บทที่155 ทำให้หลงเฉียนตะลึงตะลาน

บทที่155 ทำให้หลงเฉียนตะลึงตะลาน

“เสื้อผ้าร้านนี้คงจะแพงน่าดูสินะ แค่ดูก็พอ”กั่วเหมิงจ้องเขม็งไปชุดที่อยู่ในตู้แล้วพูดขึ้น

“ลองดูก็ไม่เสียเงินนี่นา คุณครับ รบกวนหยิบชุดนั้นออกมาให้ลองหน่อยครับ”หลินหยางยิ้มให้พนักงานขาย

พนักงานขายพินิจดูหลินหยาง แม้ว่าจะแต่งตัวธรรมดา หน้าจืดๆ แต่ก็ไม่มีท่าทีลนลาน กลับดูเงียบสงบ คิดอยู่ในใจว่าไม่น่าจะใช่คนจน จึงยิ้มเล็กน้อยแล้วเปิดตู้ออก หยิบชุดสีน้ำตาลในตู้ออกมา

เมื่อหยิบชุดเข้าไปในห้องลองชุด ผ่านไปห้านาที กั่วเหมิงจึงออกมาจากห้องลองชุด

พอเห็นกั่วเหมิงเดินออกมา หลินหยางตาเป็นประกายไม่หยุด ปกติกั่วเหมิงแต่งตัวทันสมัย แต่ว่าก็แต่งตัวแนววัยรุ่น ชุดทำงานชุดนี้ เอวคอด บ่าเรียบ ใส่แล้วดูเหมือนผู้บริหาร

“ไม่เลวนี่นา หมุนสองรอบให้ผมดูหน่อย”หลินหยางมองดูกั่วเหมิงพลางพูด แววตาก็คอยจ้องเธอไม่กระพริบ เสื้อผ้าที่รัดรูปทำให้อกเธอดูเด่นชัด แม้ว่าจะไม่ได้กระเพื่อมใหญ่โต แต่ก็ดูเข้ารูปดี

“คุณผู้หญิงสวมชุดนี้แล้วดูดีมากค่ะ ถ้าใส่กับแลคกิ้งสีดำ รองเท้าส้นสูงหนึ่งคู่ จะยิ่งออกมาดูดีค่ะ”พนักงานขายมีพรสวรรค์ในการแนะนำมาก เมื่อเห็นกั่วเหมิงสวมใส่ จึงรีบหยิบแลคกิ้งกับรองเท้าส้นสูงที่เข้าคู่กันออกมา

เมื่อเห็นตัวเองในกระจก เธอดูเป็นผู้ใหญ่และมีประสบการณ์ ดูมีเสน่ห์เย้ายวน กั่วเหมิงดีใจจนไม่ได้ดูราคา หยิบชุดที่พนักงานเตรียมให้ แล้วกลับไปที่ห้องลองชุดอีกครั้ง

รอจนกั่วเหมิงออกมา สายตาของหลินหยางมองตรง กางเกงแลคกิ้งสีดำดูเข้าชุด แนบเนื้อเล็กน้อย ทำให้บั้นท้ายดูงามงอน เรียวขาท่อนยาวสวมใส่รองเท้าส้นสูง ยิ่งทำให้เธอดูสะโอดสะองขึ้น พนักงานขายเองก็มองอย่างตกตะลึง

“คุณผู้ชายคะ แฟนคุณสวมแล้วดูสวยมากเลย ชุดนี้เหมาะมากเลยค่ะ ราวกับตั้งใจทำออกมาให้เธอก็ไม่ปาน”พนักงานสาวกล่าวชม

ในเมืองซินไห่ เป็นเมืองท่าน้ำของประเทศ เป็นเมืองที่พัฒนาแล้ว ตอนกลางคืนผู้คนพลุกพล่าน ร้านนี้เองก็มีคนเข้ามาดูชมไม่น้อย

เมื่อเห็นรูปร่างที่สะกดตา หน้าตาหมดจด ผู้ชายทุกคนในร้านต่างก็หันมามองกันเป็นแถว

“มองอะไร คนเขามีเจ้าของแล้ว！”พวกผู้หญิงต่างส่งเสียงระงม ดึงดูดสายตาผู้คนไม่น้อย

หลินหยางหันหน้าไปมอง ที่ไม่ไกลออกไปมีผู้ชายคนหนึ่งมองมาที่กั่วเหมิงอย่างลามก แต่ก็โดนผู้หญิงข้างๆอบรม ส่วนสายตาที่หญิงคนนั้นมองมาที่กั่วเหมิง ก็มีแต่ความอิจฉาริษยา

“ฉันก็อยากจะได้ชุดแบบนั้นบ้าง นี่คุณ เอามาให้ฉันชุดนึง”ผู้หญิงคนนั้นเดินมาพูดเสียงดัง

“คุณผู้หญิงท่านนี้ขอโทษนะคะ ในร้านเรามีแบบนี้แค่ชุดเดียวค่ะ เป็นรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่น”พนักงานขายยิ้มอย่างถ่อมตน

