บทที่251 นอนอยู่เฉย ๆ ดันโดนยิง

ไป๋เซียนเฉ่าโมโหจนยั้งอารมณ์ไม่อยู่ หลินหยางรีบดึงเธอออกไป

ทั้งสองนั่งลงบนโซฟา หลินหยางเอ่ยปลอบ “เรื่องบางเรื่อง ลืมมันซะดีกว่า! ยังจำตอนแรกที่เธอพาฉันไปที่ชานเมืองแล้วดูดาวกับฉันทั้งคืนได้มั้ย? เรื่องบางเรื่องก็ให้มันเป็นดาวที่ตกผ่านไปเถอะ! แผลเป็นบนหน้าเธอตอนนี้ก็ให้ฉันรักษาหายแล้ว”

“แผลเป็นบนหน้าหายแล้ว บาดแผลในใจชั่วชีวิตนี้ก็ไม่มีทางหาย! ส้งเจียวผู้หญิงคนนี้น่ารังเกียจเกินไปแล้ว ไม่นึกว่าจะใช้คนสารเลวนั่นมาเป็นผู้ช่วย!” ไป๋เซียนเฉ่ากัดฟันพูด

หลินหยางกุมมือเธอเอ่ย “ตอนนี้เธอเอาความแค้นไว้ในใจ ก็กลับจะเข้าทางเขาเสียอีก!”

“ที่ไอ้สารเลวนั่นทำบาปมหันต์กับฉันในตอนแรก นึกไม่ถึงว่าจะหาคนหนุนหลังใหญ่โตขนาดนั้นได้ มิน่าถึงได้ส่งภาพอัปลักษณ์พวกนั้นมาให้ฉันได้อย่างหน้าไม่อาย!” ไป๋เซียนเฉ่าเอ่ยอย่างชิงชัง

หลูยี่เจ้าคนน่ารังเกียจทอดทิ้งไป๋เซียนเฉ่าไปไม่ว่า ยังหาคนมาทำร้ายเธออีก ที่บ้ายิ่งกว่านั้นคือไม่นึกว่าเจ้าหมานั่นจะถ่ายรูปตัวเอง แล้วส่งรูปสกปรกพวกนั้นมา

“คนเลวแบบนั้น จะจัดการเขามันก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร เธอจะเสียสติไปทำไมล่ะ?” หลินหยางเอ่ยยิ้ม ๆ

“นายก็พูดง่าย ตอนนี้เขาเป็นผู้ช่วยของส้งเจียว แตะต้องเขา จะผ่านระดับส้งเจียวไปได้เหรอ?” ไป๋เซียนเฉ่าพูดอย่างห่อเหี่ยว

หลินหยางหัวเราะแหะ ๆ ก่อนพูด “คนสารเลวพันนั้นทำไมถึงแอบซ่อนอยู่ข้างตัวส้งเจียวได้? ฉันรู้ว่าคนใจคดแบบนั้นไม่มีทางยอมเต็มใจอยู่ใต้คนอื่นแน่ ถึงจะเป็นหญิงสาวที่สวรรค์โปรดปรานอย่างส้งเจียวก็ตาม”

“เขาต้องมีแผนร้ายอยู่แน่ ตอนแรกที่รู้จักกับฉันก็เพราะลำดับศักดิ์ของฉันถึงได้เอาอกเอาใจฉันทุกวิถีทาง! คิดแบบนั้นแล้ว หลังมีเป้าหมายใหม่ก็โยนฉันทิ้งทันที แทบอดใจรอฉันตายไม่ไหวไม่ผิดแน่!” ไป๋เซียนเฉ่าเอ่ยอย่างเข้าใจ

“นั่นก็ถูกแล้ว ไม่แน่ว่าส้งเจียวก็เป็นเป้าหมายของเขา ได้เกาะชายกระโปรงของส้งเจียว ก็สามารถมีส่วนร่วมในอาณาจักรธุรกิจอันมหึมาของตระกูลส้งได้!” หลินหยางวิเคราะห์

ไปเซียนเฉ่าหัวเราะอย่างเย็นชา “คนหลักแหลมอย่างส้งเจียว น่ากลัวว่าจะมองความคิดของเขาออกตั้งนานแล้ว ดูท่าส้งเจียวคงอำพรางไว้เป็นอย่างดี แล้วใช้คนชั่วนั่นทำงานให้เธอ”

ก็ไม่ได้ดีอะไรนัก หลินหยางยิ้มขื่น “ก็ไม่รู้ว่าส้งเจียวจะตกอยู่ในแผนของเขา แล้วถูกเขาจับตัวไว้ได้รึเปล่า!”

“ผู้ชายอย่างพวกนายนี่มันเลวจริง ๆ แก่กว่าตัวเองสิบยี่สิบปีก็ไม่สนรึไง?” ไป๋เซียนเฉ่าเอ่ยอย่างรังเกียจ

หลินหยางนอนอยู่เฉย ๆ ดันโดนยิงซะได้ เขาพูดด้วยความกระอักกระอ่วน “ฉันไม่ได้จงใจเข้าหาหรือสมคบกับใครนะ!”

“นายร้อนตัว! นายมันสัตว์ร้าย ยั่วยวนผู้หญิงคนอื่นไปทั่ว ผู้หญิงอย่างเราช่างอาภัพจริง ๆ เกิดมาเพื่อให้ผู้ชายอย่างพวกนายรังแก!” ไป๋เซียนเฉ่าเอ่ยอย่างน่าสงสาร

หลินหยางโอบกอดเธอแล้วพูด “ฉันไม่กล้ารังแกเธอหรอก!”

