บทที่154 ฉันใส่แล้วดูดีไหม

บทที่154 ฉันใส่แล้วดูดีไหม

สำหรับข้อเรียกร้องของหัวหน้าเสิ่นนั้นหลินหยางไม่มีความเห็นใดๆ ได้แต่พยักหน้าพูดกับผู้ป่วยสาวว่า“ถอดเสื้อผ้าออกให้หมดก่อนครับ”

ทุกคนฟังแล้วตกตะลึง รักษาต้องถอดเสื้อผ้าด้วยเหรอ

ราวกับว่าอ่านทะลุใจทุกคน หลินหยางหยิบเข็มออกมาจากกล่องอย่างกระอักกระอ่วน “ผมเป็นแพทย์แผนจีนครับ รักษาต้องฝังเข็ม ถ้าสวมเสื้อผ้า อาจจะทำให้เข็มปักลงผิดตำแหน่งได้ แล้วถ้าเกิดอะไรขึ้นมาจะยุ่งครับ”

“ยืนยันว่ารักษาได้เหรอ”หัวหน้าเสิ่นจ้องเขม็งไปที่หลินหยาง แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย

“เกือบหายดีทั้งหมด”หลินหยางพยักหน้า

“งั้นคุณรักษาเถอะ พวกเราจะคอยดู ถ้ารักษาไม่หายคุณเป็นได้เห็นดีแน่”หัวหน้าเสิ่นหน้าแดงก่ำ แม้ว่าหมอที่รักษาแบบนี้จะไม่ค่อยพบเห็น แต่ก็ทำให้อึดอัดเหลือเกิน

ส่วนผู้หญิงคนนั้นพอเห็นว่าในห้องมีคนมากมาย แววตาก็แสดงความโกรธเคือง“รักษาก็คือรักษา มายืนมุงยังกะดูสวนสัตว์อะไรล่ะ”

“เอาล่ะ ออกไปให้หมด อยู่แต่ฉันกับหัวหน้าเซี่ยก็พอ”หัวหน้าเสิ่นคิดแล้วคิดอีก พยักหน้าให้ผู้เชี่ยวชาญคนอื่นๆออกไปให้หมด

แม้ว่าทุกคนอยากจะชื่นชมศาสตร์แพทย์แผนจีนของหัวหน้าแผนกสูติที่มาใหม่ แต่ว่าคำสั่งของหัวหน้าเสิ่นจะไม่ฟังก็ไม่ได้ ทุกคนต่างเดินทยอยออกจากห้องอย่างละเหี่ยใจ

หลังจากที่ปิดประตูแน่นสนิท หัวหน้าเสิ่นจึงพูดขึ้น “เจียงน่าสินะ คุณถอดเสื้อผ้าออก ให้หัวหน้าเซียวตรวจดูหน่อย”

แม้ว่าในห้องจะยังมีคนอื่น แต่ว่าสภาพของเจียงน่าดีขึ้นเยอะ แม้ว่าจะมีการขัดขืนบ้าง แต่ก็ยังคงถอดเสื้อผ้าบนตัวออก เหลือไว้แต่ชุดชั้นใน

หลินหยางมองคะเนดูหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า ผิวขาวเนียนละเอียด ดึงดูดสายตาผู้คน มองจนหลินหยางรู้สึกร้อนผ่าวๆอยู่ข้างใน

สูดลมหายใจลึกๆเพื่อให้จิตใจสงบ ท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของหัวหน้าทั้งสอง หลินหยางหยิบเข็มออกมาปักลงบนตัวเจียงน่าอย่างรวดเร็ว

พลังลมปราณภายในหมุนเวียน หลินหยางพยายามแยกลมปราณ แล้วไล้ไปตามร่างกายของเจียงน่า ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายของเจียงน่า ทำให้เธออดที่จะหลับตาลงไม่ได้

ราวๆห้านาที หลินหยางหยุดทุกอย่างในมือลง มองเจียงน่าแล้วถามขึ้น“ตอนนี้รู้สึกอย่างไรบ้าง”

“รู้สึกร้อนๆตรงท้องน้อย”เจียงน่าตอบ

“รู้สึกสบายขึ้นกว่าเก่าไหม”

“เอ๋ รู้สึกสบายขึ้นมากจริงๆด้วย ก่อนหน้ายังรู้สึกปวดหนึบๆ！”เจียงน่าตอบอย่างตกตะลึง

ได้ฟังคำพูดของเจียงน่า หัวหน้าทั้งสองอดตาโตขึ้นไม่ได้ แค่ไม่กี่เข็มเนี่ยนะเห็นผลแล้วเหรอ

