บทที่252 การรักษา

เมื่อเห็นความดื้อรั้นของส้งเจียวแบบนั้น หลินหยางก็พูดอะไรไม่ได้ ในความคิดของเขา วิธีที่ดีที่สุดสำหรับส้งซูยี่ที่ได้รับบาดเจ็บอย่างร้ายแรงขนาดนั้นคือการค่อย ๆ ฟื้นตัวบวกกับการฝึกฝนให้จิตใจของเธอกลับสู่วัย18ปี

ความมุ่งมั่นของหญิงสาวนั้นทำให้หลินหยางไม่สามารถเข้าใจได้ แต่เขาก็ต้องฟังเธอ!

กลับมาที่ห้องแล็บในวันรุ่งขึ้น ผู้ช่วยอานเสี่ยวซิงเห็นหลินหยางพาส้งซูยี่เข้ามาอีกครั้ง เธอค่อนข้างตื่นเต้น ในห้องแล็บจืดชืดแห่งนี้ มีเพียงหลินหยางเท่านั้นที่เป็นคนที่เธออยากเจอที่สุด

“เสี่ยวชัยหง สวัสดี พวกเราเจอกันอีกแล้วนะ!” อานเสี่ยวซิงเอ่ยทักทาย

“พี่อาน พี่สวยขึ้นเยอะเลย!” ส้งซูยี่เอ่ยยิ้มแย้ม

ปากหวานขนาดนี้จึงทำให้อานเสี่ยวซิงดีอกดีใจมาก บีบใบหน้าของเธอแล้วพูด “เอาล่ะ เธอกลับมาอีกแล้ว ครั้งนี้จะมาก่อกวนรึเปล่า?”

“ฉันไม่ได้จะรบกวนการเล่นสนุกของพวกเธอสองคนนะ แต่ฉันมาหาหมอ!” สาวน้อยพูด

หลินหยางหน้าแดงแล้วพูดขึ้น “จุดสำคัญในหัวข้อต่อไปของเราก็คือการรักษาศีรษะของเธอ คุณค่อนข้างเชี่ยวชาญด้านสมอง ช่วยบอกความคิดเห็นหน่อย!”

“ลักษณะของเสี่ยวชัยหงในตอนนี้มองจากภายนอกแล้วก็ไม่ต่างไปจากคนปกติ สมองก็ไม่มีการติดเชื้อ สิ่งเดียวที่ฉันกังวลคือเธอปิดผนึกตัวเองไว้รึเปล่า!” อานเสี่ยวซิงเอ่ย

ปิดผนึกตัวเอง? เป็นไปได้มั้ยว่าสาวน้อยคนนี้ไม่อยากให้ตัวเองฟื้นตัวกลับมา? มีเหตุผลอะไรกัน?

อานเสี่ยวซิงอธิบายต่อ “เป็นไปได้มากว่าในจิตใต้สำนึกของเธอมีความคิดหนึ่ง ที่ไม่ต้องการให้ตัวเองตื่นขึ้นมา แล้วมีชีวิตอยู่ในโลกของวัยเจ็ดขวบ คุณก็เห็นว่าเสียงที่เธอพูดก็กลายเป็นเสียงเด็กไปแล้ว นี่มันไม่ใช่แค่ปัญหาการบาดเจ็บทางสมองเท่านั้น”

พูดเลยได้ว่า เป็นปกป้องจิตสำนึกของตัวเองชนิดหนึ่งอย่างแน่แท้ ส้งเจียวหญิงแกร่งคนนั้นต้องการอบรมสั่งสอนลูกสาวของตัวเองอยู่เสมอ คาดว่าคงทำให้ส้งซูยี่เจ็บปวดไม่น้อย เด็กหญิงตัวน้อยคงเบื่อชีวิตแบบนี้ถึงได้ทำเรื่องหนีไป หลังจากประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จิตสำนึกทำให้ตัวเธอหยุดอยู่ในโลกในวัยเจ็ดขวบที่เธอต้องการมากที่สุด ดังนั้นจึงกลายมาเป็นแบบนี้”

“ถ้าอย่างนั้นคงจะยุ่งยากแล้วล่ะ การรักษาภาวะทางจิตไม่ได้ง่ายขนาดนั้นนะ!” หลินหยางทอดถอนใจ

“ฉันคิดว่าคุณสามารถลองใช้แผนการรักษาเจินชี่ของคุณได้นะ นอกจากนี้ร่วมกับการทะลวงเส้นลมปราณและยากล่อมประสาทน่าจะได้ผล”อานเสี่ยวซิงแนะนำ

หลินหยางอดชื่นชมไม่ได้ว่าความรู้ทางทฤษฎีของนักศึกษาปริญญาเอกคนนี้นั้นแน่นปึก เอ่ยพลางยิ้ม “ความคิดนี้ของคุณไม่เลวเลย ใช้เจินชี่เปิดปมตายของภาวะจิต จากนั้นร่วมกับผลลัพธ์การขุดทะลวงของยาจีน ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว!”

