บทที่148 บ้านสวน

บทที่148 บ้านสวน

รอจนถึงสถานที่ ทั้งคู่จึงคะเนดูที่ดิน แล้วก็วัดพื้นที่ แล้วก็ตรวจสอบเสร็จในที่สุด

“คุณโจวครับ ที่ดินผืนนี้เหมาะที่จะทำการเพาะพันธุ์ครับ งั้นคืนนี้เริ่มงานเลยนะครับ พวกเราจะรีบกลับไปเตรียม คืนนี้จะพาคนมาไซต์งานครับ”หัวเวยพูด

“จะให้ผมจัดที่อยู่ให้ไหม หลินหยางคิดดูในหมู่บ้านยังมีห้องว่างอีกหลายห้อง ที่จะแบ่งให้อยู่ได้

“ไม่ต้องครับ ใช้วิธีผลัดเวรเอา แปดชั่วโมงเปลี่ยนคนทีหนึ่ง ตอนพักพวกเราก็กลับเข้าเมืองกันเลยครับ วันที่สองค่อยมาใหม่ แค่ไม่กี่วัน พวกเราไม่รบกวนชาวบ้านดีกว่า”หัวเวยยิ้ม

หลินหยางไม่มีความเห็นในเรื่องนี้ จึงโทรหาไป๋เซียนเฉ่า ให้เธอช่วยโอนเงินมา แล้วหลินหยางจึงส่งคนทั้งสองไป จากนั้นเดินเข้าบ้าน

อย่างไรเสียหัวหน้าหลี่ก็ช่วยตัวเองเอาไว้มาก จุดประที่เธอมาบ้านนอกก็เพื่อมาพักผ่อน ในช่วงพลบค่ำ หลังจากที่หลินหยางกินข้าวแล้ว จึงพาเลขาหลี่วนดูรอบหมู่บ้าน

หมู่บ้านวี่หลงไม่ใหญ่นัก แค่เดินไม่กี่ก้าว ก็เดินจนทั่วแล้ว

แสงจันทร์สาดส่องทั่วพื้น แสงสว่างสีขาวส่องไปทั่ว

แสงอาทิตย์แรงกล้าลับขอบฟ้าไปนานแล้ว ลมยามวิกาลพัดโชยมา ทำให้ผู้คนรู้สึกเย็นใจ สูดอากาศบริสุทธิ์ของบ้านสวน เลขาหลี่กางแขนออกอย่างลืมตัว“ต่อไปตอนแก่ก็มาบ้านนอก ช่างสบายจริง”

อาศัยแสงจันทร์ หลังจากที่หลินหยางเห็นอากัปกิริยาของเลขาหลี่แล้ว ของสิ่งนั้นก็ชูสูงขึ้น หลินหยางรู้สึกเลือดลมฉีดพล่าน คิดไม่ถึงว่าร่างกายของเลขาหลี่ พออวดโฉมขึ้นมา แล้ว ก็เซ็กส์ซี่ไม่เบา

“ในหมู่บ้านมีที่ให้พักยามแก่จริงๆ สงบ ไม่ได้ซับซ้อนเหมือนในเมือง”หลินหยางพยักหน้า

“หลินหยาง สุดยอดไปเลย ในหมู่บ้านเล็กๆแบบนี้ สามารถมีธุรกิจของตัวเองได้ในระยะเวลาอันสั้น”เมื่อคิดว่าหลินหยางสร้างแหล่งเพาะพันธุ์ เลขาหลี่ก็อุทานออกมา

“ผมก็แค่ดวงดี”เมื่อหลินหยางคิดถึงการฝึกฝนพลังมังกรและหงส์ของตนเอง จึงอดไม่ได้ที่จะโว ถ้าไม่ใช่ว่าซ้อเซี่ยผิงให้ตนเองมาดูอาการป่วย แล้วเกิดมีอะไรด้วยกัน วิชาการแพทย์ของตนเองนั้นเทียบไม่ได้กับตอนนี้เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงครีมลบแผลลายอะไรนั่น ตัวเองในตอนนั้น ก็คงเป็นแพทย์อันดับหนึ่ง

“จริงสิ เงินที่คุณเอามาเพาะพันธุ์เอามาจากไหน มีคนลงทุนให้เหรอ”เลขาหลี่รู้สึกประหลาดใจ จะว่าไปคนอย่างหลินหยาง น่าจะกำลังเรียนอยู่หรือเพิ่งเรียนจบด้วยซ้ำ สถานะแบบนี้เอาเงินมาจากไหนมากมาย

“ผมเป็นแพทย์แผนจีน บังเอิญว่าไปรักษาเศรษฐีคนหนึ่งเข้า ก็เลยพอมีเงินติดตัวบ้าง ไม่อย่างนั้นคนอย่างผม จะมีเงินมาซื้อรถขับได้ไง”หลินหยางยิ้มเจื่อนๆ

เมื่อได้ฟังคำอธิบายของหลินหยาง หัวหน้าหลี่จึงพยักหน้า คำอธิบายของหลินหยางสมเหตุสมผล จึงหันหน้าไปมองหลินหยาง แล้วยิ้มอย่างยั่วยวน“คุณรู้เรื่องการแพทย์ด้วย เหรอ คุณตรวจร่างกายให้คนอื่นได้ไหม ”

“ได้อยู่แล้ว รอกลับไปก่อนผมช่วยตรวจคุณให้ ข้างนอกไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ ”หลินหยางยิ้ม

“งั้นก็ดี ไป ไปนั่งทางนั้นกันเถอะ”หัวหน้าหลี่ชี้ไปทางลำธารที่อยู่ไม่ไกล

หลินหยางไม่มีความคิดเห็นใดๆในเรื่องนี้ จึงเดินไปทางนั้นกับหัวหน้าหลี่ ทันใดนั้น หลินหยางหยุดชะงัก เสียงเบาๆลอดเข้ามาในหู

