บทที่150 เฟิงอู่

บทที่150 เฟิงอู่

หลังจากจัดการเรื่องของลั่วหยิ่งเรียบร้อย หลินหยางจึงกลับหอพักของตัวเอง พอผลัก

ประตูหอพักออก หลินหยางก็อดตกตะลึงไม่ได้

เห็นเพียงเพื่อนร่วมหออยู่ครบทั้งสี่คน ต่างดึงเก้าอี้มานั่งลงมองตนเอง

“ลูกพี่ ทำอะไรกันน่ะ”หลินหยางรู้สึกขนลุก

ลูกพี่สู่หยวนมองหลินหยางอย่างมีลับลมคมใน“วันนี้พวกเราเห็นแกอยู่กับสาวสวย บอกมาดีๆ คนสวยเป็นใคร เป็นรุ่นน้องหรือเปล่า”

“บ้าเอ๊ย รู้ได้ไงเนี่ย”หลินหยางอุทานอย่างตกใจ

“พวกเราเห็นกับตา หลักฐานชัดเจน รีบบอกมาได้มายังไง สาวสวยขนาดนี้แกคว้ามาได้ ดูสิ พวกเรายังโสดอยู่เลย……”

เห็นเพื่อนร่วมหอตนเองดูหื่นกระหายขนาดนั้น หลินหยางจึงบอกไปว่าลั่วหยิ่งเป็นคนที่บ้านเกิดตัวเอง เขากลอกตาพูด“คงเพราะเสน่ห์แรงมั้ง ตอนนี้ทุ่มนึง เลี้ยงเหล้าพวกแกแล้วกัน”

“ไปๆๆ！”พอได้ยินเรื่องเลี้ยงอาหาร เพื่อนสี่คนจึงวางเรื่องลั่วหยิ่งไว้ข้างๆ แล้วออกไปกับหลินหยางอย่างสนุกสนาน

พอดื่มเหล้ากลับมาหอพัก พวกเขาก็เริ่มสูบบุหรี่ หลินหยางไม่ชอบกลิ่นบุหรี่มาแต่ไหนแต่ไร จึงขมวดคิ้วกลับหอพัก เปลี่ยนชุดนอน

วันรุ่งขึ้น จ้าวจินฟ่งตื่นแต่เช้าเตรียมอาหารเช้าให้หลินหยาง

แม้ว่าวันที่เปิดร้านซักรีดอาจจะวุ่นวายสักเล็กน้อย แต่เมื่อเทียบกับร้านหมอเมื่อก่อน รายได้ไม่เพียงแต่จะเพิ่ม ความกดดันก็เพิ่มด้วย ทุกวันพอจ้าวจินฟ่งได้พักผ่อน คิ้วเธอก็จะ คลายออก สีหน้าดูน่าหลงใหลอย่างเห็นได้ชัด

“จินฟ่ง เธอสวยขึ้นทุกวันจริงๆนะ”หลินหยางที่กำลังกินข้าวพูดขึ้นด้วยแรงกระตุ้นของฮอร์โมน จ้าวจินฟ่งเป็นสาวพรหมจรรย์อยู่แล้ว แรงดึงดูดสูง

“ทำไม คิดจะกินฉันหรือไง”จ้าวจินฟ่งหัวเราะ

“พรู้วว์……”หลินหยางคิดไม่ถึงว่าจ้าวจินฟ่งจะตอบแบบนี้ จึงพ่นโจ๊กที่เพิ่งกินไปได้คำเดียวออกมา

“อย่าตื่นเต้นไป จริงสิ ก่อนหน้าฉันมีเพื่อนนักเรียนคนหนึ่งที่เรียนเทคนิคการแพทย์ เหมือนว่าเจ้าของบ้านเช่าของเธอกลับมา เธอจะต้องย้ายออก ตอนนั้นฉันเผลอพูดว่าฉันมีที่อยู่ตรงนี้ เธอก็เลยอยากมาพัก”พูดมาถึงตรงนี้ จ้าวจินฟ่งจึงมองหลินหยางอย่างเขินอาย

“ก็เลยรับปากงั้นเหรอ”หลินหยางพูดเสียงเรียบ

“ฉัน……ฉันเลยบอกว่ามาดูได้……เธอเป็นเพื่อนสนิทฉันน่ะ เลยปฏิเสธไม่ลง ถ้านายไม่รับปาก ฉันก็ไม่ให้เธอมา”จ้าวจินฟ่งพูดเสียงค่อย

ได้ยินคำว่าเพื่อนสนิท หลินหยางก็เบาใจ ตอนแรกคิดว่าเป็นผู้ชาย ก็เลยรู้สึกหวงนิดหน่อย

