บทที่ 1640 ไร้คุณธรรมเกินไป

“ขอรับ!” กงกงตอบรับแล้วออกไป

ฉินเชิงซึ่งกำลังลาดตระเวนอยู่ที่ประตูพระราชวัง เห็นกงกงวิ่งมาอย่างหายใจหอบ เขาอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า "กล้าถามกงกง ไฉนถึงรีบร้อนเช่นนี้ได้?"

เฮ้ แล้วอะไรอีกที่ทำให้กงกงวิตกกังวลได้นอกจากเรื่องของฮ่องเต้?

เนื่องจากฮ่องเต้พูดว่า "โดยเร็ว" กงกงจึงไม่กล้าเฉื่อยชาและวิ่งไปจนสุดทาง

กงกงซึ่งหายใจไม่ออกหลังจากวิ่ง ได้หายใจเข้าเล็กน้อยเพื่อฟื้นตัวและพูดอย่างรวดเร็วว่า "แม่ทัพฉิน ฝ่าบาททรงมีเรื่องจะหารือกับท่าน ขอให้ท่านไปที่ตำหนักฉางอันโดยเร็วที่สุด”

หลังจากได้ยินดังนั้น ฉินเซิงจึงก้าวโดยไม่รอ แต่ไม่ลืมพูดกับกงกงขณะเดินว่า “กงกง ข้าขอตัวไปก่อน”

ความเร็วของทหาร มักจะเร็วกว่าคนธรรมดาทั่วไปเสมอ

เนื่องจากฮ่องเต้ต้องการให้ฉินเซิงไปที่ตำหนักฉางอันอย่างรวดเร็ว จึงไม่มีการล่าช้า

หลังจากพูดอย่างนั้น ฉินเชิงก็เร่งฝีเท้าเร็วขึ้น ล่องลอยไปไกลราวกับสายลม และกงกงก็ตามไม่ทันไม่ว่าเขาจะตามอย่างเร็วแค่ไหนก็ตาม

นี่เป็นครั้งแรกที่กงกงซึ่งตามหลังอยู่ไกลๆ รู้สึกว่ามีวรยุทธนั้นดีแค่ไหน

ไม่ต้องพูดถึงสิ่งอื่นใด แค่เดินก็เอาชนะคนธรรมดาได้หลายช่วงตึก ถือว่าเร็วมาก

หยุดพูดเถิด กงกงเริ่มวิ่งหอบอีกครั้ง

การไปมานี้ เท่ากับว่ากงกงวนรอบวังไปหนึ่งรอบ ทั้งยังเป็นหนึ่งรอบที่เร่งรีบ ขาของกงกงเมื่อยล้าจนไม่สามารถเชื่อฟังการสั่งการได้อีก

หลังจากกลับมาที่ทางเข้าตำหนักฉางอันในที่สุด เขาก็หยุดได้ ในที่สุด กงกงก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

สวรรค์ ในที่สุดข้าก็สามารถพักได้แล้ว

สำหรับฉินเซิง เขาได้พูดคุยกับฮ่องเต้และเซียวเฉวียนแล้ว

ฮ่องเต้เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฉินเซิงฟังสั้นๆ หลังจากได้ยินสิ่งนี้ฉินเซิงก็ประหลาดใจ

เจ้าครองนครทั้งห้าสมคบคิดกันกบฏจริงหรือ?

เบื่อใช้ชีวิตจริงๆ

ผลดีอะไรจะเกิดขึ้นจากการไปสู้กับราชสำนัก?

พวกเขาไม่มีความคิดเลยเหรอ?

ในที่สุดบุคคลที่มีอำนาจเฉกเช่นเว่ยเชียนชิวก็ล้มลง

มีคำเตือนอย่างเว่ยเชียนชิวพวกเขากล้ากบฏจริงหรือ?

ฉินเซิงรู้สึกว่าพวกเขาประเมินความสามารถของตนสูงเกินไปจริงๆ!

หรือพวกเขาคิดว่าการรวมกันที่แข็งแกร่งของพวกเขาทั้งห้าสามารถเอาชนะเว่ยเชียนชิวได้?

เรื่องตลก!

ในสายตาของฉินเซิง แม้ว่าทั้งห้าคนจะรวมกัน แต่พวกเขาก็ด้อยกว่าเว่ยเชียนชิวมาก

เว่ยเชียนชิวนับว่ามีความสามารถ จึงมีอำนาจครอบครองต้าเว่ยได้อย่างแท้จริง ปิดท้องฟ้าด้วยมือเดียว

แต่ฉินเซิงก็เพิกเฉยต่อสิ่งหนึ่งเช่นเดียวกับฮ่องเต้ในตอนแรก ในบรรดาเจ้าครองนคร เว่ยหงและเว่ยหยานปฏิเสธเว่ยเชียนชิว แต่ยังเป็นคนที่สามารถมีชีวิตที่ดีได้

คนแบบนี้มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น

สามารถจินตนาการได้ว่าท่านอ๋องทั้งสองไม่ใช่คนธรรมดา

เซียวเฉวียนเตือนเบาๆ ว่า "แม่ทัพฉินอาจคิดถึงเหตุผลว่าทำไมเว่ยหงและเว่ยหยานจึงกล้าปฏิเสธการชักชวนของเว่ยเฉียนชิว แต่ยังคงใช้ชีวิตอย่างปลอดภัย"

ตระกูลเซียวซึ่งไม่มีใครเทียบได้ในเวลานั้นถูกวางแผนโดยเว่ยเชียนชิวตระกูลแม่ทัพล่มสลายนับแต่นั้น

แม้แต่จวนฉินที่ยิ่งใหญ่ก็ไม่สามารถหลบหนีการคำนวณของเว่ยเชียนชิวได้ ถูกเว่ยเชียนชิวสร้างความยุ่งเหยิง

ในอดีต ใครที่ไม่เชื่อฟังเว่ยเชียนชิวจะมีจุดจบที่ดี มีเพียงเว่ยหงและเว่ยหยานเท่านั้นที่สบายดี

หลังจากได้รับการเตือนจากเซียวเฉวียน ฉินเซิงก็รู้แจ้งและตระหนักรู้

เห็นได้ชัดว่าคนสองคนนี้ไม่ธรรมดาเท่าที่เขาจินตนาการ ตรงกันข้าม ความฉลาดของพวกเขาเหนือกว่าเว่ยเชียนชิว

สำหรับวิธีการที่พวกเขาใช้ เพื่อทำให้เว่ยเชียนชิวเลิกชักชวนพวกเขาโดยไม่สร้างปัญหาให้กับพวกเขา นั่นเป็นเรื่องลับจริงๆ