ตอนที่ 121 ไม่รู้จะเริ่มพูดอย่างไร

หลินหยางรู้สึกด้านหลังมีคนดึงตัวเอง หันศีรษะไปเห็นจ้าวจินฟ่งกำลังมองตัวเองอย่างใจจดใจจ่อ กระซิบข้างหูตน “แพงเกินไปแล้ว เราเช่าแค่ชั้นหนึ่งก็ได้นะ”

“ไม่เป็นไร ชั้นสองชั้นสามเก็บไว้ให้คนอยู่ บางทีต่อไปชั้นสองอาจจะทำอย่างอื่นได้” หลินหยางตบบ่าจ้าวจินฟ่ง เพื่อบ่งบอกว่าเธอไม่ต้องกังวล

“คุณแน่ใจนะว่าจะซื้อ? ” ผู้หญิงหายจากความประหลาดใจแล้ว ถามขึ้นอย่างสงสัย

“อืม ถ้าตอนนี้สะดวกก็เซ็นสัญญาได้เลย” หลินหยางพยักหน้าอย่างเฉลียวฉลาด

“ฉันชื่อหลิวชิง ยังไม่รู้เลยว่าคุณชื่ออะไร” ผู้หญิงคนนั้นยิ้มพลางยื่นมือออกมา

หลินหยางจับมือกับเจ้าของหญิง ผู้หญิงคนนี้บำรุงรักษาผิวประจำวันดีมาก ผิวขาวเนียนนุ่มน่าสัมผัส

“หลินหยาง นี่จ้าวจินฟ่ง นี่หวังเถียนเถียน” หลินหยางแนะนำทั้งสามคนหนึ่งรอบ

“ฉันจะไม่เอาเฟอร์นิเจอร์อันไหนไปเลย ข้างบนก็ไม่มีของอะไรพิเศษ ฉันเอาของใช้ส่วนตัวบางอย่างมาก็พอแล้ว อันอื่นก็เก็บไว้ให้พวกคุณ พวกคุณทำอะไรกับมันก็ได้ ทิ้งไว้ที่ตู้เสื้อผ้าก็ได้” ตอนแรกหลิวชิงอยากเอาเสื้อผ้าที่นี่ไปด้วย แต่คิดแล้วมันก็ไม่คุ้มค่ามากเท่าไร เลยใจดีมอบให้หลินหยาง

หลินหยางไม่มีความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้ พยักหน้าพูดขึ้น “โอเค เสื้อผ้าที่นี่ส่วนมากเหมาะกับวัยรุ่น ถึงตอนนั้นฉันเอาให้เพื่อนร่วมชั้นก็ได้”

“นายยังเป็นนักเรียนเหรอ?” ผู้พูดไม่คิดว่าผู้ฟังจะสนใจ หลิวชิงรีบจับประเด็นสำคัญทันที

“อืม ฉันเป็นนักศึกษาปีสี่เอกการแพทย์ แต่อีกไม่นานก็จะเรียนจบแล้ว” หลินหยางพูดขึ้นเรียบๆ

“โอเค งั้นเราจ่ายค่าธรรมเนียมตอนไหน?” หลิวชิงถาม

“ตอนนี้แหละ กรอกสัญญาเสร็จแล้ว เราก็ไปโอนเงินที่ธนาคารได้เลย คาดว่าบัญชีธรรมดาของฉันไม่สามารถโอนออนไลน์จำนวนมากๆ ได้” หลินหยางกล่าว

“งั้นก็ได้ นี่สัญญา” หลิวชิงหยิบสัญญาสองฉบับจากเคาน์เตอร์ส่งให้หลินหยาง

หลังจากหลินหยางและหลิวชิงเซ็นสัญญากันอย่างรวดเร็วแล้ว ก็ไปที่ธนาคาร

“จินฟ่ง เธออยู่ที่นี่ดูวิธีการจัดเตรียมอุปกรณ์ซักรีด แล้วดูว่าจัดยังไงข้างล่าง ฉันไปธนาคารกับพี่ชิงก่อน” หลินหยางพูดกับจ้าวจินฟ่ง

“ฉันอยู่ด้วย พวกเธอไปทำธุระกันเถอะ” หวังเถียนเถียนตอบอยู่ข้างๆ

หลินหยางพยักหน้า เดินออกไปกับหวังเถียนเถียน

“นี่รถนายเหรอ?” เมื่อเห็นรถที่หลินหยางขับคือเบนซ์ หลิวชิงก็พูดอย่างประหลาดใจ หลินหยางไม่ได้แต่งตัวดีมากนัก แต่สรุปแล้วเป็นคนรวย ห้ามมองคนจากภายนอกจริงๆ

“อืม”

เห็นหลินหยางยอมรับ หลิวชิงก็วางใจเล็กน้อย สามารถขับรถแบบนี้ได้ คงไม่ได้ใช้บัญชีตัวเองหรอก

“พี่ชิง ตึกนั้นของพี่ก็ดีมาก ถึงจะไม่ได้เปิดร้านเสื้อผ้า เปิดธุรกิจอย่างอื่นก็น่าจะทำเงินได้นิดหน่อย ทำไมอยากขายตึกล่ะ?” หลินหยางถามอย่างสงสัย

“ฉันเป็นแค่ผู้หญิงคนเดียว ดูแลอะไรไม่ค่อยสะดวก สู้ขายๆ ไปแล้วเอาไปทำอย่างอื่นดีกว่า” หลิวชิงยิ้ม

