บทที่ 1641 ดาวนำโชคของต้าเว่ย

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้คนอาจไม่เต็มใจที่จะสอนทักษะเฉพาะของตนเองให้ผู้อื่น

พูดตรงๆ ไม่ใช่ว่ากระบวนการไม่สำคัญ แต่ความจริงแล้วฮ่องเต้ทรงอยากให้มันสำคัญ แต่ก็ทำไม่ได้

ดังนั้น สำหรับฮ่องเต้ ตราบใดที่ผลลัพธ์คือสิ่งที่เขาต้องการก็เพียงพอ

ในชีวิตทุกสิ่งไม่สามารถเติมเต็มได้ นี่คือความจริงนิรันดร์

แม้ว่าเขาจะเป็นคนมีเกียรติ แต่ก็ยังเป็นเช่นนั้น

หลังจากที่ทั้งสามคนจัดการเรื่องให้ชัดเจนพวกเขาก็แยกย้าย

เนื่องจากจำเป็นต้องเตรียมพร้อมสำหรับการทำสงคราม การป้องกันพระราชวังจึงได้รับความไว้วางใจชั่วคราวให้กับฉินหนานซึ่งเป็นขุนนางผู้ยิ่งใหญ่ที่ได้รับการแต่งตั้งใหม่

ขุนนางหลางจงลิ่ง(ตรวจตรารักษาประตูชั้นใน) เฉินเหอ ซึ่งแต่เดิมรับผิดชอบเรื่องนี้ ตระหนักได้ว่าเป็นเหตุผลที่ควรส่งมอบการป้องกันของฮ่องเต้ในพระราชวังให้กับเขาด้วย

แต่ไม่นานนักตั้งแต่ฉินเซิงเข้ามา การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันนี้จะกระตุ้นจินตนาการของผู้คน

เพื่อดำเนินการวางกำลังทหารโดยไม่มีใครสังเกตเห็น ในที่สุดทั้งสามก็ตัดสินใจ มอบให้ฉินหนานรับผิดชอบ

ด้วยวิธีนี้ บุคลากรที่ฉินเซิงจัดเตรียมไว้แต่เดิมในพระราชวังไม่จำเป็นต้องเปลี่ยน และพระราชวังจะยังคงได้รับการปกป้องโดยกองทัพตระกูลฉิน

การเปลี่ยนแปลงเพียงอย่างเดียวคือฉินหนานแทนที่ฉินเซิง

เหตุผลในการเปลี่ยนตัวได้รับการพิจารณาแล้ว และมีการกล่าวว่าฉินเซิงป่วยและฉินหนานจะเข้ามาแทนที่เขาสักสองสามวัน เหตุผลก็สมเหตุสมผล

ด้วยวิธีนี้ฉินเซิงกลับไปที่จวนฉิน และเริ่มการเตรียมการทางทหาร

หลังจากที่เซียวเฉวียนออกจากวัง เขาก็ติดตามฉินเซิงไปที่จวนฉินและนำปืนออกมาจากภาพรุ่งอรุณของฤดูใบไม้ผลิ

ปืนที่ใช้ได้แก่ ปืนพก ปืนไรเฟิล และปืนกล

ฉินเซิงเคยเห็นปืนพก และกองทัพตระกูลฉินก็ได้รับการฝึกฝนเกี่ยวกับการใช้ปืนพกด้วย

แต่ปืนไรเฟิลและปืนกลดูเหมือนเป็นเรื่องใหญ่ เมื่อมองดูแล้วฉินเซิงไม่รู้ว่าจะเริ่มอย่างไรจริงๆ เขาถามเซียวเฉวียนด้วยท่าทางงุนงง "ใต้เท้าเซียว จะใช้อาวุธประเภทนี้ได้อย่างไร?"

