บทที่247 แก้พิษ

บทที่247 แก้พิษ

หลินหยางออกจากบ้านเถียนเสี่ยวเสี่ยวด้วยความเหนื่อยล้า นอกจากนี้ได้เซ็นสัญญาที่ไม่เท่าเทียมหลายฉบับ

สาวน้อยขี้เหงาแบบนี้ไม่ใช่จะรับมือได้ง่ายๆ โชคดีที่ความต้องการของเธอไม่สูงนัก ขอแค่ติดตามอยู่เป็นเพื่อนเธอให้มากขึ้น

คนที่ยากที่จะรับมือคือจ้าวหย่าจิ้ง กลางดึกเธอโทรเรียกไป๋เซียนเฉ่าตื่นจากเตียงหลินหยาง

คนเปิดประตูคือจ้าวชิวเยว่ เธอพูดด้วยความตึงเครียด:"คุณป้าเจ็บหน้าอกกะทันหัน ร่างกายอ่อนแรง"

หลินหยางรีบไปตรวจชีพจร สถานการณ์ไม่ค่อยดี ครั้งสุดท้ายที่ฝังเข็มผู้หญิงคนนี้ไม่มีปัญหาอะไร อย่างไรก็ตามเธอใช้วิธีรุนแรงบางอย่างเพื่อรักษาร่างกายของเธอตลอดทั้งปีซึ่งทำให้เกิดผลสืบเนื่องบางอย่าง

"บอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอว่าห้ามใช้สารที่มีส่วนผสมของสารฆ่าหนู?" หลินหยางพูดด้วยความโกรธว่า

"ฉัน…..ไม่ได้ใช้!" จ้าวหย่าจิ้งพูดด้วยรูปลักษณ์ที่น่าสงสารในเวลานี้

หลินหยางพูดกับชิวเยว่ว่า:"นำเครื่องสำอางและผลิตภัณฑ์ดูแลผิวที่เธอใช้ปกติมา!"

สาวน้อยรีบเก็บของในกระเป๋าใบใหญ่แล้วโยนมันไป หลินหยางดูอย่างระมัดระวังและพบขวดสีแดงเล็กๆสองขวด

เปิดฝาขวด ลมพัดเล็กน้อยแล้วสูดดม หลินหยางกล่าวอย่างมั่นใจ"'ก็คือสองขวดนี้ ข้างในมีส่วนประกอบของสารฆ่าหนู! ต่อไปคุณใช้แต่โคลนบิวตี้ก็ได้แล้วแหละ!"

"หึ แพงขนาดนั้น ฉันใช้มากเกินไปฉันกลัวคนอื่นจะบอกว่าฉันติดสินบน!" จ้าวหย่าจิ้งไม่พอใจที่หลินหยางชี้หน้าตักเตือน!"

ทำตากว้างมองด้วยความโกรธ หลินหยางพูดด้วยความโมโห:"คุณไม่ต้องการชีวิตของคุณแล้วหรือ? ยังกล้าใช้ของที่ยุ่งเหยิงเหล่านี้! เชื่อฉันเถอะ เอาของอะไรทั้งหมดทิ้งไป! ของของฉันคุณก็รับหมดแล้ว ใครจะมาพูดนินทา!"

แม้ว่าในใจของจ้าวหย่าจิ้งมีความสุขมากๆ แต่ปากกลับบอกว่า:"คุณไม่กลัวว่าไป๋เซียนเฉ่าจะเอาขวดน้ำส้มสายชูพลิกกลับมาอีกครั้งหรือ?"

"อย่างไรก็ตามฉันก็เป็นเจ้าของเซียนเฉ่าเก๋อเช่นกัน ของอันนี้เขาขายให้ฉันฉันก็ซื้อแพงมากแล้ว แต่มันฟรีสำหรับคุณ!" หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้มซิๆ

"ก็ได้ แต่หน้าอกของฉันมีอาการเจ็บนิดหนึ่ง!" รูปลักษณ์ที่ละเอียดอ่อนของจ้าวหย่าจิ้งทำให้หัวใจของผู้คนละลาย

จ้าวเยว่หลบหนีอย่างเชื่อฟัง เหลือเพียงแค่เขาสองคนจ้องมองซึ่งกันและกัน

"แย่แล้ว ดึกขนาดนี้แล้วฉันไม่ได้พกอะไรมาเลย แต่ฉันมีวิธีรักษาหนึ่ง!" หลินหยางพูดด้วยรอยยิ้ม

"พูดซิ แค่ได้รักษาก็พอแล้ว!" จ้าวหย่าจิ้งมุ่ยปากพูด หลินหยางโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเธอสองสามคำ ใบหน้าของจ้าวหย่าจิ้งแดงระเรื่อและพูดว่า:"คุณนี้มันนักเลงใหญ่ นี่คือการรักษาหรือทำให้คุณสบาย?"

"เชื่อไม่เชื่อแล้วแต่คุณ ทักษะสูตรพิเศษ!" หลินหยางกล่าวอย่างจริงจัง

จ้าวหย่าจิ้งไม่ค่อยเชื่อ เล็งไปที่ส่วนล่างของเขา ดูเหมือนจะไม่มีวี่แววว่าจะแข็งแรง เป็นไปได้ไหมว่าสิ่งที่ผู้ชายคนนี้พูดจะเป็นความจริง?