“สามีพี่ล่ะ? ”

“หย่าไปแล้ว ฉันมีลูกไม่ได้ สุดท้ายพ่อแม่เขาก็เป็นคนแก่ดื้อรั้น บอกว่าไร้ทายาทสืบตระกูลคือความไม่กตัญญูที่สุดแล้ว เขาโดนครอบครัวกดดันเลยเลิกกับฉัน ชดเชยให้ฉันด้วยตึกนั่นแหละ” หลิวชิงยิ้มอย่างเรียบง่ายมาก ดูเหมือนจะเปิดใจเพื่อยอมรับแล้ว แต่หลินหยางยังคงพบความผิดหวังในดวงตาเธอเล็กน้อย

“ที่จริงมันรักษาได้นะ” หลินหยางเตือนอย่างมีน้ำใจ

“ไม่มีประโยชน์ คุณหมอมากมายทั้งในประเทศและต่างประเทศมากันหมดแล้ว สุขภาพร่างกายฉันมันพิเศษนิดหน่อย รักษามาหลายปีก็ไม่เกิดผล ก็เลยยอมแพ้ไปแล้ว” หลิวชิงยิ้มขมขื่นอย่างช่วยไม่ได้

“ถ้าพี่ไม่ว่าอะไร ฉันช่วยพี่ตรวจได้นะ” หลินหยางลังเลก่อนจะพูดขึ้น “แต่ต้องมีค่าธรรมเนียมให้คำปรึกษา”

“นายเหรอ? ตรวจดูให้ฉัน?” จ้าวจินฟ่งมองหลินหยาง ใบหน้างดงามดูเป็นผู้ใหญ่ยิ้มขึ้นมา “ฮ่าๆ นายอยากตรวจให้ฉัน หรืออยากเอาเปรียบพี่สาวอย่างฉันกันแน่?”

หลินหยางได้ยินแล้วก็เหงื่อแตก พูดอธิบาย “ฉันเป็นคนจริงจังนะ และฉันก็เป็นแพทย์แผนจีนด้วย เข้าใจร่างกายมนุษย์ อีกอย่างตรวจให้พี่ฉันไม่ทำอะไรพี่หรอก ถ้ามีวิธี ถึงตอนนั้นพี่กับสามีพี่ก็กลับมาคบกันใหม่ได้”

หนึ่งวันของสามีภรรยานั้นเหมือนกับการเสียสละชีวิตที่เหลือของคุณอย่างไม่มีสิ้นสุด หลิวชิงยังคงรักสามี หย่ากันหนึ่งปีกว่า สามีเธอก็ยังไม่มีรักใหม่ ในทางกลับกันก็ยังมีความสัมพันธ์กับเธออยู่บ้าง ถ้าตัวเองสามารถแก้ไขอาการมีบุตรยากไปได้ บางทีอาจจะกลับไปเป็นเหมือนก่อนได้

ได้ยินคำพูดดึงดูดของหลินหยาง หลิวชิงก็ดวงตาเป็นประกาย กระตุกมุมปากพูดขึ้น “งั้นจะเชื่อนายสักครั้ง แต่ค่าตรวจอย่าแพงนะ ตึกนี้พี่ก็ขายถูกๆ ให้นาย นายห้ามฉวยโอกาสเอาเงินนายคืน”

“ไม่ต้องเป็นห่วง ไม่แพงมากหรอก อีกอย่างตรวจแล้วยังไม่ต้องให้เงิน รักษาเสร็จแล้วพี่ค่อยให้ก็ได้” หลินหยางพูดอย่างไม่สำคัญ

“รักษาเสร็จแล้วค่อยให้เงินเหรอ? เกรงว่านายต้องบ่นแน่” หลิวชิงพูดขึ้นพลางยิ้มอย่างขมขื่น

“รอเราโอนเงินให้พี่เสร็จก่อนค่อยตรวจให้” หลินหยางพยักหน้าพูด

มาถึงธนาคาร ได้ยินว่าหลินหยางต้องการโอนเงินหกล้านกว่าหยวน ผู้จัดการธนาคารก็ตกใจ รินน้ำชาให้กับหลินหยางอย่างสุภาพมากๆ ถามไถ่อีกครั้ง แล้วก็ดำเนินการขั้นตอนอย่างมีประสิทธิภาพ

เห็นว่าหลินหยางโอนเงินให้ตัวเองจริงๆ หลิวชิงก็วางใจได้ทั้งหมด มองไปที่หลินหยาง ยิ้มแล้วพูดขึ้น “ไม่คิดเลยว่านายจะรวยขนาดนี้ ไม่แปลกใจที่มีแฟนสองคน”

หลินหยางได้ยินก็เหงื่อแตก รีบพูดอธิบาย “นั่นไม่ใช่แฟนฉัน คนหนึ่งเป็นหัวหน้าห้องฉัน ฉันชอบพาไปเที่ยวด้วย อีกคนคือผู้ร่วมหุ้นส่วน อยากเปิดร้านซักรีดที่นี่”

“ทำไมฉันไม่คิดที่จะเปิดร้านซักรีดกันนะ ตอนนี้ฉันเริ่มเสียดายนิดหน่อยแล้ว” หลิวชิงหัวเราะคิกคักล้อเล่นขึ้นมา

“เอาล่ะ รีบขึ้นรถกัน กลับไปฉันจะช่วยพี่ตรวจ”