บทที่158 ไป๋หยุนผู้ถูกรุก

บทที่158 ไป๋หยุนผู้ถูกรุก

ผลลัพธ์งานสัมมนาในคราวนี้ มหาวิทยาลัยการแพทย์เจียงหลิงวิ่งนำเป็นม้ามืด เดิมทีเป็นแค่เทคนิคการแพทย์กระจอกๆ ตอนนี้กลับพุ่งนำขึ้นเป็นแชมป์เปี้ยน

ผู้อำนวยการเถายิ้มแก้มปริราวกับดอกไม้บาน มองดูนักเรียนทั้งสามของตนเอง ด้วยแววตาอันปีติ สร้างชื่อเสียงจริงๆ！กลับถึงโรงเรียนต้องจัดรางวัลให้สามคนนี้หน่อยแล้ว！

รอจนจบงานสัมมนา หลินหยาง、โจวโต่และหลงเฉียนต่างมาที่กลุ่มคณะกรรมการ

“วันนี้ที่เรียกทุกท่านมา เพราะได้ประจักษ์เห็นฝีมือทางการแพทย์ของทุกคน ไม่ทราบว่าต่อไปทุกคนคิดวางแผนอนาคตไว้อย่างไร”หัวฉีถามอย่างเป็นมิตร

“ยังไม่ได้วางแผนอะไรค่ะ”โจวโต่พูดเสียงค่อย

“ฮ่าๆ ยายหนูนี่ไม่เลวเลยจริงๆ ไม่ทราบว่าหนูสนใจการแพทย์ในมณฑลเราหรือเปล่าจ๊ะ ถ้าสนใจ จะสมัครให้ รอให้เรียนจบ ก็มาฝึกงานที่เมืองจินหลิงหนึ่งปี แล้วเข้าทำงานที่ศูนย์วิจัยเลย”หัวฉียิ้ม

“จริงเหรอคะ งั้นต้องรบกวนอาจารย์หัวแล้วล่ะค่ะ”แม้ว่าจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่โจวโต่ยังคงไม่คิดว่าจะมีเรื่องเซอร์ไพรส์ที่ใหญ่ขนาดนี้ สถาบันวิจัยประจำมณฑล มีนักศึกษาคนไหนบ้างล่ะที่ไม่อยากไป

“เจ้าหนู แล้วนายล่ะ”หัวฉีถามหลงเฉียนด้วย

“ผมก็ยังไม่ได้คิดครับ”หลงเฉียนรีบตอบ

“ถ้านายก็สนใจสถาบันวิจัยประจำมณฑลด้วยแล้วล่ะก็ จะมาสมัครพร้อมกับยายหนูด้วยก็ได้นะ ว่าไงล่ะ”หัวฉีหัวเราะเหอะๆถามขึ้น

“ดีมากเลยครับ ขอบคุณมากๆครับ！”หลงเฉียนพยายามอดกลั้นความตื่นเต้น แล้วโค้งคำนับให้หัวฉี

หัวฉียิ้มตาหรี่มองคนทั้งคู่ เขารู้ว่าสถาบันวิจัยแห่งมณฑลเป็นตัวดึงดูดหนุ่มสาวพวกนี้ ไม่เพียงแต่เงินเดือนจะสูง แถมยังได้ศึกษาศาสตร์การแพทย์ที่ลึกลงไปอีกด้วย ได้เข้าไปทำงานในโรงพยาบาลดีๆ ต่อสู้ไม่กี่ปีก็ได้เป็นปรมาจารย์แห่งวงการแพทย์แล้ว แต่การที่ได้เข้าไปอยู่ในสถาบัน ไม่ได้หมายความว่าจะเรียนรู้ศาสตร์การแพทย์อะไรได้มากมายนัก บางทีอาจจะได้อาศัยพรสวรรค์และความสามารถ ได้กลายเป็นปรมาจารย์ทางการแพทย์ระดับโลก！