"คุณหยิบออกมา ให้ฉันดู!" จ้าวหย่าจิ้งพูดอย่างลังเล

หลินหยางปิดประตูเสร็จ ถอดกางเกง หยิบปืนกระสุนเล็กออกมา จ้าวหย่าจิ้งนวดอย่างมีพิรุธและพูดว่า"กลืนสิ่งนี้ได้ผลจริงเหรอ?"

"ฉันจะบอกคุณตรงๆนะ การฝึกฝนของฉันนั้นไม่เหมือนกับคนทั่วไป พลังที่สดใสบริสุทธิ์แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของคุณ สามารถช่วยคุณถ่ายเทพิษ! มีนักเลงชื่อดังในสายมืดนามสกุลมู่ ลูกสาวของเขาถูกฉันรักษาหายด้วยวิธีนี้!" หลินหยางกล่าวตามความเป็นจริง

จ้าวหย่าจิ้งเคยได้ยินชื่อนี้ คราวนี้เธอเชื่อแล้วแปดส่วนสิบ แต่ว่าเธอยังไม่เคยลองทำเรื่องแบบนี้ ถึงขั้นนี้หญิงที่แข็งแกร่งขนาดไหนก็ไม่มีทางเลือกแล้ว เธอหลับตาแล้วกัดลงไป

"ฉันจะบอกคุณ คุณต้องเบาๆนะ อย่าทำไปเรื่อย!" หลินหยางมีความกังวลเล็กน้อยแล้วพูด

ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา ใช้อารมณ์ขึ้นมาไม่คำนึงถึงความรอบคอบเลย จ้าวหย่าจิ้งลืมตาขึ้นและเงยหน้าขึ้นมองเขา ใช้สายตาแลมองหลินหยาง มีผู้หญิงที่แข็งแกร่งรับใช้ตัวเองอย่างนี้ ในใจของหลินหยางมีความพึงพอใจอย่างพิเศษ

แต่นี่เป็นวิธีการรักษา คนสองคนต้องร่วมมือกันหากต้องการผลการรักษา

หลินหยางรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าจ้าวหย่าจิ้งไม่เข้าใจทางนี้ ไม่เป็นเลยสักนิด! เกาเกาหัว เขาพึมพำว่า:"ฉันว่า...คุณอย่าขยับแต่ปาก มือก็ควรร่วมด้วย อย่างน้อยก็ทำให้ฉันเปิดยิงเร็วขึ้น!"

จ้าวหย่าจิ้งถืออาวุธหนัก พูดอย่างเหนื่อยว่า:"ไอ้ชั่ว เจตนาทำหรือเปล่า? ถึงแม้ฉันจะไม่เข้าใจ แต่อันนี้ใช้งานได้จริงเหรอ?"

"ต่อต้านกับพิษที่เหลืออยู่ในร่างกายของคุณยังเหลือเฟือเลย หากคุณไม่เชื่อรอคืนนี้คุณจะลำบากทั้งคืน!" หลินหยางพูดตามความจริง

จ้าวหย่าจิ้งพยายามที่จะร่วมมือ แต่สิ่งนี้เริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เธอยังไม่สามารถควบคุมได้

"สิ่งของที่ใหญ่ขนาดนี้ มันทำร้ายคน! คุณบอกฉันว่าต้องทำอย่างไร!" ราชินีก็มีปัญหาเช่นกัน

หลินหยางหัวเราะเยาะเย้ยว่า:"ใช้ทั้งมือและปากพร้อมกันสิ คุณก็คิดว่ากำลังกินไม้ไอติม! แต่ต้องจำไว้ ใช้ฟันไม่ได้ ใช้แรงไม่ได้ แค่สัมผัสเบาๆก็พอแล้ว!"

จ้าวหย่าจิ้งยังคงเริ่มทดลองของตัวเองต่อ ใช้มือเล็กๆสองข้างกำของใหญ่เข้ากันและกัน แล้วลิ้นเล็กๆที่กระฉับกระเฉงหมุนไปมาบนหัวน้อยของเขา

คราวนี้หลินหยางถึงกับหลับตาแล้วพูด:"ไม่เลวไม่เลว มีความคือหน้า! การเคลื่อนไหวนุ่มนวลนิดหนึ่งและช้าลงนิดหนึ่งก็ดีแล้ว!"

จ้าวหย่าจิ้งรู้สึกหดหู่ แล้วเธอไม่ฟังคำพูดของเขา มือเธอเคลื่อนไหวรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ปากของเธอดูดหลินหยางเหมือนน้ำวน ตอนนี้หลินหยางโชคร้ายแล้ว ทั้งตัวอยู่ในสองโลก โลกแห่งน้ำแข็งและไฟ นำพาความเจ็บปวดของความสุขเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้น นี่ก็ทำให้คนหน้าแตกมาก

"ปล่อยมือ ปล่อยมือ คุณนึกว่านี่เป็นขนมม้วนหรือ!" หลินหยางรีบพูด

จ้าวหย่าจิ้งพูดอย่างเย็นชา:"ทำให้คุณสบายทรมานคุณจนสุด!"

"คุณไม่อยากดีก็แล้วแต่ ฉันเหนื่อยมาที่ยืนไว้ ฉันต้องการนอน!" หลินหยางพูดอย่างไม่ร่วมมือ