บทที่250 ฉันก็อยากเล่น

บทที่250 ฉันก็อยากเล่น

เถียนเสี่ยวเสี่ยวมองไปที่หลินหยางอย่างยั่วยวน ความร้อนในร่างกายกำลังหมุนวนอยู่ นี่เป็นครั้งที่สองที่เธอได้เข้าไปพัวพันกับผู้ชายคนนี้

ไม่เหมือนกับครั้งแรก อารมณ์ตอนนี้คล้ายๆกับลักลอบรักกัน จิตวิญญาณตึงเครียด พอรู้สึกประมาท ขาทั้งสองของเถียนเสี่ยวเสี่ยวก็ปิดแน่น ทำให้พอดีกับร่างกายของหลินหยางได้ยาก

"พี่ใหญ่ ฉันวู่วามเล็กน้อย คุณจับดู!" หญิงสาวดึงมือของหลินหยางไปที่หน้าอก

หลินหยางจับสาวน้อยและพูดว่า:"เต้นได้แรงขนาดนี้ คุณวู่วามอะไร ฉันกดเธอลงไปข้างล่างนี่เรียกวู่วาม

หลังจากถูกเยาะเย้ยด้วยวิธีนี้ หญิงสาวก็หยุดละอายใจ อ้าขาเพื่อพยายามให้ปืนใหญ่เหล็กขนาดเล็กเข้ามา

"คุณทำอะไร แบบนี้มันจะทำให้คุณเจ็บเจียนตาย!" หลินหยางหยุดอย่างรวดเร็ว

หญิงสาวตะลึง พูดอย่างว่างเปล่า:"แล้วควรทำยังไงดี?"

หลินหยางอดไม่ได้ที่จะขยับ ตัวหญิงสาวที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะคนนี้ จึงคิดริเริ่มที่จะนำมันเข้าปาก เขาคงต้องเคาะบักฮื้อจำนวนมากในชาติก่อน

ครั้งที่แล้วความแน่นของสาวน้อยทำให้เขารู้สึกดีมาก หลินหยางตัดสินใจคราวนี้จะให้เถียนเสี่ยวเสี่ยวได้ลิ้มรสพลังของตัวเอง เมื่อคิดแล้ว เขาก็พลิกตัวขึ้นและกดเถียนเสี่ยวเสี่ยวไว้ใต้ตัวเขา

"พี่ใหญ่ต้องเป็นเจ้าของควบคุมก่อน ถึงจะสอนวิธีทำ!"

ทันทีที่หลินหยางพูดจบ เขาขึ้นคร่อมร่างกายของเถียนเสี่ยวเสี่ยว มองไปที่สายตาของเธอมีอาการเขินและโหยหา จากนั้นเขาก็ก้มโน้มตัวลง จูบริมฝีปากสีชมพูของเธอ แม้ว่าร่างกายส่วนล่างจะบวมอย่างรุนแรง แต่ว่า หลินหยางไม่รีบร้อน ปลายลิ้นที่ยืดหยุ่นได้เดินไปมาเคลื่อนไหวในปากของเถียนเสี่ยวเสี่ยว

เถียนเสี่ยวเสี่ยวผู้ซึ่งพึ่งเริ่มจะเริ่มชอบเรื่องรักๆใคร่ๆ ไม่เคยรู้มาก่อนว่าการจูบสามารถทำให้ผู้คนรู้สึกตื่นเต้นได้มากขนาดนี้ ตามจูบของหลินหยางยิ่งอยู่ยิ่งเร็ว ยิ่งลึกขึ้นเรื่อยๆ เถียนเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกหายใจไม่ค่อยออก รู้สึกไม่ชัดว่ามีของเหลวบางอย่างรั่วไหลออกมาที่ระหว่างขา

ในขณะที่ปากของหลินหยางไม่ว่าง มือทั้งสองข้างก็ไม่ว่าง มือซ้ายไว้ที่หน้าอกของเถียนเสี่ยวเสี่ยวเข้าลึกไปมา ใช้แรงดึงเสื้อชั้นในออก ทันทีนั้นจับที่เต็มไปด้วยอกอิ่ม แล้วดึงขึ้นขณะนั้นยังคงวาดวงกลมไปมาอยู่บนผ้าตาข่าย มือขวาเคลื่อนลงมาจากเอวของเถียนเสี่ยวเสี่ยว ดึงกางเกงในสามเหลี่ยมของเธอออกเป็นแถบอย่างร้ายๆ ดึงไปมาอย่างอ่อนไหวบนพื้นที่บอบบางของเธอ

"พี่ใหญ่ คุณมันร้ายจริงๆ!"

เถียนเสี่ยวเสี่ยวผลักหลินหยางออกไปอย่างแรง หลังจากถูกเขาจูบเป็นเวลานาน เธอก็แทบจะขาดออกซิเจน บวกกับความรู้สึกเสียวซ่านที่หน้าอกและใต้ร่าง เธอยังรู้สึกว่าเลือดในร่างกายของเธอกำลังถูกแกล้งโดยหลินหยาง

"เสี่ยวเสี่ยว คุณชอบที่พี่ใหญ่ร้ายไม่ใช่เหรอ หืม?"

หลินหยางยังคงจำที่ทำรักกันครั้งสุดท้ายได้ ติ่งหูของเถียนเสี่ยวเสี่ยวมีความอ่อนไหวเป็นพิเศษ ในขณะที่เขาหายใจเข้าหูเธอเขาก็ขบติ่งหูของเธอเบาๆด้วยฟันของเขา ทำให้เธอหัวเราะ

"จุ๊.....เสียงเบาหน่อย คุณไม่กลัวผู้หญิงตัวเล็กนั้นขึ้นมาหรอ?"

