บทที่149จัดการเรียบร้อย

บทที่149จัดการเรียบร้อย

ลมหายใจของหลินหยางค่อนข้างหยาบ เขามองดูหัวหน้าหลี่ ยิ่งรู้สึกว่าเจ้าหล่อนน่าหลงใหล

“เธอบอกว่าคืนนี้ จะตรวจร่างกายให้ฉันไม่ใช่เหรอ”หัวหน้าหลี่พูดเสียงออดอ้อน

“ดูสีหน้าคุณแล้ว ไม่น่าจะป่วยอะไร แต่อาจจะเนื่องจากปกติขาดแคลนเรื่องห้องหอ ก็เลยมีอารมณ์หงุดหงิดบ้าง”หลินหยางพูดกระออมกระแอม

“แหม เธอพูดได้แม่นเหลือเกินนะ ไม่รู้ว่าจะรักษาได้ไหมนะ”ก้อนกลมๆสองลูกของหัวหน้าหลี่แนบลงบนตัวหลินหยาง เธอแทบจะลงไปนั่งบนตักหลินหยางแล้ว

หลินหยางเริ่มอดรนทนไม่ได้ เขาครางออกมาเบาๆตอนที่หัวหน้าหลี่กดทับตัวเขา

ไม่นานนักหัวหน้าหลี่ส่งเสียงร้องแหลมออกมา ในห้องตลบอบอวลไปด้วยไอรัก

หัวหน้าหลี่เองก็ไม่รู้ตัวว่าไปถึงจุดสุดยอดกี่ครั้ง ความเร็วที่ระส่ำมาทำให้เธอแทบจะเป็นลมล้มพับไป ในที่สุดตอนที่เธอทนไม่ไหว ของเหลวอุ่นๆก็ทะลักออกมาเต็มพื้นที่ของเธอ เธอตัวสั่นงันงก แล้วก็ตัวอ่อนพับไป

“ตาบ้า เกือบเอาฉันตายเลยไหมล่ะ”หัวหน้าหลี่พึมพำออกมาอย่างสะลึมสะลือ

“เหนื่อยนักก็พักหน่อย”หลินหยางแสดงความเป็นห่วงเป็นใย

“ได้ ขืนยังไม่นอนอีกก็ตายพอดี พรุ่งนี้เช้าค่อยคุยกันใหม่ คนผีทะเล”หัวหน้าหลี่พูดสะลืมสะลือ“ไม่ต้องถอนออกมาหรอก นอนเสียบอย่างนี้แหละ”

พูดจบหัวหน้าหลี่ก็หลับใหลไป พอได้ยินคำพูดของหัวหน้าหลี่ หลินหยางก็มีปฏิกิริยาขึ้นมา แต่ก็อดกลั้นเอาไว้ รอให้หัวหน้าหลี่หลับไปก่อน หลินหยางจึงพลิกตัวออกมา พร่ำคาถาพลังหงส์และมังกร แล้วค่อยเข้าสู่กระบวนการฝึกฝน

วันเวลาผ่านไปทีละวัน หัวหน้าหลี่อยู่เที่ยวที่หมู่บ้านหลงวี่เป็นเวลาสามวันแล้ว เดิมทีจะ ไปตั้งแต่เมื่อวาน แต่ทุนเดิมของหลินหยางช่างหนาเหลือเกิน เธอเสพสุขอยู่สามวันเต็ม ในที่สุดก็รู้สึกว่าขืนอยู่ต่อไปคงถูกหลินหยางเล่นจนพังแน่ จึงกลับบ้านไปอย่างอาลัยอาวรณ์

ส่วนเรือนเพาะชำสร้างได้รวดเร็วยิ่ง ภายใต้นวัตกรรมใหม่ๆ ก็สร้างเสร็จสมบูรณ์บนพื้นที่สิบเอเคอร์ ตามแผนการแล้ว หลินหยางควรจะคำนึงถึงปัญหาการเพาะปลูกสมุนไพร

พื้นที่สิบเอเคอร์ไม่ใหญ่ แต่ถ้าจะว่าเล็กมันก็พอปลูกอยู่ หลินหยางไม่คิดจะเพาะปลูกด้วยตนเอง ถึงเวลาก็จ้างคนงานเอา ตัวเองไม่ขาดแคลนเงินสักหน่อย คนละสองร้อยเหรียญต่อวัน คิดว่าชาวบ้านก็คงเต็มใจกัน

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ตาข่ายนวัตกรรมสูงได้ถูกติดตั้ง เห็นหัวเวยตาแดงๆ ในใจของหลินหยางก็รู้สึกอุ่นขึ้นมา“พี่หัว พี่เวย ช่วงนี้ลำบากพวกพี่แล้วนะครับ วันนี้ผมโอนเงินให้ครับ”