ดังนั้น เซียวเฉวียนบอกเขาอย่างละเอียดให้ฉินเซิงฟังอีกครั้ง

หลังจากฟังคำอธิบายของเซียวเฉวียนแล้ว ฉินเซิงก็รู้สึกว่าปืนไรเฟิลและปืนกลไม่ได้ยากอย่างที่คิด

เพื่อให้แน่ใจว่าฉินเซิงและกองทัพตระกูลฉินรู้วิธีใช้ปืนไรเฟิลและปืนกลจริงๆ เซียวเฉวียนจึงไปที่สนามฝึกเพื่อสาธิตให้กับกองทัพตระกูลฉินโดยเฉพาะ และสอนวิธีใช้ปืนไรเฟิลและปืนกลให้พวกเขา

ด้วยพื้นฐานการใช้ทักษะใช้ปืนพก กองทัพตระกูลฉินเริ่มต้นใช้ปืนไรเฟิลและปืนกลอย่างรวดเร็ว

ในเวลาเดียวกันทุกคนก็ประหลาดใจกับความอันตรายของปืนกล

เสียง “ทา-ดา-ดา” ที่ดังอย่างต่อเนื่องทำให้พวกเขารู้สึกตื่นเต้นอย่างอธิบายไม่ถูก ราวกับว่าพวกเขาตื่นเต้นที่ได้เห็นศัตรูกรีดร้องและล้มลงต่อหน้าพวกเขาทีละคน

สำหรับกองทัพตระกูลฉินด้วยตัวช่วยจากสิ่งเหล่านี้ มันมีพลังมากยิ่งขึ้น

ใครก็ตามที่ต่อต้านพวกเขาจะไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตาย และจะไม่มีโอกาสจะได้เป็นทหารที่หนีหน่วยของตน

ไม่ว่าพวกมันจะวิ่งเร็วแค่ไหน มันก็ไม่สามารถวิ่งเร็วกว่ากระสุนได้!

แม้แต่ฉินเซิงก็ชอบสัมผัสปืนกลด้วยมือของเขา ด้วยสิ่งนี้ต้าเว่ยจึงสามารถยืนตัวตรงได้มากขึ้น

เขาถามอย่างสงสัย "ข้าขอถามใต้เท้าเซียวว่า ท่านเรียนรู้เกี่ยวกับอาวุธประเภทนี้ได้จากที่ไหนหรือ?"

ฉินเฉิงไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้ในสนามรบระหว่างการเดินทัพของเขา

ข้าไม่เคยเห็นใครใช้อาวุธประเภทนี้มาก่อน

เมื่อมองอีกครั้ง โครงสร้างและวัสดุของอาวุธเหล่านี้แปลกใหม่มาก ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉินเซิงไม่เคยเห็นมาก่อนในช่วงหลายทศวรรษของชีวิต

ฉินเซิงต้องการถามสิ่งนี้มานานแล้ว แต่มู่จิ่นและโย่วควนที่มาสอนพวกเขาถึงวิธีใช้ปืนพก มักเลี่ยงที่จะพูดถึงเรื่องนี้

หลังจากนั้นฉินเซิงไม่เคยมีโอกาสได้อยู่คนเดียวกับเซียวเฉวียนดังนั้นเขาจึงเก็บคำพูดเหล่านี้ไว้ในใจของฉินเซิงมาเป็นเวลานาน

เซียวเฉวียนพูดเบาๆ ว่า "พูดตามตรงกับแม่ทัพฉิน อาวุธนี้สร้างโดยนายมู่จินซึ่งมาจากซินเจียง"

นี่คือสิ่งที่เขาบอกกับฮ่องเต้ และเขาต้องบอกฉินเซิงด้วย ไม่เช่นนั้น ไม่ช้าก็เร็วอาจถูกเปิดโปงเอาได้

เขาไม่สามารถบอกความจริงได้ และบอกว่าเขาพบมันในคลังแสงในทะเลทราย

ไม่มีใครเชื่อเรื่องแปลกประหลาดเช่นนี้