“เพื่อนสนิทฉันไม่มีที่อยู่ ช่วยหน่อยเป็นไรไป คงไม่ได้ใจแคบขนาดนั้นมั้ง”หนานกงหยูนที่นั่งกินข้าวอยู่ข้างๆเบ้ปาก

พอเห็นสีหน้าหนานกงหยูน ว่าแข็งแรงดีแล้ว ต่อไปก็นัดเวลาขับพิษ เชื่อว่าจะขับพิษออก ได้ทั้งหมด

“ในเมื่อรับปากแล้วก็ให้เธอมาเถอะ เช่าห้องอะไรก็ได้ทั้งนั้นอ่ะ เพื่อนกันก็อย่าไปเอาเปรียบกันมากนักล่ะ”หลินหยางพูดเสียงค่อย“แต่ก็ไม่เก็บค่าเช่าไม่ได้ ให้มากเกินไป จาก บุญคุณจะกลายเป็นความหน่าย”

ได้ยินคำพูดของหลินหยาง จ้าวจินฟ่งตาเป็นประกาย ร้องออกมาอย่างดีใจ“ตกลงแล้ว เหรอ ดีจังเลย！เดี๋ยวฉันจะโทรหาเขานะ”

หลินหยางส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ไหนๆก็มีตั้งห้าห้อง จะมาอยู่เพิ่มสักคนเป็นไร พอกินข้าวเช้าแล้ว จึงปล่อยให้สองสาวอยู่ที่ร้านซักรีด หลินหยางจึงไปทางโรงเรียน

“เฟิงอู่ เป็นไรไป！”เสียงตกใจดังมา หลินหยางหันมาดู เห็นแต่สาวเสื้อขาวนอนเอนอยู่ สาวเสื้อแดงที่อยู่ข้างเธอร้องขึ้น

ตอนนี้เป็นช่วงเปิดเรียน คนเยอะหน่อย ถ้าเห็นคนเป็นลม คนจึงมุงเข้ามา

พอได้ยินชื่อเฟิงอู่ หลินหยางรู้สึกคุ้นเคย จึงมองไปที่ใบหน้าอย่างละเอียด หลินหยางตะลึงทันที

เฟิงอู่เป็นดาวคณะของแพทย์แผนจีน เธองามดุจภาพวาด ราวกับเซียนสาวที่หลุดออกมาจากภาพเขียน คนติดตามเธอไม่น้อย แต่นิสัยของเฟิงอู่เย็นชา ปฏิเสธลูกเดียว อยู่ปีสี่แล้ว ยังไม่เห็นจับมือใครเดิน

“รีบโทรเรียกรถฉุกเฉิน！”ดาวคณะเดิมก็ดึงดูดสายตาอยู่แล้ว คนไม่น้อยรู้จักเฟิงอู่ พอเห็นเฟิงอู่เป็นลม พวกผู้ชายต่างก็รุดมาช่วย

“พวกแกจะทำอะไร อย่าแตะต้องตัวเธอ！”สาวชุดแดงตะโกน แล้วกันท่ากลุ่มคนไว้ เธอเองก็เป็นนักเรียนแพทย์แผนจีน การเข้ามารุมล้อมแบบนี้ เป็นอันตรายต่อชีวิตได้

“ถอยออกไป ถอยออกไปให้หมด！”มีเสียงดังมา แล้วแหวกฝูงชนเข้ามา

นักเรียนที่ถูกผลักออกต่างก็โกรธเคือง แต่พอเห็นว่าเป็นใครก็หุบปากสนิท คนที่มาเป็นหัวหน้าชมรมกังฟูเฉียนตุงหลิว ได้ยินว่าเคยร่วมการแข่งขันระดับประเทศ แล้วได้รางวัลอีกด้วย

“เป็นลมแล้วทำไมยังไม่ส่งโรงพยาบาล”พอเฉียนตุงหลิวเห็นเฟิงอู่ ตาก็เป็นประกายด้วยความดีใจ เขาจีบเฟิงอู่มานานแต่ไร้ผล ในที่สุดวันนี้ก็ได้โอกาสเป็นฮีโร่สักที

“รอรถพยาบาลมา ตอนนี้เคลื่อนย้ายเฟิงอู่ อาจเกิดอันตรายได้”สาวชุดแดงก็ดื้อดึง ดูท่า เธอไม่เอาด้วยกับเฉียนตุงหลิว

“เป็นลมแล้ว ถ้ายังไม่ส่งโรงพยาบาล เกิดเป็นไรไป ใครรับผิดชอบ”เฉียนตุงหลิวตะคอกแล้วดึงเฟิงอู่ออกมา