“แต่ขั้นตอนนี้อาจไม่ง่ายดายขนาดนั้น จำเป็นต้องใช้เจินชี่ที่แข็งแกร่ง!” อานเสี่ยวซิงเอ่ยอย่างเป็นกังวล

เจินชี่น่ะไม่ต้องกังวลหรอก ความร้ายกาจของพลังมังกรและหงส์ก็อยู่อย่างไม่ขาดสาย ต่อให้สูญเสียไปเล็กน้อยก็ยังสามารถเสริมขึ้นมาผ่านการรื่นเริงกับผู้หญิงได้ หลินหยางออกไปสั่งยามาใบหนึ่ง ให้อานเสี่ยวซิงปรุงยาและเคี่ยวช้า ๆ

ขณะหารือวางแผนกันอยู่นั้น ก็มีคนเคาะประตูแล้วเข้ามา เป็นหลูยี่เจ้าหมาบ้านั่น

“ประธานโจว ไม่ทราบว่าแผนการวินิจฉัยของคุณออกมารึยัง?” หลูยี่ถาม

“เรื่องนี้คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ ถ้ามีตรงไหนที่ต้องการคุณผมจะเรียกเอง!” หลินหยางพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นด้วยซ้ำ

หลูยี่เอ่ยอย่างไม่รีบไม่ร้อน “ประธานส้งพูดแล้ว ว่าให้ผมติดตามพวกคุณ”

นี่มันกฎบ้าอะไรวะเนี่ย? คิดจะจับตาดูพวกเขางั้นเหรอ?

หลินหยางยิ้มเย็น “พวกเราเป็นหมอ มีจรรยาบรรณแพทย์ บางครั้งก็ได้เห็นอะไรที่คนอื่นไม่ควรจะเห็น แต่คุณน่ะไม่เหมือนกัน คุณออกไปซะเถอะครับ!”

หลูยี่จ้องมองหลินหยาง และเดินออกไปอย่างว่าง่าย

หลินหยางถูมือแล้วเอ่ยขึ้นทันทีหลังจากนั้น “เสี่ยวชัยหง เจ้าหมาตัวนี้ที่บ้านเธอเชื่อฟังมากเลยนะ!”

“ฉันไม่ชอบเขาเลยสักนิด เขาไม่ใช่คนดี!” ส้งซูยี่เอ่ย

หลินหยางชอบใจประโยคนี้ เขาพูดด้วยรอยยิ้ม “ดีล่ะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปการรักษาของเราได้เริ่มขึ้นแล้ว แรกเริ่มอะไรล้วนยากทั้งนั้น ฉันต้องฝังเข็มทั้งตัวและนวดสมองให้กับเธอ!”

“ฝังเข็มทั้งตัว?” อานเสี่ยวซิงเอ่ยถาม

“ถูกต้อง ต้องทะลวงเส้นลมปราณและจุดควบคุมเส้นประสาทที่สำคัญทุกจุด แบบนี้จึงจะทำให้เจินชี่ไหลเวียนเข้าไปได้ดีขึ้น!” หลินหยางเอ่ย

ส้งซูยี่พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง จากนั้นก็เริ่มถอดเสื้อผ้าออกมา เสื้อผ้าหล่นลงมาทีละชิ้น เผยให้เห็นเรือนร่างอันเลิศล้ำอย่างหมดจด นี่คือร่างกายที่สวยงามที่สุดที่หลินหยางเคยเห็น ตั้งแต่หัวจรดเท้า ผิวพรรณทุกส่วนล้วนละเอียดเรียบเนียน รูปร่างสมบูรณ์แบบ ลูกซาลาเปาคัพซีนั้นราวกับชามหยกคว่ำ ที่ทำให้หลินหยางหายใจลำบากที่สุดก็คือส่วนล่างที่สะอาดหมดจดนั้น สีแดงสดและขาวนุ่มไม่มีตำหนิแม้แต่น้อย

เรือนร่างแบบนี้คงจะปรากฏอยู่แค่ในความฝันของใครหลายคน ถ้าหากไม่ใช่เพราะความเสียหายทางจิตใจของเธอ คงไม่มีทางทำแบบนี้แน่ ซึ่งมันก็สะดวกกับหลินหยาง

หลินหยางและอานเสี่ยวซิงตะลึงตาค้าง สาวน้อยคนนี้ใจกล้ามากทีเดียว! แต่ก็ช่วยประหยัดน้ำลายไปมาก

โต๊ะทดลองขนาดใหญ่ทำหน้าที่เป็นเตียงผู้ป่วยชั่วคราว เด็กสาวนอนอยู่ด้านบนนั้น เรือนร่างขาวบริสุทธิ์ทำให้หลินหยางรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

หลินหยางกลืนน้ำลาย แล้วเริ่มฝังเข็มอย่างช้า ๆ ตำแหน่งเส้นลมปราณหลักในร่างกายถูกบิดแทงอย่างประณีตด้วยเข็มเงิน อานเสี่ยวซิงเฝ้าดูอยู่ข้าง ๆ เทคนิคของหลินหยางนั้นน่าทึ่งจริง ๆ จุดฝังเข็มของเขาแม่นยำมาก

อานเสี่ยวซิงไม่รู้ว่าหลินหยางได้ฝึกการจดจำจุดฝังเข็มอยู่ตลอดทั้งปีตั้งแต่เด็ก โดยพื้นฐานแล้วเขาสามารถใช้เจินชี่ผลักเข็มเงินเข้าไปในจุดฝังเข็มในระยะหลายเมตรได้อย่างแม่นยำ

ส้งซูยี่เบิกตากว่าดไปยังหลินหยาง “มันร้อนนิดหน่อย อุ่น ๆ !”

นี่เป็นผลมาจากการที่กำลังแทรกซึมเจินชี่พลังมังกรและหงส์เข้าไป ทุกครั้งที่สอดเข็มผ่านเส้นลมปราณ หลังจากที่เจินชี่เจาะเข้าไปแล้วจะเริ่มไหลเวียนไปยังมือเท้าทั้งสี่

ไม่ค่อยกล้ามองใกล้ ๆ นัก ไม่อย่างนั้นคงจะรักษามาดไม่อยู่ หลินหยางสูดหายใจลึก ๆ “ต่อไปฉันจะนวดศีรษะให้เธอ อาจจะทำให้เธอรู้สึกแย่นิดหน่อย ต้องอดทนเอาไว้นะ!”