บทที่249 เป็นแฟนของคุณ

ทที่249 เป็นแฟนของคุณ

ตั้งแต่ตื่นเช้าหลินหยางก็ไม่เคยมีความสงบ ทันทีที่ลืมตาขึ้นก็เห็นส้งซูยี่นอนอยู่ข้างขอบเตียงมองไปที่เธอ เขารีบลุกขึ้น มองไปที่เธออย่างเอ๋อๆ

"คุณทำไมนอนได้อย่าง?" สาวน้อยถาม

"ฉันยังอยากถามคุณมาได้ยังไง?" หลินหยางเกาหัวแล้วถาม

ส้งซูยี่เหลือบมองไปที่เป้ากางเกงของเขาแล้วยิ้มพูดว่า:"สัตว์ร้ายตัวใหญ่ตรงนั้นตั้งขึ้นอีกแล้ว อยากจะทำเรื่องเลวร้ายอีกแล้วเหรอ?"

เป็นเพียงแค่ปรากฏการณ์ธรรมชาติเอง แต่ก็อธิบายกับเธอไม่ถูก หลินหยางพูดอย่างโมโหว่า:"ถ้ายังพูดมากจะไม่รักษาอาการของคุณแล้ว ให้คุณอายุเจ็ดขวบทั้งชีวิต!"

"อย่างนั้นก็ดีสิ ฉันไม่อยากฉันไม่อยากโต! ใช่แล้ว วันนี้คุณต้องพาฉันไปเล่น คุณแม่สั่งไว้แล้ว!" สาวน้อยยังเริ่มร้องเพลงขึ้นมา

คำขอร้องของส้งเจียวคงไม่มีคนไม่ให้หน้าเขา หลินหยางถาม:"คุณจะไปเล่นที่ไหน? สวนสนุกหรือสนามเด็กเล่น? สถานที่แบบนี้เหมาะกับคุณมากกว่า!"

"ไม่เอา นั้นคือเด็กสามขวบเล่นกัน ฉันเจ็ดขวบแล้ว! พาฉันไปดูหนังเถอะ!" ส้งซูยี่ยิ้มแล้วพูด

พาคนร่างกายอายุสิบแปดปี มันสมองเจ็ดขวบดูหนังอะไร? หลินหยางใช้สติปัญญาคิดแล้วพักหนึ่ง แต่พอถึงโรงหนังสาวน้อยกลับมีแผนของตัวเองอยู่แล้ว

เธอจ้องไปที่ภาพยนตร์บนโปสเตอร์ขนาดใหญ่แล้วพูดว่า:"ดูอันนี้แหละ!"

เป็นหนังรักระทึกขวัญ เรื่องราวน่าจะน่าดู ไม่รู้สาวน้อยคนนี้จะดูเข้าใจหรือเปล่า? แต่ถ้าเธอชอบก็ตามใจเธอก็แล้วกัน!

หลินหยางหยิบเงินจ่ายค่าตั๋ว แต่สาวน้อยเธอเลือกเบาะที่นั่งที่คู่รักเขานั่งกัน เพราะส้งเจียวบอกเธอเลือกแต่ของแพง ไม่ซื้อของถูก!

ส้งซูยี่ปฏิเสธป๊อปคอร์นซึ่งเป็นสิ่งที่เด็กทุกคนชอบ ดึงหลินหยางเข้าไปที่นั่ง

ข้างหลังมีแต่ที่นั่งว่างเปล่า มีแค่พวกเขาสองคน ดูโฆษณาเป็นเวลานาน ภาพยนตร์เรื่องนี้ถึงเริ่มฉายอย่างเป็นทางการ

เรื่องราวยังพอได้ ฉากเปิดอย่างเรียบง่าย พระเอกนางเอกเสียงดังทะเลาะว่าจะเลิกกัน แล้วกลับมาถึงช่วงเวลาที่สองคนพบกัน

