บทที่159 คืนนี้อยู่เป็นเพื่อนฉันเถอะนะ

บทที่159 คืนนี้อยู่เป็นเพื่อนฉันเถอะนะ

ห้านาทีต่อมา ตำรวจสองสามนายเข้ามาที่ห้อง หลังจากรับรู้เหตุการณ์แล้ว ตำรวจจึงพาชายผู้สลบไสลคนนี้ออกไป

หลินหยางกับไป๋หยุนให้ปากคำเสร็จ จึงรีบออกไป หลินหยางเรียกรถคันหนึ่งส่งไป๋หยุนกลับบ้าน

หลังจากที่ลงรถ หลินหยางเดิมทีอยากขอตัว แต่ไป๋หยุนดึงมือเขาเอาไว้

มองดูไป๋หยุนผู้ที่มีสีหน้าแดงก่ำ หลินหยางหัวใจสั่นไหว ยิ้มแล้วถาม “เป็นอะไรไปหรือ”

“วันนี้ขอบคุณมากเลยนะ ถ้าไม่ได้คุณช่วยเอาไว้ ฉันอาจจะโดน……โดนผู้ชายคนนั้นเอาเปรียบไปแล้ว ไม่รู้ว่าจะขอบคุณคุณยังไงจริงๆ”ไป๋หยุนพูดขอบคุณเสียงเบาๆ กวาดมองแววตาซาบซึ้งไปทางหลินหยาง

“เดิมทีคุณจะมาหาผมนี่นา ถ้าไม่ใช่เพราะผม คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ขอบคุณทำไมเล่า”หลินหยางรีบโบกปัดมือ

“จริงสิ ตอนนี้คุณว่างไหมอ่ะ วันนี้ที่คุณบอกอาการของฉัน ฉันยังอยากให้คุณช่วยรักษาให้หน่อย”ไป๋หยุนพูดเสียงค่อย

หลินหยางที่จะขอตัวไปในตอนแรก พอได้ยินคำขอร้องของไป๋หยุนก็เลยเปลี่ยนความคิด

แพทย์ต้องมีใจดุจบิดามารดา ตัวเองกลับไปไม่เท่าไหร่หรอก แต่ควรจะรักษาคนไข้ให้ดีก่อน จึงพยักหน้าแล้วตอบ“งั้นก็ได้ ถ้าคุณสะดวก ผมจะรักษาให้”

“สะดวกสิ ที่บ้านมีฉันแค่คนเดียว”ไป๋หยุนตอบรับอย่างเป็นมิตร เธอดึงแขนหลินหยางให้เข้าไปในหมู่บ้าน

ไม่รู้ว่าไป๋หยุนจงใจหรือเป็นอุบัติเหตุ กระต่ายน้อยสูงชันของเธอคู่นั้นแนบสนิทลงบนแขนของหลินหยาง ทำให้หลินหยางคิดเตลิดเปิดเปิงไปไกล มังกรที่มันสงบลงไปแล้ว กลับผงาดขึ้นมาอีก

บ้านของไป๋หยุนอยู่ที่ชั้นสาม หลินหยางกับไป๋หยุนนั่งลิฟต์ขึ้นไป ไป๋หยุนเปิดประตูบ้าน

เธอล็อคประตู ไป๋หยุนกวักมือเรียกให้หลินหยางนั่งลง จากนั้นจึงหยิบน้ำอัดลมสองแก้วในตู้เย็นออกมา ส่งให้หลินหยางหนึ่งแก้ว

“หลินหยาง ตกลงอาการของฉัน รักษาง่ายไหม”ไป๋หยุนถาม

“รักษาง่ายสิ คุณแค่เหนื่อยเกินไปแค่นั้นเอง กับกินอาหารไม่ค่อยถูกสุขลักษณะ ทำงานเยอะไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย แค่ปรับสภาพร่างกายระยะหนึ่ง ออกกำลังกายบ้าง ก็จะกลับมาดีปกติ”หลินหยางพยักหน้า

“รักษายังไง”ไป๋หยุนพิงไปทางหลินหยาง ไออุ่นพุ่งขึ้นหน้าของหลินหยาง

หลินหยางหันไปมองไป๋หยุน เวลานี้แก้มทั้งสองของไป๋หยุนเหมือนมีสายรุ้งพาดอยู่ แดงระเรื่อ ปากเล็กๆอ้าขึ้นเล็กน้อย แววตาใสดุจสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง ช่างสะเทือนอารมณ์

เห็นสภาพไป๋หยุนในตอนนี้ จู่ๆในใจของหลินหยาง จู่ๆก็คิดถึงคำพูดก่อนหน้านี้ ไป๋หยุนดูเหมือนจะดื่มน้ำผลไม้ที่ใส่ยาลงไป

“ตอนนี้คุณรู้สึกอย่างไรบ้าง”หลินหยางมองไป๋หยุนแล้วถาม

“รู้สึกร้อนนิดหน่อย อารมณ์รู้สึก……รู้สึกวูบวาบ”ไป๋หยุนหน้าแดงก่ำและตอบละเอียด

“ถ้าผมไม่ได้ฟังผิด น่าจะเกิดจากน้ำผลไม้ที่คุณดื่มก่อนหน้า ยาที่อยู่ข้างในออกฤทธิ์แล้ว ทำให้คุณรู้สึกอลหม่านไปหมด”หลินหยางค่อยๆอธิบาย