สำหรับความตื่นตระหนกของหัวหน้าทั้งสอง หลินหยางได้แต่ยิ้มเล็กน้อย หยิบกระดาษออกมาเขียนใบสั่งส่งให้หัวหน้าเสิ่นพูดขึ้นว่า“หาคนไปจัดยานี้มานะครับ”

เห็นว่าหลินหยางกล้าใช้ตนเอง หัวหน้าเสิ่นถลึงตาขึ้น กำลังจะอาละวาด

“ผมต้องคอยดูผู้ป่วยอยู่ที่นี่ครับ”หลินหยางพูดเสริมขึ้นคำหนึ่ง

หลังจากที่จ้องหลินหยางถมึงทึง หัวหน้าเสิ่นจึงรีบออกจากห้องผู้ป่วย

“เดี๋ยวผมเปิดใบสั่งยาให้ คุณก็กินตามนี้ทุกวันนะ กินติดกันสักอาทิตย์นึงก็ดีแล้ว อีกอย่างเรื่องปวดประจำเดือนกับเรื่องประจำเดือนมาไม่ตรง ก็น่าจะมีการเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด”หลินหยางยิ้มแล้วพูด

“พูดจริงหรือเปล่า”เจียงน่าได้ฟังแล้วแววตาเป็นประกาย มองหลินหยางแล้วถาม

“จริงสิครับ ถ้าถึงเวลาแล้วยังมีอาการผิดปกติ คุณมาหาผมได้เลย ผมทำงานอยู่ที่นี่ ไม่หนีไปไหนหรอก”หลินหยางจ้องแล้วตอบ

“งั้นต้องขอบคุณมากๆเลย ค่ารักษาครั้งนี้เท่าไหร่คะ”เจียงน่ากล่าวขอบคุณ

“รวมกับค่ายา ทั้งสิ้นหกสิบแปดครับ”หลินหยางเก็บเข็มไปพลางพูด

“ว่าไงนะ หกสิบแปดเหรอ”เจียงน่าเบิ่งตาโพลงอย่างเหลือเชื่อ

“ทำไมครับ แพงไปเหรอ ในใบสั่งยา มีสองสามชนิดที่ต้องใช้ในการปรับร่างกายครับ สมุนไพรจะเยอะหน่อย ราคาจะสูงหน่อย”หลินหยางยิ้มพลางอธิบาย

แต่พอฟังหลินหยางอธิบาย เจียงน่าก็เบิ่งตาโพลงอีก ถามขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ“ทั้งหมดหกสิบแปดเหรอ”

“ทำไม ถูกไปเหรอ”หลินหยางเองก็จ้องมองเจียงน่าอย่างเหลือเชื่อเช่นกัน อายุป่านนี้ เพิ่งเคยเห็นคนไม่ชอบของราคาถูก

“คุณแน่ใจนะว่าจะรักษาอาการป่วยฉันหาย”เจียงน่าถามอย่างไม่แน่ใจขึ้นอีกครั้ง

“แน่ใจสิ ต่อไปถ้ามีอาการคุณมาหาผมได้ตลอดเวลา ผมรักษาให้ฟรีเลย รักษาไม่หายคืนเงินให้”หลินหยางตีอกชกหัวรับประกัน

หัวหน้าเสิ่นที่เข้ามาจากด้านนอก พอได้ยินคำพูดหลินหยางก็ทำท่าสะดุดกึก วางห่อยาห่อเบ้อเร่อลงบนโต๊ะ พอหลินหยางหยิบมาก็อธิบายว่ายานี้กินยังไง หญิงสาวขอบคุณยกใหญ่แล้วจากไป

รอเจียงน่าไปแล้ว หลินหยางปัดๆมือมองดูหัวหน้าทั้งสองพูดขึ้น“ไม่ทราบว่าตอนนี้ผมคู่ควรกับตำแหน่งหัวหน้าหรือยังครับ”

ทั้งคู่เพิ่งได้ตะลึงพรึงเพริดไปกับฝีมือการรักษาของหลินหยาง พอได้ฟังต่างก็พยักหน้า

“มั่นใจแล้วก็ดี รบกวนอธิบายให้คนกลุ่มนั้นด้วย ผมจะมาทำงานทุกวันอังคารและเสาร์ ผมไปก่อนนะ”หลินหยางเก็บกล่องฝังเข็ม โบกมือให้คนทั้งคู่ แล้วเดินออกจากโรงพยาบาลไป

หลังจากกลับมาถึงบ้าน เห็นจ้าวจินฟ่งไม่ได้อยู่ชั้นล่าง หลินหยางรู้สึกแปลกใจ จ้าวจินฟ่งให้ความสำคัญกับร้านซักรีดขนาดนี้ ทำไมตอนนี้ไม่อยู่เสียได้

“เสี่ยวหยูน จินฟ่งล่ะ”