มีคน！

หลินหยางรู้สึกประหลาดใจ ดึกดื่นค่ำคืนขนาดนี้คนมาจากไหน？

“ว่าไง……”หัวหน้าหลี่กำลังจะพูด ก็โดนหลินหยางเอามืออุดปาก แล้วทำท่าทางให้กับเธอ เขาค่อยๆดึงมือหัวหน้าหลี่ย่องออกไป

เดินก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว หัวหน้าหลี่ก็ได้ยินเสียงคนพูด หลังจากที่ทั้งสองคนเดินไป แล้ว จึงนั่งยองๆลง

อาศัยแสงจันทร์ หลินหยางกับหัวหน้าหลี่จึงเห็นภาพที่น่าตกใจ

เห็นแต่ที่ว่างเปล่าจากระยะไกล ผู้ชายคนหนึ่งกำลังเปลื้องผ้าผู้หญิงคนหนึ่ง

หลินหยางยังคาดเดาในใจตลอดว่า ยังมีคนออกมาล่าสัตว์อีกหรือนี่ เรื่องดีๆแบบนี้ตัว เองค้นพบอีกแล้ว เขายังจำครั้งแรกที่เห็นคนออกมาล่าสัตว์ได้ เป็นหลี่กุ้ยฟางกับหัวหน้าหมู่บ้าน ครั้งนี้มองไป ผู้หญิงก็ยังคงเป็นหลี่กุ้ยฟาง

แต่ผู้ชายเป็นใครหลินหยางไม่ค่อยรู้จัก พอคิดถึงตรงนี้ก็ไม่ไกลจากหมู่บ้านนัก หรือว่า เป็นหมู่บ้านอื่น

“กุ้ยฟาง ไม่ได้จู๋จี๋กันหลายวัน คิดถึงจะแย่อยู่แล้ว ขอจับหน่อย”ผู้ชายคนนั้นหัวเราะแหะๆเขารีบยื่นมือไปจับก้อนเนื้อทั้งสองของหลี่กุ้ยฟาง

ผู้ชายคนนั้นดูทีน่าจะราวๆสามสิบ อายุน้อยกว่าหลี่กุ้ยฟางนิดหน่อย ก็ไม่รู้ว่าทั้งสองคน มาปะทะกันได้ยังไง

“แหม เบาหน่อยสิ จะลองกินสักคำไหมล่ะ”หลี่กุ้ยฟางพูดออดอ้อน น้ำเสียงไม่ได้กดแต่อย่างใด คิดว่าดึกดื่นค่ำคืนคงไม่มีคนหรอกมั้ง

พอเห็นผู้หญิงผู้ชายทำเรื่องแบบนี้ข้างนอก หัวหน้าหลี่ก็ไม่ได้หลบเลี่ยงแต่อย่างใด หากแต่จ้องตาเขม็ง มองดูคนทั้งคู่อย่างไม่กระพริบตา

ก่อนหน้าก็ไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นจับหลี่กุ้ยฟางไปนานเท่าไหร่ หลินหยางสายตาค่อนข้างดี จึงเห็นว่าหลี่กุ้ยฟางมีน้ำไหลออกมาแล้ว

ทุนเดิมของผู้ชายคนนั้นค่อนข้างหนา แม้ว่าจะไม่เท่าหลินหยางก็ตามแต่ แต่ถ้าเทียบในหมู่ผู้ชายก็ไม่เลวแล้ว หลังจากที่บุกรุกหลี่กุ้ยฟางเรียบร้อย ก็รีบทิ่มแทงอย่างรวดเร็ว

ภายใต้ความสุขสันต์อันเผ็ดร้อน หลี่กุ้ยฟางก็อดรนทนไม่ไหวอีกต่อไป ปากของเธอเริ่ม ส่งเสียงครวญคราง

หลินหยางมองดูอย่างสุขสำราญอยู่อีกด้านหนึ่ง เขาหันหน้าไปอย่างไม่ทันระวัง ค้นพบว่าสายตาของหัวหน้าหลี่ทะลุทะลวงกว่าเขาอีก ไม่รู้ว่ามือๆนั้นมาลูบคลำอยู่ที่หว่างขาเขา ตั้งแต่เมื่อไหร่ แม้ว่าจะไม่ได้สอดเข้าไป แต่ก็ทำให้โลหิตของหลินหยางฉีดพล่านไปทั่ว ตัว

ไม่คิดว่าผู้หญิงอย่างหัวหน้าหลี่ จะมีความร่านอยู่ในตัว ไม่นานนักหลินหยางก็ปลดปล่อยออกมา วันนี้เธอแอบไปกินกับผู้ชายในศาลาว่าการมาแล้วทีหนึ่ง เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่รัก นวลสงวนตัวแน่นอน

ดูไปสิบกว่านาที ชายกำยำคนนั้นก็ส่งเสียงคำรามออกมา ลำตัวเขากระตุก ตามเสียงร้องกังวานของหลี่กุ้ยฟาง พวกเขาไปถึงความสุขขั้นสูงสุด

“ทำกูใกล้จะตายอยู่แล้ว！”หลี่กุ้ยฟางกลอกตาเย้ายวนใส่ผู้ชาย

“ฮิฮิ วันนี้ท่าทางไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ อีกสองวันจะมาลองใหม่แล้วกัน”ชายคนนั้นเก็บอาวุธที่ห่อเหี่ยวลง“เอาล่ะ ไม่เช้าแล้ว รีบเก็บของเถอะนะ”