ที่จริงหลินหยางนึกว่าส้งซูยี่ไม่น่าสนใจสิ่งเหล่านี้ แต่สาวน้อยจ้องมองอย่างตั้งใจ เธอยังถามคำถามแปลกๆเป็นครั้งคราว อย่างเช่นทำไมพระเอกชอบจับหน้าอกของนางเอก เขาสองคนทำไมชอบกัดกันอะไรคำถามประมาณนี้

"คำถามเหล่านี้ไม่ใช่เด็กอย่างคุณควรรู้!" หลินหยางทำหน้าเคร่งบอก

"นี่ก็เป็นเกมเหรอ? พวกเราเล่นกันเถอะ?" ส้งซูยี่ถามอย่างตาโต

หลิงหยางจ้องเธอสักพัก:"ไม่ดูหนังเราก็กลับกันเถอะ!"

สาวน้อยตัวเล็กทำหน้าเหมือนซาลาเปาหันหัวไปมองจอใหญ่ ในขณะนี้พระเอกและนางเอกกำลังหลงใหลความสัมผัสที่โหดหา ฉากเลนส์สวยมาก ร่างเปลือยเปล่าสองร่างพันกัน

หัวใจของหลินหยางเต้นเร็วขึ้น กำลังคิดอยู่ว่าตอนนี้สเกลใหญ่ขนาดนี้เลยหรือ ชาววิทยุและโทรทัศน์ได้รับส่วนลดกลับเท่าไหร่!

แอบมองไปแว๊บ สาวน้อยเฝ้าดูอย่างเข้าใจ หลินหยางถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ไม่ได้คาดคิดว่ามือเล็กๆคู่หนึ่งจะสัมผัสมา จับปืนกระสุนเหล็กเล็กที่แข็งตัวอย่างแม่นยำ

หลินหยางเกือบร้องออกมา สาวน้อยกล่าวด้วยปากที่โค้งงอเล็กน้อย:"เกมนี้ฉันเคยเห็นคุณกับพี่อันเล่น ที่แท้พวกคุณก็คือแฟนกัน!"

ไม่คิดว่าไม่เจอกันหลายวัน สาวน้อยรู้เรื่องเยอะขนาดนี้ ดูเหมือนว่าแม้จะจิตตก แต่สมองก็ไม่ได้แย่และค่อยๆเติบโตขึ้น

หลินหยางใช้เสียงต่ำพูด:"ใครให้คุณจับ รีบปล่อยมือ ไม่งั้นฉันจะไม่พาคุณออกมาเล่นอีก!"

วิธีนี้ไม่ได้ผลเลย สาวน้อยตัวเล็กยังคงยิ้มพูดว่า:"ฉันอยากเล่นเกมนั้นเหมือนกัน ให้ฉันเป็นแฟนของคุณ!"

"เล่นบ้าอะไรแบบนี้ รอเมื่อคุณอายุสิบแปดปีแล้วค่อยมาพูด!" หลินหยางอาการสั่นข้างในว่า

"ฉันอายุสิบแปดปีแล้ว! ตอนนี้ฉันป่วยอยู่ ฉันจำเรื่องได้แค่ตอนอายุเจ็ดขวบ แต่ฉันรู้ว่าฉันอายุสิบแปดแล้ว!" ส้งซูยี่บอก

ใจของหลินหยางตะลึงสักพัก สาวคนนี้ไปรู้มาเมื่อไหร่เข้าใจได้ถึงขนาดนี้ อย่างไรก็ตามน้ำเสียงที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะและการแสดงออกที่ไม่โอ้อวดนี้ยังคงบอกเขา อาการของเธอยังคงซับซ้อน แต่ก็ยังจำสิ่งต่างๆหลังอายุเจ็ดขวบไม่ได้

ตอนนี้ส้งซูยี่เข้าใจสถานการณ์ของตัวเองอย่างชัดเจน หลินหยางยิ้มอย่างทำตัวไม่ถูกพูดว่า:"ไหนๆก็เข้าใจหมดแล้ว งั้นก็ดูหนังต่อ รอฉันรักษาคุณให้หาย ดีหรือไม่?"