"ฉันมีอะไรน่ากลัว? เพื่อนร่วมชั้นเรียนของฉันในต่างประเทศบางคนยังบอกว่าชาวต่างชาติชอบมีคนยืนดู บอกว่าแบบน่าสนใจกว่า!"

ในขณะที่พูดเถียนเสี่ยวเสี่ยวได้ยกเท้าขึ้นอย่างซุกซนถูกับร่างกายขนาดใหญ่ของหลินหยาง หลินหยางเพราะว่าคำพูดของเถียนเสี่ยวเสี่ยวเมื่อกี้ อดไม่ได้ที่จะหมกมุ่นอยู่กับฉากนี้ เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ปืนใหญ่เหล็กขนาดเล็กของเขาก็เงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

"พี่ใหญ่ ดูสิ น้องชายคนเล็กก็ต้องคิดว่าสิ่งที่ฉันพูดมีเหตุผล พยักหน้าตลอด!"

เท้าของเถียนเสี่ยวเสี่ยวมีองศาที่ขยายขึ้น หยอกเล่นนั้นแกว่งไปมาทั้งใหญ่ของหลินหยาง เขาร้องส่งเสียงต่ำคำหนึ่ง แล้วไปอมดอกตูมเล็กๆของเธอ เขาดูดราวกับเด็กทารกยังทำเสียงร้องดังแบบจงใจ"จ๊วบๆ"

เถียนเสี่ยวเสี่ยวถูกหลินหยางทำแกล้งและอดไม่ได้จะคร่ำครวญเสียงออกมา มือทั้งสองข้างดึงสารภาระออกอย่างกระตือรือร้น เธอพึ่งรู้ว่าความหมายที่ตอนคู่รักนั้นกำลังดุเดือดเป็นยังไง แม้จะใช้ช่วงเวลาฝึกฝนระหว่างการเรียนรู้ด้วยตนเองในตอนเย็นไปจัดการในสนามหรือป่าละเมาะของโรงเรียนโดยตรง ของแบบนี้ก็เหมือนกับฝิ่น ถ้าได้กินก็จะติด

แต่ว่า เมื่อเทียบกับความเร่งด่วนของเถียนเสี่ยวเสี่ยว หลินหยางใจเย็นมาก เขาถอยห่างจากหัวนมบนหน้าอกของเธออย่างไม่เต็มใจ มองไปที่เธอด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย จากนั้นค่อยๆเคลื่อนไปที่ต้นขาของเถียนเสี่ยวเสี่ยว

เถียนเสี่ยวเสี่ยวมองหลินหยางอย่างหวาดกลัวเล็กน้อย ถามด้วยเสียงสั่นเครือ:"พี่ใหญ่ คุณ...คุณกำลังจะทำอะไร?”

"พี่ใหญ่จะจูบคุณ!" ทันใดนั้นหลินหยางก็ก้มศีรษะลง ในดวงตาที่น่าทึ่งของเถียนเสี่ยวเสี่ยว เขาจับกลีบที่ยื่นออกมาด้วยการกัดเพียงครั้งเดียว ปลายลิ้นของเขาก็ว่ายไปมาบนทางแคบ

ร่างกายของเถียนเสี่ยวเสี่ยวเอนไปข้างหลังโดยไม่ได้ตั้งใจ ส่งเสียง"ซือซือ"ออกมา มือขวาของเธอกระพือปีกในอากาศเพื่อหาจุดรองรับ หลังจากนั้นเธอก็จับผมของหลินหยาง

"พี่ใหญ่ ไม่ได้ ฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้ว อึดอัดแทบตาย!"

เถียนเสี่ยวเสี่ยวพยายามลุกขึ้น อยากผลักหัว ของหลินหยางออกไป แต่ร่างกายเริ่มอ่อนแรง แขนไม่สามารถรับแรงได้เลย หลินหยางมองไปที่ท่าทางสับสนของเธอ ก็รู้ว่าไฟใกล้จะหมดแล้ว ยกปืนขึ้นเล็งไปที่เป้าหมายยิ้มและพูดว่า:"เสี่ยวเสี่ยว คุณต้องการให้พี่ชายเข้ามาตอนนี้ไหม?"

เถียนเสี่ยวเสี่ยวกัดริมฝีปาก มองลงไปที่สถานที่ที่ทั้งสองพบกัน พยักหน้าอย่างไม่หยุด

หลินหยางหัวเราะเบาๆ ผลักร่างของเขาไปข้างหน้าเล็กน้อย แม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรก แต่เส้นทางลับของเถียนเสี่ยวเสี่ยวก็ยังคงแน่นหนา หลินหยางรู้สึกว่ามันเป็นเหมือนสนามแม่เหล็กขนาดใหญ่ คนทั้งคนของเขากำลังจะถูกดูดเข้าไป หลินหยางไม่หยุดจนกว่าเขาจะไปถึงส่วนที่ลึกที่สุดของถนนลับ เพื่อสังเกตปฏิกิริยาของเถียนเสี่ยวเสี่ยว

มีความนิดหนึ่งอยู่ใช่หรือไม่?"

หลินหยางจับผมของเถียนเสี่ยวเสี่ยวเบาๆ เธอเงยหน้าขึ้นและขมวดคิ้ว แต่ยังคงพูดด้วยรอยยิ้ม:"มีนิดหน่อย แต่ว่า ฉันเชื่ออีกสักพักพี่ใหญ่จะไม่ปล่อยให้ฉันเจ็บอีก!"