“หลินหยาง ไม่รู้ว่านายจะสนใจสถาบันวิจัยแห่งมณฑลมั้ย แม้ว่านายจะเรียนแพทย์แผนจีน แต่เราก็จะลองยื่นดูให้นายได้นะ ให้นายได้เข้าไป”หัวฉีเปิดประเด็นโดยตรง

โจวโต่กับหลงเฉียนฟังแล้วตกตะลึง หลินหยางกลับไม่ต้องฝึกงานหนึ่งปี ก็เข้าไปได้เลยเหรอ แต่จะว่าไปเขาก็มีความสามารถนี้จริงๆ ครั้งนี้ถ้าไม่ใช่เพราะหลินหยาง บางทีพวกเขาอาจจะไม่มีโอกาสแบบนี้ก็ได้

“หลินหยาง นายเข้าไปรอก่อน ถึงเวลาพวกเราตามเข้าไป นายก็ดูแลพวกเราด้วยแล้วกันนะ”หลงเฉียนยักคิ้วหลิ่วตาให้หลินหยาง

ก่อนหน้ายังวางสีหน้ายโสใส่ ตอนนี้หลงเฉียนทำสีหน้าแสนกล หลินหยางอดกลอกตาขาวไม่ได้

“ผมยังมีธุระอื่นที่ต้องสะสางก่อนครับ ตอนนี้ยังไปไม่ได้ ไว้รอโอกาสหน้า จะไปรบกวนนายท่านหัวนะครับ”หลินหยางส่ายหน้าปฏิเสธ

หลงเฉียนกับโจวโต่ชะงักงัน นายคนนี้ปฏิเสธเชียวเหรอ คนจำนวนเท่าไหร่ที่อยากเข้า แต่เขากลับปฏิเสธ นี่มันหลักการอะไรกันเนี่ย！

หัวฉีได้ฟังคำตอบของหลินหยาง รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ในความทรงจำคนจำนวนน้อยมากที่ปฏิเสธโอกาสแบบนี้ เขานิ่งงันแล้วพูดขึ้น“เรื่องนี้ยังไม่ต้องรีบปฏิเสธก็ได้ ค่อยๆคิดดูก่อน”

“ผมว่าตาหัวเก็บความปรารถนาดีไว้ก่อนเถอะครับ หลินหยางเป็นแพทย์แผนจีน จะไปวิจัยอะไรในนั้น ถ้าจะไปต้องไปที่สมาคมแพทย์แผนจีนสิครับ”หยังวั่นเฉียนที่เงียบมาตลอดกล่าวขึ้น

“สมาคมแพทย์แผนจีนหรือครับ คืออะไร”หลินหยางถามอย่างตกใจ

“สมาคมแพทย์แผนจีนไม่ได้มีชื่อเสียงอะไรมากมายนักในประเทศ แต่ก็เป็นที่รวบรวมปรมาจารย์ด้านแพทย์แผนจีนไว้ทั้งหมด แพทย์จีนอย่างผมก็อยู่ในนั้น และก็ถูกจัดอันดับที่สิบขึ้นไป แต่พอนายเข้าไป ก็จะมีคนมาแลกเปลี่ยนศาสตร์แพทย์แผนจีนกับนายมากยิ่งขึ้น”หยังวั่นเฉียนยิ้มอธิบาย

หลินหยางฟังแล้วรู้สึกสนใจ พูดขึ้นด้วยแววตาเป็นประกาย“ศาสตร์การแพทย์ของนายท่านหยัง จัดอยู่อันดับที่สิบกว่าเท่านั้นหรือครับ”

“ใช่แล้วล่ะ ในสมาคมแพทย์แผนจีน ยังมีคนเก่งๆอีกมาก ว่าไงล่ะ สนใจเข้าร่วมไหม”หยังวั่นเฉียนเห็นหลินหยางรู้สึกสนใจ จึงพูดเปิดประเด็น