สำหรับสรรพคุณของยานั้น ไป๋หยุนในฐานะที่เป็นนักข่าวค่อนข้างจะรู้ดี แต่เธอแค่คิดไม่ถึงว่า ปกติเธอเคยแต่จะไปสัมภาษณ์คนที่โดนวางยา ตอนนั้นยังรู้สึกมหัศจรรย์ใจอยู่ แต่ตอนนี้มาโดนเสียเองนี่

ก่อนหน้าได้ยินมาว่าถ้าโดนยานี้เข้าแล้ว จะต้องขึ้นเตียงมีอะไรกันทั้งชายหญิงก่อนจึงจะแก้ปัญหาได้ ไม่อย่างนั้นจะอึดอัดตาย เธอจึงมองหลินหยางอย่างลังเล ไป๋หยุนเปิดปากถามขึ้น“หลินหยาง ฉันจะเป็นอะไรไหม”

“คุณดื่มน้ำผลไม้ไปน้อย ยาที่โดนยังไม่เยอะ แต่ถ้าไม่แก้ไข ก็อาจจะไม่มีอันตรายถึงชีวิต แต่มันทำลายร่างกายแน่นอน”หลินหยางจับชีพจรให้ไป๋หยุน ดูร่างกายภายในให้กับเธอ

“งั้นคุณ……คุณช่วยฉันหน่อย”ไป๋หยุนพูดเสียงค่อย

“ผมช่วยถอนพิษให้คุณได้ แต่คุณต้องให้ความร่วมมือ”หลินหยางพูดจริงจัง

“ให้ความร่วมมือยังไง”ไป๋หยุนผู้ถูกกระตุ้นด้วยยาเร้าอารมณ์ กลายเป็นคนเปิดเผยขึ้นมา ภูเขาสองลูกที่ค่อยๆใหญ่ขึ้น เริ่มกระทบไปตามตัวของหลินหยาง

“เดี๋ยวผมจะฝังเข็มให้ แต่คุณจะใส่เสื้อผ้าไม่ได้ แต่ว่าการฝังเข็มของผมในคราวนี้ ไม่เพียงแต่จะช่วยคุณถอนพิษแต่ยังช่วยให้คุณหลับดีขึ้นด้วย”หลินหยางพูดอย่างจริงจัง

“ไม่เป็นไร งั้นคุณรักษาให้ฉันหน่อย”ไป๋หยุนถอดเสื้อผ้าออก เหลือเพียงแต่ชุดชั้นใน

แม้ว่าก่อนหน้าจะได้เห็นเรือนร่างของไป๋หยุนแล้ว แต่เรือนร่างของไป๋หยุนนั้นเย้ายวนใจจริงๆ แม้ว่าหน้าอกจะไม่ได้ใหญ่อะไรมาก เทียบอะไรไม่ได้กับผู้หญิงที่ตนเคยเห็น แต่ก็ไม่ถึงขั้นราบเป็นสนามบิน ยังมีความอวบอิ่มน่ามอง

ไป๋หยุนนอนราบบนโซฟา หลินหยางหยิบเข็มออกมา ถ่ายพลังลงไป ดึงเข็มออกมา แล้วแทงไปทางไป๋หยุน

เข็มสิบแปดเล่มแทงลงบนลำตัวของไป๋หยุน หลินหยางยังคงถ่ายพลังลงเข็มต่อไป พลังงานถ่ายทอดไปตามเข็มเข้าไปในร่างกายของไป๋หยุน ไม่นานนัก ใบหน้าที่แดงก่ำของไป๋หยุน ค่อยๆกลับมาขาวดังเดิม

ไป๋หยุนผู้ที่กลับมาสงบ ไม่ได้ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่แม้แต่น้อย เมื่อนึกถึงภาพที่ตัวเองเปิดเผยขนาดนั้น ใบหน้าที่กลับมาขาวดังเดิมของไป๋หยุนก็กลับมาแดงระเรื่ออีกครั้ง

หลินหยางใช้เวลาราวครึ่งชั่วโมงในการพินิจพิเคราะห์ร่างกายของเธอ รอจนหลินหยางเก็บเข็มเข้าแล้ว ใบหน้าของไป๋หยุนก็ร้อนดั่งไฟ

“งั้นผมกลับก่อนนะ”แม้ว่าอยากจะทำอะไรไป๋หยุน แต่หลินหยางก็เป็นคนมีหลักเกณฑ์ เขาไม่ไปบังคับใจผู้หญิงแน่นอน

“คุณมีธุระต้องกลับเหรอ”จู่ไป๋หยุนถามขึ้น

“เปล่า”

“งั้นคุณ คุณอยู่เป็นเพื่อนฉันเถอะนะ พรุ่งนี้ค่อยไป”ไป๋หยุนก้มหน้าพูดคำหนึ่ง

หลินหยางรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย คิดว่าตัวเองหูฟาดไป ไป๋หยุนขอให้เขาอยู่เหรอ

“ถ้าไม่สะดวกก็ช่างเถอะนะ”เห็นหลินหยางไม่พูดเป็นนานสองนาน ไป๋หยุนจึงพูดขึ้นอย่างกระอักกระอ่วน

“สะดวกสิ ผมต่างหากที่กลัวว่าคุณจะไม่สะดวก”หลินหยางรีบตอบ