บทที่147 เตรียมพร้อมสรรพสิ่ง

บทที่147 เตรียมพร้อมสรรพสิ่ง

“หัวหน้าผม……”หลินหยางกำลังจะอธิบายในคำพูดที่ตนเองไม่ได้ตั้งใจ ก็โดนหัวหน้าหลี่ขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน

“คิกคิก ถ้าเธอรับนะ ฉันก็จะเป็นคนรักเธอให้ เสี่ยวหยางจะลองดูไหมล่ะ”หัวหน้าหลี่มองหลินหยางอย่างหยอกเอิน

“ฮิฮิ ใครจะไปกล้า นี่แหน่ะ ข้างหน้าก็คือตำบลป๋ายสาร พวกเราจะจอดรถกันตรงไหนดีครับ”หลินหยางถาม

“ต้องไปที่ที่ว่าการสิ”

หลินหยางหมุนพวงมาลัย แล้วเลือกเส้นทางที่จะไป

หลังจากนั้นสิบนาที หลินหยางจอดรถตรงหน้าที่ว่าการศาลา พอหัวหน้าหลี่ลงรถ จึงพา หลินหยางขึ้นไปที่ตึกใหญ่

เมื่อลิฟต์มาถึงชั้นสาม หลังจากที่หาห้องๆหนึ่งแล้ว หัวหน้าหลี่จึงเคาะประตู

“เชิญเข้ามาได้”เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังลอดมา

“เธอรอสักครู่ ฉันเข้าไปเอง”หัวหน้าหลี่พูดกับหลินหยาง

“ครับ”หลินหยางไม่มีความเห็นใดๆสำหรับเรื่องนี้ จึงยืนอยู่หน้าประตูอย่างว่าง่าย

“หัวหน้าหลี่ครับ มาตอนไหนไม่บอกไม่กล่าว พวกเราจะได้ไปรับ”พอเห็นหัวหน้าหลี่เดินเข้าประตูมา ผู้ชายคนนั้นจึงอุทานขึ้นอย่างดีใจและประหลาดใจ

เดิมทีทั้งคู่เสียงไม่ดังนัก พอปิดประตูแล้วหากข้างนอกมีคน ก็แทบจะไม่ได้ยินเสียงของทั้งคู่เลย แต่คนที่ฝึกกำลังภายในมาอย่างหลินหยาง หูดีเป็นพิเศษ คำพูดของคนทั้งสองจึงเข้าหูของหลินหยาง

“เฉินชาว นี่เธอลืมพี่แล้วจริงๆสินะ ตั้งนมนานไม่ยอมโทรหา”หัวหน้าหลี่พูดเสียงยั่วยวน พอหลินหยางได้ฟังก็ใจเต้น หรือว่าผู้หญิงคนนี้กับผู้ชายข้างใน จะเป็นคู่ขากัน

“ช่วงนี้ค่อนข้างยุ่ง เมื่อวานคิดอยู่ว่าจะไปหาพี่ในเมือง วันนี้พี่ดันมาซะเอง”เฉินชาวยิ้มแล้วพูดขึ้น

“ดูเธอร้อนใจซะ จับอะไรน่ะ โอ๊ย เบาหน่อย”

“ก็ไม่ได้แตะต้องพี่มานานแล้วนี่นา คิดถึงจะตายอยู่แล้ว ยังจะมาบอกว่าเบาหน่อย ดูพี่สิไหลจนแทบจะเป็นสายน้ำอยู่แล้ว”

“ตาบ้า จับก็จับสิ พูดมากอะไร”

เมื่อได้ยินเสียงออดอ้อนของหัวหน้าหลี่ หลินหยางจึงตัดสินได้ว่าหัวหน้าหลี่กำลังโดนคนที่ชื่อเฉินชาวเล่น เดิมทีอยากจะเลี่ยงออกไปไม่ฟัง แต่ความรู้สึกที่ว่าแอบฟังคนอื่นทำเรื่องพรรคนั้น ก็ทำให้หลินหยางรู้สึกตื่นเต้นไม่เบา มังกรที่นอนราบก็ค่อยๆผงาดขึ้น

“จริงสิ ครั้งนี้พี่มาทำอะไร”เฉินชาวถาม

“สุขภาพไม่ค่อยดี เลยอยากไปพักผ่อนต่างจังหวัดสักสองวัน เลยว่าจะแวะมาทำเอกสารกับเพื่อนสักหน่อย เธออย่าเพิ่งจับ อนุมัติเอกสารก่อน”