“สนใจครับ สนใจแน่นอน ไม่ทราบว่าต้องมีเงื่อนไขอย่างไรบ้างครับ”หลินหยางถาม

“ง่ายมาก เดี๋ยวเอาใบสมัครให้ นายกรอก แล้วส่งกลับมาก็พอ”

หลินหยางไม่มีความเห็นใดๆ พยักหน้าตอบรับเรื่องนี้

“เอาล่ะๆ คุยอะไรกันตรงนี้เล่า เราไปหาที่กินข้าวค่อยๆนั่งคุยกันดีกว่า”หัวฉีร้องทัก มองไปที่หลงเฉียนกับโจวโต่แล้วพูดขึ้น“พวกเธอสองคนก็ตามไปด้วยกันสิ”

พอเดินเข้าไปในประตูใหญ่ ก็มีรถเฉพาะออกมารับ โจวโต่และหลงเฉียนนั่งอยู่บนรถคันหนึ่ง ส่วนหลินหยางนั้นโดนหัวฉีลากมาขึ้นรถของพวกเขา

“วั่นเฉียน นายรีบบอกพี่มา เทคนิคการแพทย์ของน้องเซียวเป็นไงบ้าง”บนรถ หัวฉีรีบถาม

“ล้ำลึกอย่าบอกใคร！”หยังวั่นเฉียนคิดแล้วคิดอีก ในที่สุดก็ตอบออกมา

“นายท่านหยังชอบเกินไปแล้วครับผม เทคนิคการแพทย์ของผมก็แค่เพิ่งก้าวขาออกจากประตูแค่นั้นเอง”หลินหยางพูดอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน

“น้องชายอย่าถ่อมตนไปหน่อยเลย ถ้าวั่นเฉียนชมขนาดนี้ คิดว่าทั่วประเทศคงจะมีอยู่ไม่กี่คนหรอก คนที่ได้รับคำชมจากเขา ก็มีหัวหน้าเขานี่แหละ”

“จริงสิ วั่นเฉียน หัวหน้าสมาคมหยูกับหลินหยางเทียบกันแล้ว ห่างไกลกันแค่ไหน”หัวฉีดวงตาเป็นประกาย รีบถามขึ้น

“อันนี้ก็ไม่ทราบเหมือนกันสิครับ เทคนิคทางการแพทย์ของหัวหน้าสมาคมหยูดั่งต้องมนต์สะกด แต่ว่าเทคนิคทางการแพทย์ของน้องชายนั้นล้ำลึก เทียบกันยากครับ ตัดสินออกมาไม่ได้ แต่ว่าสิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ ความเข้าใจด้านการแพทย์ของน้องเซียว แข็งกว่าตาแก่อย่างผมมาก”

“นายท่านหยังอย่ายกยอผมเกินไปเลยครับ”หลินหยางยิ้มฝืนๆ

รอจนทุกคนมาหาที่รับประทานอาหาร หยังวั่นเฉียนจึงให้หลินหยางอยู่ถกเรื่องการแพทย์ต่อ หลินหยางให้หลงเฉียนกับโจวโต่กลับไปก่อน ส่วนตัวเองกับหยังวั่นเฉียนอยู่ในห้องสนทนากันต่อ

กลางคืนตอนสองทุ่ม หลินหยางจึงบอกลาหยังวั่นเฉียน แล้วโบกรถกลับโรงแรมไป

พอมาถึงโรงแรม หลินหยางกำลังจะกลับไปที่ห้องตัวเอง ก็ได้ยินเสียงแหลมเล็กของหญิงสาวดังลอดออกมา

ผนังโรงแรมที่นี่กันเสียงได้ดี ถ้าไม่ใช่เสียงที่ดังมากจริงๆจะไม่สามารถได้ยินมาถึงข้างนอก หลินหยางเอาหูแนบประตูเพื่อฟังความเคลื่อนไหวชัดๆ