“ฮ่าๆ เหนื่อยไม่เหนื่อยอะไรกัน รับเงินมาก็ต้องทำงาน น้องเซียว ดูสิว่าตาข่ายนี่สร้างได้เป็นยังไงบ้าง ถ้าต้องปรับปรุงอะไรเพิ่มก็บอก”หัวเวยหัวเราะอย่างสดชื่น

หลินหยางเดินเข้าไปดูตาข่าย เห็นการจัดวางข้างใน เครื่องจับอุณหภูมิรอบด้านติดตั้งไว้ อย่างดี ส่วนพื้นดินก็ติดตั้งท่อน้ำไว้เรียบร้อย เป็นน้ำที่ไว้สำหรับใช้โดยเฉพาะ

“ท่อสีฟ้าเป็นน้ำเสริม ท่อสีแดงเป็นท่อของเหลวสารอาหาร ส่วนอุณหภูมิและความชื้นสามารถปรับได้”หัวเวยชี้ไปที่หัวก๊อกตรงผนัง

หลินหยางพอใจมาก เขาได้ดูภาพที่หลินเหลียนออกแบบแล้ว ทุกสิ่งที่สร้างที่นี่ เชื่อถือได้ทั้งนั้น หลังจากที่วิเคราะห์พื้นดินทั้งสิบเอเคอร์แล้ว เดิมทีหลินหยางต้องการจะเลี้ยงข้าว หัวเวย แต่หัวเวยปฏิเสธ เขายังมีธุระอื่นอีก

พอเห็นทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว หลินหยางจึงโทรหาหลินเหลียน ถามเรื่องของเหลวสาร อาหาร

“ฮัลโหล หลินหยาง มีธุระอะไร”น้ำเสียงของหลินเหลียนยั่วเย้า

“พี่เหลียน โรงเพาะชำทางนี้เรียบร้อยแล้ว ไม่ทราบว่าทางพี่มีคนมาช่วยดูแลไหม ของเหลวสารอาหารจะได้เมื่อไหร่”หลินหยางก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เข้าประเด็นในทันที

“เสร็จเร็วขนาดนี้เลยเหรอ ถ้านายจะเอา พรุ่งนี้ก็ได้แล้ว วันนี้เอาหญ้าสุ่นรุ่นไปเผาไฟได้เลย ปรับอุณหภูมิและความชื้นในห้องให้เรียบร้อย พรุ่งนี้จะให้เอารถไปส่ง”หลินเหลียนพูดร่าเริง

“ได้ งั้นรอข่าวผมนะครับ”หลินหยางกับหลินเหลียนคุยกันสักครู่ พอวางหูก็เดินเข้าไปทางหมู่บ้าน

เขาไปหาหัวหน้าหมู่บ้านโดยตรง หลินหยางค่อยๆยื่นตั๋วแดงสองใบให้กับหัวหน้าหมู่บ้าน พูดถึงเจตจำนง หัวหน้าหมู่บ้านจึงรีบพาหลินหยางไปที่ห้องประชาสัมพันธ์ เขาเคาะไมค์เป็นนานสองนานแล้วพูดขึ้น“ชาวบ้านทุกท่าน ตอนนี้หลินหยางต้องการคนงาน เพื่อไปช่วยขุดสมุนไพร ค่าตอบแทนวันละสองร้อยเหรียญ เด็กวันละหนึ่งร้อยเหรียญ วันนี้วันเดียวเท่านั้น ถ้าสนใจให้มารวมตัว”

เขาป่าวประกาศอยู่สองสามรอบ หมู่บ้านหลงวี่แทบระเบิด เดิมทีในหมู่บ้านก็ไม่ค่อยมี รายได้อยู่แล้ว เงินสองร้อยต่อวันนับเป็นจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว หนุ่มสาวต่างทยอย กันเข้ามา ไปๆมาๆสองร้อยคน ก็เรียกได้ว่าแทบจะเป็นแรงงานทั้งหมดในหมู่บ้านหลงวี่“เสี่ยวหยาง ที่หัวหน้าพูดจริงหรือเปล่า”หลี่กุ้ยฟางตะโกนออกมากลางวง พอทุกคนได้ยินก็เงียบลง รอหลินหยางตอบ

เขามองดูลูกบ้านเหล่านี้ตาปริบๆ หลินหยางยิ้มเล็กน้อย“จริงอยู่แล้ว เดี๋ยวผมจะพาทุกคนไปที่ริมแม่น้ำหลงเหอ ไปขุดสมุนไพร แล้วเอารากไปเพาะพันธุ์ ตอนนี้สิบโมงเช้า จากนั้นผมก็จะจ่ายเงินให้กับทุกคน”

พอได้ยินหลินหยางรับประกัน พวกชาวบ้านก็คึกคักขึ้นมา แล้วเร่งเร้าให้หลินหยางพา พวกเขาไป