฏิบัติได้ถึงขั้นนี้”หนานกงหยูนมองหลินหยางอย่างสนใจ

“ขอแค่เป็นอาการป่วย ย่อมมีหนทางรักษา”หลินหยางขมุ่นคิ้ว พูดแทรกขึ้น

พอได้ยินคำพูดของหลินหยาง หนานกงหยูนกระตุกคิ้วขึ้นทีหนึ่ง มองไปทางหลินหยางและพูดขึ้น“คุณรักษาอาการป่วยนี้ได้เหรอ”

“พิษเป็นสิ่งมหัศจรรย์ในโลกหล้า เครื่องในของคุณโดนพิษหมดแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะคุณมีพื้นฐานกำลังภายในที่ดี คิดว่าคงจะไปยมโลกนานแล้วแหละ ตอนนี้คุณถอดเสื้อผ้าออกให้หมดนะ ไม่ให้เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว！”หลินหยางพูดขึ้นตรงๆ

เมื่อจ้องหลินหยางอยู่เป็นนาน หนานกงหยูนจึงกัดฟันกรอด เสื้อผ้าบนตัวค่อยๆถอดออกทีละชิ้น เรือนร่างสมบูรณ์แบบทำให้ใจของหลินหยางเต้นระส่ำ ไฟปิศาจสุมขึ้นมาจาก ทางช่องท้อง

“ขึ้นนอนบนเตียง”หลินหยางพูดเสียงทุ้ม กล่องเข็มในมือเปิดออก เข็มสามเล่มปรากฏขึ้นในมือ

มาถึงขนาดนี้แล้ว หนานกงหยูนรักษาสภาพจิตใจแบบม้าตายฟื้นคืนชีพ ปล่อยให้หลิน หยางจัดการ

เข็มทิ่มแทงลงบนร่างหล่อนราวกับห่าฝน หลังจากที่เข็มเล่มแปดสิบเอ็ดทิ่มลงไป ลมปราณภายในก็เริ่มตามไม่ทัน หลินหยางนั่งลงบนเก้าอี้หายใจหอบ

“คุณอยู่สำนักไหนเนี่ย ทำไมฉันถึงไม่เคยเห็นวิธีฝังเข็มแบบนี้”หนานกงหยูนจ้องหลินหยางแล้วถามขึ้น

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน คุณปู่ไม่เคยบอกเอาไว้ แล้วก็ไม่เคยมีใครบอกเอาไว้ อาการของคุณผมระงับไว้ชั่วคราว ถ้าจะรักษาให้หายขาดผมไม่มั่นใจ เพราะว่าเครื่องในของคุณติดเชื้อไปหมดแล้ว ถ่ายพิษก็ยุ่งยาก”หลินหยางตอบตรงๆ

“ก็ไม่ได้คิดจะมีชีวิตต่อไปนี่นา ถ้าคุณพยายามรักษา ไม่ว่าผลจะเป็นยังไงฉันก็ยอมรับ”หนานกงหยูนพูดเสียงเรียบ ราวกับทำใจไว้แล้ว

หลินหยางเพียงแค่ยิ้ม สูดลมหายใจเข้าใหม่ แล้วเริ่มปักเข็ม เขาปักตามเวลาทีละนาที เม็ดเหงื่อเริ่มผุดขึ้นตามตัวหลินหยาง

พอเห็นท่าทางพยายามของเขา หนานกงหยูนนอนกระพริบตาปริบๆ คนอยู่บนโลกหล้า ยังมีคนที่รักความยุติธรรมแบบหลินหยางอยู่อีกหรือ เห็นจะมีน้อย

ของเหลวสีฟ้าหยดลงตามเข็มเป็นหยดๆ ตามการฝังเข็มของหลินหยาง สีฟ้าเหล่านี้ยิ่ง ไหลยิ่งเยอะ สุดท้ายก็หยดลงบนผ้าห่ม

เมื่อเห็นทิศทางการหยดของของเหลวสีฟ้า หลินหยางรู้สึกอ่อนใจ พิษที่ผู้หญิงคนนี้โดน ไม่ใช่น้อยเลย

หลังจากที่ปักเข็มเล่มสุดท้ายเสร็จ หลินหยางจึงรีบถอนเข็มออก เห็นแต่จ้ำๆสีดำของ เลือดปรากฏขึ้น ดูแล้วเหมือนรอยปิศาจ

“ไปอาบน้ำเถอะ”หลินหยางถอนหายใจยาว

“ฉัน……ฉันไม่มีแรง คุณช่วยฉันเถอะ”พอหนานกงหยูนอยากได้ ก็ค้นพบว่าไม่มีเรี่ยวแรงเลย

หลินหยางรู้สึกอ่อนใจเล็กน้อย สูดลมหายใจลึกๆ แล้วอุ้มหนานกงหยูนที่เลือดเต็มตัวเข้าห้องอาบน้ำ