“ว่าไงนะ มีชุดเดียวเหรอ ไม่มีของแล้วยังจะมาเปิดร้านอะไรอีกล่ะ”พอผู้หญิงคนนี้ได้ยินว่าไม่มีของ จึงรีบพูดออกมาอย่างไม่พอใจ

“ขอโทษนะคะ มีชุดเดียวจริงๆ ทั้งเมืองซินไห่หาชุดที่สองไม่ได้แล้วล่ะค่ะ”พนักงานขายกล่าวขอโทษ

กั่วเหมิงที่กำลังสวมชุดอยู่พอได้ยินจึงอ้าปากค้าง ร้านนี้เดิมทีก็เป็นแบรนด์ต่างประเทศอยู่แล้ว ไม่มีชุดไหนที่ราคาถูกเลย ยิ่งชุดนี้เป็นรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นด้วย ราคาไม่สูงทะลุฟ้าไปแล้วเหรอ

“ชุดนี้รวมทั้งชุดราคาเท่าไหร่คะ”กั่วเหมิงถามเสียงค่อย

“ตัวบนแปดหมื่นแปด กางเกงแปดพัน รองเท้าหกพันหก รวมทั้งสิ้นหนึ่งแสนสองพันหกร้อยหยวนค่ะ ถ้าซื้อทั้ง เซ็ตลดเหลือหนึ่งแสนสองพันถ้วนค่ะ ”พนักงานขายยิ้มกล่าว

“แพงขนาดนี้ ไว้คราวหน้าฉันค่อยมาดูใหม่นะคะ”หลังจากที่ได้ยินจำนวนตัวเลขมหาศาล กั่วเหมิงตกตะลึง จึงคิดจะไปถอดชุดที่ห้องลอง

“ไม่มีเงินแล้วจะมาลองชุดอะไรล่ะ ลองจนสกปรกแล้วคนอื่นจะใส่ต่อยังไงล่ะ”หญิงคนนั้นพอได้ยินคำพูดของกั่วเหมิงจึงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที เพลิงริษยาในตอนแรก กลายเป็นการโจมตี

กั่วเหมิงแม้ว่าจะไม่มีเงิน แต่ก็ใช่ว่าจะไร้ศักดิ์ศรี พอได้ยินผู้หญิงคนนั้นว่าแบบนั้นจึงหันหน้ากลับไป“ฉันไม่มีเงินซื้อแล้วยังไง คุณมีเงินเหรอ”

“ใช่สิ ฉันมีเงินซื้อ ผัวคะ จ่ายเงินค่ะ พูดตามตรงนะ เธอลองใส่มันแล้วน่ะ ฉันก็ไม่ค่อยอยากซื้อหรอก”หญิงสาวที่แต่งหน้าจัดเบ้ปาก แววตาที่สามีของหล่อนจ้องกั่วเหมิงเมื่อครู่ ทำให้เธอไม่สบอารมณ์

“ชุดนี้ผมเอา รูดบัตร”เห็นกั่วเหมิงมีท่าแข็งๆ หลินหยางก็รู้สึกหวั่นไหว จึงพูดขึ้นเสียงเรียบ แล้วหยิบบัตรเครดิตออกมาจากกระเป๋าตังค์

พนักงานสาวพอเหลือบไปเห็นบัตรที่ส่งให้ ดวงตาเป็นประกายขึ้น บัตรทองคำขาว วงเงินบัตรอยู่ที่สิบล้าน หรือไม่ก็ต้องวีไอพีจริงๆเท่านั้นถึงจะมี ชายหนุ่มตรงหน้า กลับมีบัตรนี้ด้วยหรือ

“คุณผู้ชายรอสักครู่นะคะ จะรีบจัดการให้ค่ะ”พนักงานสาวรีบเก็บบัตรอย่างดี แล้วสาวเท้าไปที่แคชเชียร์ พูดอย่างรวดเร็วสองสามคำ แล้วรีบเก็บบัตรในขณะที่พิมพ์ใบเสร็จ ยื่นส่งบัตรคืนให้หลินหยาง

“ใช่ว่าเห็นคนอื่นใส่แล้วสวย ตัวเองใส่แล้วก็จะสวยด้วย”เขาเบ้ปาก หลินหยางฉีกป้ายราคาบนชุดกั่วเหมิงออกแล้วพูดว่า“ใส่ออกไปเลย”

กั่วเหมิงพยักหน้าอย่างงุนงง ตอนนี้เธอราวตกอยู่ในห้วงความฝัน ก่อนหน้าเธอเคยได้ยินจ้าวจินฟ่งบอกว่าหลินหยางพอมีเงิน แต่ว่าควักเงินแสน เพื่อตนเอง ทำให้ครูมหาวิทยาลัยตัวเล็กๆคนหนึ่งอย่างกั่วเหมิงรู้สึกสะเทือนใจ

“หลินหยาง เมื่อกี้ขอบคุณนายมากนะ”กั่วเหมิงมองดูหลินหยาง ดวงตาเป็นประกาย

“ขอบคุณอะไรเล่า ก็แค่ไม่อยากเห็นครูที่ผมเคารพโดนรังแก”หลินหยางพูดเล่น