“ยังจะบอกว่าไม่ได้รังแกฉันอีก นายยอมรับมาด้วยตัวเองสิว่านายยั่วยวนผู้หญิงมาเท่าไหร่แล้ว?” ไป๋เซียนเฉ่าเอ่ยอย่างเหยียดหยาม

หลินหยางเกาหัว ปากแข็งไม่ยอมรับ ไป๋เซียนเฉ่านั้นถามจี้ต่อ “นายได้รวมจ้าวหย่าจิ้งไปด้วยรึเปล่า?”

หลินหยางยังนิ่งเงียบต่อไป ไป๋เซียนเฉ่าส่งเสียงฮึอย่างเย็นชา “ก็รู้ว่าไม่ใช่เรื่องดีที่จะให้นายออกไปกลางดึก นอนกับเธอสบายมั้ยล่ะ?”

“มันก็เหมือน ๆ กันไม่ใช่เหรอ?” หลินหยางถึงกับหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย

ไป๋เซียนเฉ่าหย่อนก้นลงบนตัวเขาแล้วพูด “เจ้าสัตว์ร้าย นายเองก็รังแกฉันแบบนี้ ต้องชดใช้ค่าเสียหายให้จิตใจของฉันซะ!”

“ชดใช้ยังไง?” หลินหยางถามอย่างงุนงง

“เป็นหนี้ด้วยร่างกายก็ต้องจ่ายด้วยร่างกาย!” ไป๋เซียนเฉ่าพูดอย่างโมโห

วันนี้อารมณ์ของหญิงสาวคนนี้ออกจะทะแม่ง ๆ อยู่ แน่นอนว่าหลินหยางนั้นต้องยอมตามเธอไป เขากอดเธอไว้แน่น “ได้สิ ฉันเต็มใจ!”

ไป๋เซียนเฉ่ากอดคอของเขาแล้วพูด “เจ้าสัตว์ร้าย นายต้องดีกับฉันให้มาก ฉันไม่มีทางให้ถอยอีกแล้ว!”

ความไม่มั่นคงทางอารมณ์ของหญิงสาวทำให้หลินหยางปวดใจอย่างมาก เป็นครั้งแรกที่เขาเริ่มรุกก่อน เขากอดเธอแน่น วางเธอลงบนเตียงใหญ่อย่างนุ่มนวล เสื้อผ้านั้นถูกปลดออกทีละตัว การกระทำทั้งหมดอ่อนโยนราวกำลังดูแลทารก

“รักฉันให้มาก!” ไป๋เซียนเฉ่าย้ำคำพูดนั้นซ้ำอีก

หลินหยางชักปืนเข้าสู่สนามรบอย่างไม่รีบร้อน เขาจูบเธออย่างละเอียดลออ ทุ่มเข้าไปทั้งกายใจเพื่อคลายอารมณ์ของเธอ จูบอันเร่าร้อนเป็นตัวช่วยผ่อนคลายที่ดีที่สุด ไป๋เซียนเฉ่าค่อย ๆ สลัดอารมณ์เมื่อครู่ทิ้งไป ก่อนจูบกลับอย่างดุเดือด

ลิ้นร้อนถูกไป๋เซียนเฉ่ากวาดไป หลินหยางนั้นรู้ว่าหญิงสาวมีอารมณ์อยู่แล้ว มือใหญ่คืบคลานไปที่หน้าอกอย่างเงียบเชียบ ก่อนบีบคลึงเม็ดองุ่นน้อย

“อ๊า....เบาหน่อย!” ในยามนี้ไป๋เซียนเฉ่าค่อนข้างอ่อนไหว การสัมผัสเพียงเล็กน้อยก็ไม่อาจทานได้

หลินหยางลงแรงหนักขึ้นอย่างจงใจ ในขณะเดียวกันก็ใช้ปากดูดดึงอีกข้างหนึ่ง ไป๋เซียนเฉ่าที่ร่างกายบิดเร่าเบื้องล่างนั้นมีน้ำเอ่อล้นอยู่นานแล้ว

“อย่า....” ไป๋เซียนเฉ่าในเวลานี้ดั่งหญิงพรหมจรรย์ เธอเขินอาย ตื่นเต้น ความรู้สึกที่พร่ามัวนั้นพันเกี่ยวกันปนเป

เมื่อเธออ้อนวอนอยู่หลายครั้งหลินหยางถึงได้ควักเอาปืนใหญ่ออกมา เจ้าหมอนี่จงใจยั่วเย้าเธอ ถูวนขึ้นลงอยู่ที่ปากทาง ไป๋เซียนเฉ่าเร่งคว้าเอาอาวุธหนักของเขายัดเข้าไปข้างในอย่างรีบร้อน นั่งเองทั้งสองจึงได้เชื่อมชิดสนิทกัน

“เจ้าสัตว์ร้าย คนบ้า จะทรมานฉันจนตายเลยเหรอ?” ไป๋เซียนเฉ่าเอ่ยอย่างขุ่นเคือง

จะให้เธอลืมสิ่งที่ผ่านมาทั้งหมด ก็ต้องมอบความสุขที่ต่างออกไปให้กับเธอ ทั่วร่างของหลินหยางร้อนระอุขึ้น นี่คือสัญญาณการระเบิดเต็มกำลังของพลังมังกรและหงส์สามเท่า หลินหยางดึงรั้งไป๋เซียนเฉ่าจนนอนแผ่หลาทำให้เนื้อหนังของทั้งสองคนแนบชิดเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์