“ของอะไรเหรอ”เฉินชาวมองดูเอกสารของหัวหน้าหลี่อย่างอารมณ์ดี เดิมทีคิดว่าเรื่องใหญ่เรื่องโตอะไร แต่พอเห็นเป็นที่ดินไม่กี่สิบเอเคอร์จึงหัวเราะออกมา“ก็แค่ที่ดินสิบเอเคอร์ แค่โทรมาก็เรียบร้อยแล้ว จะต้องมาเองทำไม”

“ทำไม ไม่อยากเจอพี่แล้วไง”หัวหน้าหลี่ดูเหมือนไม่ค่อยสบอารมณ์

“ที่ไหนกัน คิดถึงพี่ทุกวันคืน ผมชอบให้พี่อยู่ปลุกอารมณ์ที่นี่”

“โอ้โห ใหญ่จัง！”

ไม่นานนัก เสียงของหัวหน้าหลี่ก็ลอดออกมา หลินหยางผู้ได้ยินเสียงอยู่ข้างนอกแต่ไม่มีที่ระบายอารมณ์ จึงได้แต่ยืนกลอกตาขาว

สิบกว่านาทีต่อมา เสียงจากข้างในดังลอดออกมาไม่ขาดสาย

“เป็นยังไง สบายไหมล่ะ”

“อีกนิดเดียว ลองขยับหน่อยซิ”หัวหน้าหลี่เหมือนจะยังไม่ค่อยพอใจ

“ขยับไม่ไหวแล้ว”

“งั้นเธอลองใช้ปาก”

“ใช้ปากอย่างนั้นเหรอ เมื่อกี้ก็ใส่เข้าไปแล้วนี่นา”

“ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลง เร็วเข้า！”หัวหน้าหลี่เหมือนอดรนทนไม่ไหว รีบออกคำสั่ง

อย่างไรเสียหัวหน้าก็เป็นผู้บังคับบัญชา ถ้าทำให้เธอไม่พอใจเข้า อนาคตอาจจะดับก็ได้ เฉินชาวได้แต่ก้มหน้าลงไปลึกๆ ไม่นานทั้ง ทั้งห้องก็มีเสียงกรีดร้องของหัวหน้าหลี่ขึ้น

เป็นเหมือนอย่างที่หัวหน้าหลี่ว่าจริงๆ ไม่นานเธอก็ถึงจุดสุดยอด ทั้งคู่คุยกระหนุงกระหนิงกันอยู่ครู่หนึ่ง หัวหน้าหลี่เปิดประตูออกมา

“ฉันกับผู้อำนวยการเฉินคุยธุระกันนิดหน่อยน่ะ เลยเสียเวลาไป ทำให้เธอรอนาน”เมื่อหลินหยางผู้ยืนอย่างเรียบร้อยอยู่หน้าประตู หัวหน้าหลี่จึงยิ้มให้

“ไม่หรอกครับ ไม่นานหรอก”

“นี่คงจะเป็นหลินหยางสินะ ยังหนุ่มอยู่เลย ไม่เลว！”เฉินชาวเคยอ่านเอกสารของหลินหยาง เขายิ้มออกมาอย่างใจดี

หลินหยางแสดงสีหน้าได้ดีตามคาด หลังจากที่เขาพูดอ่อนน้อมสองสามคำ จึงออกไปกับหัวหน้าหลี่

“เอกสารพวกนี้เซ็นเรียบร้อยแล้ว หลังจากไปหลังหมู่บ้าน คุยราคากับกรรมการหมู่บ้านเรียบร้อยแล้ว จ่ายเงินก็พอ เซ้งที่ดิน คิดว่าเซ้งสิบถึงสิบห้าปีก็คุ้มแล้ว”หัวหน้าหลี่ยิ้ม

“งั้นก็สิบห้าปีแล้วกัน ตั้งใจจะปลูกระยะยาว เวลาน้อยไปก็ไม่ดี”

หลังจากจัดการเรื่องราวเรียบร้อยแล้ว หลินหยางก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก จึงไม่ได้รีบกลับหมู่บ้าน แต่ไปซื้อกับข้าวมาเต็ม

“ครั้งนี้โชคดีเพราะหัวหน้าจริงๆ สองสามวันนี้หัวหน้าพักบ้านผมแล้วกัน ผมทำอาหารให้กิน”หลินหยางยิ้ม