"งั้นรอคุณรักษาฉันเสร็จ ฉันค่อยเป็นแฟนของคุณดีหรือไม่!" สายตาของส้งซูยี่ใสแป๋ว

หลินหยางตกใจ แต่เขาไม่กล้าที่จะยอมรับแรงกระตุ้นเช่นนี้ นี่เป็นเพียงการใช้ประโยชน์จากอันตราย

เมื่อตอนที่ส้งซูยี่ประสบอุบัติเหตุ หลินหยางเป็นคนช่วยชีวิตเพียงคนเดียวของเธอ เขารู้ว่านี่คือเหตุผลที่ทำให้เธอผูกพัน

"รอคุณรักษาหายแล้ว คุณก็สามารถกลับบ้านได้ ฉันมีแฟนหลายคน คุณต่อแถวก็ต่อไม่เข้ามา!" หลินหยางกล่าวอย่างปากอย่างใจอย่าง

ส้งซูยี่ฟังจบ น้ำตาก็ไหลออกมา แรงที่มือก็แกร่งขึ้น หลินหยางเจ็บจนเกือบร้องออกมา

"คุณเป็นคนร้าย ฉันไม่ชอบคุณแล้ว! คุณมันเป็นไอ้สารเลว!" สาวน้อยน้ำตาไหลอย่างไม่หยุด

หลายคนหันกลับมามองพวกเขา หลินหยางรีบกอดเธอและปลอบโยน: "ฉันผิดแล้ว ฉันผิดแล้ว!"

"แล้วที่คุณบอกว่าอยากให้ฉันเป็นแฟนของคุณ!" สาวน้อยโกรธจนกลายเป็นใบหน้าซาลาเปา

หลินหยางพูดอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร:"รอฉันรักษาคุณได้แล้ว คุณก็คือแฟนตัวน้อยของฉันตอนนี้คุณพอใจแล้วหรือยัง!"

ส้งซูยี่หัวเราะออกมา พร้อมกับพิงไหล่ของหลินหยาง แล้วมองไปที่หน้าจอขนาดใหญ่ต่อไป

ในภาพยนตร์ เมื่อชายหญิงหลงใหลกันมากที่สุด เสียงและการเคลื่อนไหวของทั้งสองคนก็จะดังขึ้นเรื่อยๆ ส้งซูยี่เคลื่อนไปรอบๆด้วยมือของเธอ ร่างของหลินหยางแน่น ทนต่อความรู้สึกเสียวซ่าน

สาวน้อยตัวเล็กขยับตัวมากขึ้นเรื่อยๆ เธอก็ยื่นมือเข้าไปข้างในจับหลินหยางไว้ไม่อยู่ และในที่สุดปืนใหญ่เหล็กขนาดเล็กก็ตกลงมาที่ฝ่ามือของเธอ

ลูบเบาๆ หลินหยางก็อยากฮัม จุดอ่อนของเขานี้

ถูกพวกผู้หญิงรู้แล้ว

หลินหยางเกาหัว สาวน้อยนี้ตื้อได้มาก แต่ในใจของเธอก็ยังคิดว่านี้เป็นเรื่องที่น่าสนใจ

การเคลื่อนไหวที่นุ่มนวลทำให้หลินหยางเพลิงชั่วร้ายลุกขึ้น เขาจับมือเธอด้วยความรำคาญและกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา

หลินหยางกักขังไว้ ส้งซูยี่ก็ไม่คัดค้าน รู้สึกสบายใจมากที่ได้พิงเขาแบบนี้ ภาพยนตร์เรื่องนี้ดำเนินมาถึงจุดสุดยอด พระเอกและนางเอกต่างตามหากัน แต่พวกเขามักจะพลาดกันโดยไม่ตั้งใจ